…κάθε χώρος, κάθε μέλισσα που βουίζει, κάθε σημείο της γης αποτελεί κάτι ιερό - …Αποτελούμε μέρος της γης και η γη αποτελεί μέρος της δικής μας ύπαρξης. Τα ευωδιαστά λουλούδια είναι αδέλφια μας. Ο τάρανδος, το άλογο, ο μεγάλος αετός, είναι αδελφοί μας. Οι ψηλοί βράχοι, τα αφρισμένα κύματα του ποταμού, ο χυμός των αγριολούλουδων, η θερμότητα του σώματος του αλόγου και των ανθρώπων ανήκουν όλα στην ίδια οικογένεια.
Seattle-αρχηγός των Ινδιάνων φυλής Ντουάμις

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Δες τι θα γίνει στο Σώμα Σου αν Τρως Λάχανο Τουρσί με Κουρκουμά κάθε μέρα!

Σχόλιο: Θα προτιμούσα να είναι χωρίς αλάτι.

Η διαδικασία της ζύμωσης δεν περιορίζεται στην παρασκευή του κρασιού ή της μπύρας. Υπάρχουν αρκετά τρόφιμα που έχουν υποστεί ζύμωση, όπως τα όξινα γάλατα, το γιαούρτι, το κεφίρ, αλλά και το ξινολάχανο που θα δούμε σε αυτό το άρθρο.

Τι είναι η Ζύμωση;

Ζύμωση είναι η διαδικασία που επιτρέπει σε μικροοργανισμούς, που απαντώνται φυσικά στις φλούδες των φρούτων ή των λαχανικών και σε οργανικά υποστρώματα, να μεταβολίζουν οργανική ύλη σε αναερόβιο περιβάλλον μετατρέποντάς τη σε αιθανόλη και γαλακτικό οξύ. Οι μικροοργανισμοί αυτοί είναι κατά κύριο λόγο ζυμομύκητες και βακτήρια.
Η διαδικασία της ζύμωσης δεν χρειάζεται την δική μας παρέμβαση. Τα μόνα που πρέπει να έχουμε είναι υπομονή, ένα λαχανικό πλούσιο σε υδατάνθρακες και το σωστό είδος βακτηρίων που θα κάνουν τη δουλειά. Όλη η διαδικασία μπορεί να γίνει από την άνεση του σπιτιού μας πολύ εύκολα.
Το αποτέλεσμα είναι μια τροφή με προβιοτική και πρεβιοτική δράση, που εμπλουτίζει το έντερο με ωφέλιμα βακτήρια (1). Αυτά τα βακτήρια ενισχύουν την ανοσολογική απόκριση του σώματος και μπορούν να επηρεάσουν ακόμη και την ψυχική σας υγεία.
Είναι σημαντικό να αναπληρώνουμε τα βακτήρια του εντέρου τακτικά, δεδομένου ότι είναι ευαίσθητα στα φάρμακα, τα αντιβιοτικά, το άγχος και την έλλειψη ύπνου.
Το σπιτικό λάχανο τουρσί είναι καλύτερο από τα πρεβιοτικά τρόφιμα του εμπορίου, επειδή η βιομηχανική επεξεργασία μπορεί να εκθέσει τα ωφέλιμα βακτήρια στο φως και στη θερμότητα κατά τη διάρκεια της μεταποίησης και της διανομής. Επίσης, πολλά προβιοτικά τρόφιμα του εμπορίου περιέχουν πρόσθετα συντηρητικά ή αρωματικούς παράγοντες για να παρατείνουν τη διάρκεια ζωής τους και να βελτιώσουν τη γεύση τους.

Σπιτική συνταγή για λάχανο τουρσί (Ξυνολάχανο) με κουρκουμά

Θα χρειαστείτε:
  • 1 μέτριο λάχανο
  • 1 κουταλιά της σούπας αλάτι Ιμαλαΐων (ή θαλασσινό αλάτι)
  • 4 κουταλιές της σούπας φρεσκοτριμμένη ρίζα κουρκουμά
  • ⅛ – 1/4 κουταλάκι φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
Οδηγίες παρασκευής:
  1. Αφαιρέστε τα εξωτερικά φύλλα του λάχανου και φυλάξτε τα για μελλοντική χρήση.
  2. Κόψτε το λάχανο σε μακρόστενα κομμάτια με ένα κοφτερό μαχαίρι ή με ένα ειδικό κουζινικό εργαλείο
  3. Τοποθετήστε το λάχανο σε ένα μεγάλο μπολ και προσθέστε το αλάτι. Βάλτε ελαστικά γάντια και ανακατέψτε το λάχανο πιέζοντάς το για να βγάλει τους χυμούς του. Συνεχίστε μέχρι το λάχανο να μαλακώσει και να γίνει ζουμερό.
  4. Όσο ο χυμός που απελευθερώθηκε από το λάχανο συγκεντρώνεται στο κάτω μέρος του μπολ, προσθέστε τον κουρκουμά και το πιπέρι και ανακατέψτε καλά.
  5. Τοποθετείστε το σε ένα μεγάλο μακρόστενο γυάλινο βάζο πιέζοντας το λάχανο όσο πιο σφιχτά μπορείτε προς το βάθος του βάζου. Το λάχανο πρέπει να είναι σφικτά πατημένο προς τα κάτω, ώστε να καλύπτεται εξ ολοκλήρου από το ζουμί του και να γίνει σωστά η ζύμωση.
  6. Μόλις το συσκευάσετε στο βάζο, καλύψτε το ψιλοκομμένο λάχανο με ένα από τα εξωτερικά του φύλλα που αφήσατε στην άκρη στο πρώτο βήμα. Βρείτε μια πέτρα που να χωράει στο βάζο και αφού την πλύνετε καλά και την αποστειρώσετε στο φούρνο, τοποθετήστε τη πάνω από το φύλλο για να κρατήσει το λάχανο βυθισμένο στο υγρό του.
  7. Κλείστε καλά το καπάκι σας για να μην εισέρχεται αέρας μέσα. Αποθηκεύστε το σε ένα μέρος με θερμοκρασία δωματίου, στη σκιά προστατευμένο από το ηλιακό φως.
  8. Αφήστε το βάζο από 4 εβδομάδες έως 6 μήνες για να ζυμωθεί το μείγμα. Όσο περισσότερο το αφήσετε, τόσο πιο ξινό και ισχυρό θα γίνει.
Η ζύμωση μπορεί να παρουσιάσει προβλήματα, οπότε φροντίστε να ρίχνετε μια ματιά στο βάζο που και που. Το λάχανο θα πρέπει να είναι βυθισμένο στο χυμό του σε όλη τη διαδικασία. Αν αρχίσει να μυρίζει άσχημα, αφαιρέστε τυχών ακαθαρσίες που επιπλέουν στο χυμό.

Πως ωφελεί την υγεία μας

Το ξινολάχανο βελτιώνει την πέψη χάρη στην υψηλή περιεκτικότητα ωφέλιμων βακτηρίων. Είναι επίσης πολύ θρεπτικό, ιδιαίτερα σε βιταμίνη C και Κ (2).
Η βιταμίνη C ενισχύει την ανοσολογική απόκριση του οργανισμού φροντίζοντας, επίσης, το δέρμα, τους τένοντες, τους συνδέσμους, τους χόνδρους, τα οστά, τα δόντια και την υγεία των αιμοφόρων αγγείων. Προωθεί την επούλωση των πληγών και το σχηματισμό ουλώδους ιστού (3).
Από την άλλη πλευρά, η βιταμίνη Κ, η οποία παράγεται από τα βακτήρια, έχει σημαντικό ρόλο στην πήξη του αίματος και τη διατήρηση της οστικής πυκνότητας (4).
Το γαλακτικό οξύ στο λάχανο τουρσί έχει επίσης αντι-αλλεργική δραση, καθώς και αντιδιαβητικές και αντιμυκητιακές ιδιότητες (5,6). Και αν αυτό δεν ήταν αρκετό, η εισαγωγή ξινολάχανου στη διατροφή μας προάγει την απώλεια βάρους και την υγεία της καρδιάς.
Ο κουρκουμάς έχει αντικαρκινικές ιδιότητες και μπορεί να αντιμετωπίζει την αρθρίτιδα, το διαβήτη και την κατάθλιψη καλύτερα από τα φάρμακα (Διαβάστε: Η λεμονάδα με κουρκουμά θεραπεύει την κατάθλιψη καλύτερα από το Prozac). Μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής τόσο αποτελεσματικά όσο η άσκηση.
Επίσης έχει βρεθεί ότι η κουρκουμίνη καταπολεμά την παχυσαρκία τροποποιώντας τα λιπώδη κύτταρα κάνοντάς τα μεταβολικά ενεργά (7). Αυτό το μπαχαρικό έχει, ακόμα, αντι-φλεγμονώδεις, αντιβακτηριακές και αντιικές ιδιότητες(8).

Πηγή: share24.gr

ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ


ΠΕΡΙ ΑΚΡΕΟΦΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ
Ιστορικά ξέρουμε πως οι αρχαίοι Έλληνες έτρωγαν με μέτρο τα ζωικά, (κυρίως από θυσίες), τα οποία στερούνταν οι φτωχοί και υπερκατανάλωναν οι πλούσιοι που όπως πάντα ήταν κατά πολύ λιγότεροι. «Το μέλι τρώνε οι άρχοντες, το γάλα οι αφεντάδες», λένε κάποια παραδοσιακά κάλαντα. Οι Αρχαίοι μας φιλόσοφοι όμως συνιστούσαν αποφυγή από τη κρεοφαγία συχνά.... Μάλιστα γινόταν από τον Ορφέα, τον Πλάτωνα, τον Ησίοδο, τον Οβίδιο και όχι μόνο, η αναφορά στην ύπαρξη του χορτοφαγικού «Χρυσού γένους» και της Χρυσής εποχής:
«Για εκείνους (του «χρυσού γένους») δεν ήταν ο Άρης θεός ούτε ο Κυδοιμός, ούτε ο Ζεύς βασιλιάς ή ο Κρόνος ή ο Ποσειδών, παρά μόνο η Κύπρις, η βασίλισσα (Αφροδίτη). Αυτήν προσπαθούσαν να φιλιώσουν με ευσεβή αφιερώματα, με ζωγραφισμένα και εξαίσια μυρωδικά, με προσφορές από καθάρια σμύρνα και μυριστικό λιβάνι και με σπονδές ξανθού μελιού που έριχναν στο χώμα. Με ανόσιο φόνο ταύρου δεν λερωνόταν βωμός, κι αυτό ήταν το πιο μεγάλο μίασμα για τους ανθρώπους, να παίρνουν τη ζωή και να τρώνε τα ευγενή μέλη!»
Εμπεδοκλής, «Καθαρμοί», παρ. 128
Ο Εμπεδοκλής, στο παραπάνω απόσπασμα μιλάει για τους ανθρώπους του «Χρυσού Γένους», οι οποίοι ήταν ακρεοφάγοι!
Σε άλλο απόσπασμα μας λέει τα κάτωθι:
«...Δε θα σταματήσετετην ολέθρια αυτή σφαγή; Ότι αλληλοσκοτώνεστε βλακωδώς, ο πατέρας αρπάζει το γιο του, ο οποίος έχει αλλάξει μορφή και τον σφάζει ψάλλοντας μια προσευχή, οι βοηθοί του βιάζονται να θανατώσουν το θύμα που εκλιπαρεί και χωρίς να προσέξουν τις παρακλήσεις του, το φονεύουν κι ετοιμάζουν φρικτό συμπόσιο! Έτσι ο γιος θυσιάζει τον πατέρα, τα παιδιά τη μάνα τους, της αφαιρούν την ψυχή και καταβροχθίζουν τις σάρκες της!!» (υπονοώντας φαινόμενα μετεμψύχωσης, καθώς μιλούσε ακόμα και για αλυτρωτική περιπλάνηση των ψυχών όσων αφαιρούν ζωές ανθρώπων ή ζώων)
Για το «Χρυσό Γένος» όμως αναφέρει και ο Ησίοδος στο «Έργα και Ημέραι», παρ. 118:
«Πρωτίστως το Χρυσό γένος των Μερόπων Ανθρώπων, οι Αθάνατοι εποίησαν, που έχουν στον Όλυμπο δώματα. Οι μεν τον καιρό του Κρόνου υπήρξαν και βασίλευαν σαν θεοί μέσα στον ουρανό, ζούσαν μη έχοντας καθόλου θυμό, χωρίς καθόλου κόπους και πόνους κι ούτε τα φοβερά γεράματα τους εβάρυναν, και πάντα όμοιοι στα πόδια και στα χέρια τέρπονταν στα συμπόσια απέχοντας όλων των κακών και πέθαιναν από τον ύπνο δαμασμένοι, κι όλα τα καλά τα είχαν και καρπόν έφερνε η ζωοδότρα γη από μόνη της πολύν και άφθονον»
Ο μέγας «θεολόγος» Ορφέας, που μιλούσε για την αγάπη προς τα ζώα και πίστευε πως η παρακμή των ανθρώπων οφείλετο στην άσκηση βίας πάνω τους, στα Ορφικά και στην ενότητα των «Λιθικών» μας λέει:
«…Εμπρός λοιπόν άκουσε το λόγον, εγώ δε έμαθα όσα θα σου είπω: Κατά πρώτον μεν λοιπόν προτρέπω τους προσφέροντας σπονδάς επάνω εις τους βωμούς χωρίς αίματα να κάνουν σπονδές, διότι δεν είναι επιτρεπόν να προσφέρουν θυσίαν έμψυχου ζώου ή να εγκωμιάζουν με ύμνους τέτοιους τον ήλιο, ο οποίος βλέπει εις ευρείαν έκτασιν, ούτε και την παχειά γη, η οποία είναι γόνιμος τροφός όλων.»
 Αν και ο Όμηρος, στον Τρωικό πόλεμο, αναφέρεται σε στρατιώτες που έτρωγαν κρέας, ομιλώντας στην Οδύσσεια για τους «Λωτοφάγους», οι οποίοι τρέφονταν μόνο με λωτούς, λέει τα κάτωθι:
«...και τη δέκατη ημέρα φθάσαμε στη Γη των λωτοφάγων, που άνθινο φαγητό τρώγουν..., κι εγώ τους εταίρους έστειλα να μάθουν, τι άνδρες είναι αυτοί, που στη χώρα τους σίτο τρώγουν..., όμως οι Λωτοφάγοι δεν σκέπτονταν τον όλεθρο των εταίρων των ημετέρων, παρά τους έδωσαν λωτό να δοκιμάσουν» (Οδύσσεια, ραψωδία Ι’, στίχοι 84-93)
“….βγήκαμε όξω στη γη των Λωτοφάγων, με άνθινη που ζουν θροφή μονάχα.”
Ομήρου Οδύσσεια Ραψωδία ι.84
”…οι Λωτοφάγοι, που ζουν τρώγοντας μονάχα τον καρπό του λωτού· κι ο καρπός του λωτού είναι μεγάλος όσο του μαστιχόδεντρου, και είναι γλυκός σαν τον καρπό της χουρμαδιάς· οι Λωτοφάγοι κάνουν και κρασί απ᾽ τον καρπό αυτό΄”.Ηρόδοτου Ιστορίαι -Μελπομένη 4.177.1
Αργότερα, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (3-23.24) και ο Στράβωνας (Γεωγραφικά 16.4.9) αναφέρουν τους Ριζοφάγους και τους Σπερμοφάγους. Ειρηνικές φυλές Αιθιόπων που τρέφονται αποκλειστικά από ρίζες και καρπούς (σαν καρύδια) τα οποία συνθλίβουν με πέτρες, μαλάζουν και τους δίνουν σχήμα πίτας μεγέθους παλάμης και στεγνώνουν στον ήλιο. Αναφέρονται και στους Ξυλοφάγους οι οποίοι το καλοκαίρι τρέφονται αποκλειστικά με φρούτα τα οποία είναι σε αφθονία, ενώ τις άλλες εποχές τρέφονται με τα πιό τρυφερά και χυμώδη μέρη των φυτών τα οποία μασούν επιμελώς. Οι αναφορές αυτές δεν υπαινίσσονται κάποια πνευματική προσέγγιση της χορτοφαγίας.
Κι ερχόμαστε στον Φιλόστρατο:
«Από την Ίδη κατέβαιναν λύκοι και ορμούσαν στους νεαρούς δούλους, που μετέφεραν τις αποσκευές, και στα υποζύγια, που ήταν γύρω από τις σκηνές. Ο Οδυσσέας πρότεινε να πάρουν τόξα και ακόντια και να πάνε στην Ίδη, για να κυνηγήσουν τους λύκους, όμως ο Παλαμήδης του είπε: “Οδυσσέα, ο Απόλλων χρησιμοποιεί τους λύκους ως προάγγελους του λοιμού. Τους σκοτώνει βέβαια με το τόξο όπως εδώ τα μουλάρια και τους σκύλους, όμως πρωτίστως τους στέλνει σε όσους πρόκειται να αρρωστήσουν, επειδή είναι ευνοϊκός με τους ανθρώπους και για να τους προφυλάξει. Ευχόμεθα λοιπόν στον Λύκιο και Φύξιο Απόλλωνα να απομακρύνει αυτά τα θηρία με τα τόξα του και να στρέψει το λοιμό προς τις αίγες, όπως λένε.
Εμείς οι Έλληνες πρέπει να φροντίσουμε μόνοι μας τους εαυτούς μας, διότι πρέπει όσοι σκοπεύουν να προφυλαχθούν από επιδημίες, να τρέφονται ελαφρά και να γυμνάζονται καθημερινά. Ιατρική βέβαια δεν κατέχω, όμως, με τη σοφία που διδάχθηκα, όλα γίνονται κατανοητά”
Με τα λόγια αυτά εμπόδισε την αγορά κρεάτων και τους είπε να μην χρησιμοποιούν τις στρατιωτικές τροφές. Φρόντισε δε οι στρατιώτες του να τρέφονται με ξηρούς καρπούς, άγρια φρούτα και λαχανικά, και όλοι υπάκουσαν, διότι ό,τι έλεγε ο Παλαμήδης το θεωρούσαν θεόσταλτο και με ισχύ χρησμού. Πράγματι η επιδημία που προέβλεψε παρουσιάσθηκε πρωτίστως στις πόλεις του Ελλήσποντου, καθώς λένε και μετά ενέσκηψε και στο ίλιον. Από τους Έλληνες όμως δεν προσέβαλε σχεδόν κανέναν, παρ’ όλο που είχαν το στρατόπεδό τους σε μολυσμένη περιοχή»
Φιλόστρατος, «Ηρωϊκός»
Σύμφωνα δε με τα λεγόμενα του Παλαμήδη, στο ίδιο κείμενο, ο ίδιος είχε διδαχθεί την τέχνη της φυσικής θεραπευτικής και της ακρεοφαγίας από το μεγάλο δάσκαλο ιατρό και θεραπευτή της εποχής του Κένταυρο Χείρωνα.
Ακόμη ο Φιλόστρατος αναφέρει σε άλλο έργο του για τον Απολλώνιο τον Τυανέα ότι τις θυσίες των ζώων τις απέρριπτε καθώς αναζητούσε πνευματικούς τρόπους λατρείας του θεού. Ο Απολλώνιος πίστευε πως η Θεότητα δεν έχει την ανάγκη της πίστης των ανθρώπων, ούτε εμπλέκεται με ασήμαντα πράγματα για αυτό και δεν χρειαζόταν θυσίες και επικλήσεις, αλλά μόνον ενδόμυχη προσευχή.
Στο χώρο της Μεσογείου και την Ελλάδα, μας είναι γνωστό ότι οι Ορφικοί, ο Ηράκλειτος, ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο Πυθαγόρας, ο Ιπποκράτης, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Διογένης, ο Εμπεδοκλής, ο Επιμενίδης, ο Πλούταρχος,  Απολλώνιος Τυανεύς,  Αιγύπτιοι ιερείς κ.ά. ακολουθούσαν χορτοφαγική διατροφή, όπως κι οι μαθητές όλων αυτών. Αποκαλούσαν  τη χορτοφαγία “αποχή εμψύχων” και καταδίκαζαν την άσκηση βίας, την αφαίρεση της ψυχής και τη βρώση των ‘κατώτερων ζωντανών όντων’, όσων έχουν αίμα και ψυχή.
Ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος έγραψε ότι ο Πυθαγόρας είχε πει: «Όσο ο άνθρωπος συνεχίζει να είναι ο άσπλαχνος καταστροφέας των κατώτερων όντων, δεν θα γνωρίσει ποτέ υγεία και ειρήνη. Όσο κατασφάζουν οι άνθρωποι τα ζώα, θα σκοτώνουν ο ένας τον άλλον. Πράγματι αυτός που σπέρνει τον σπόρο της δολοφονίας και του πόνου, δεν μπορεί να θερίσει χαρά κι αγάπη».
Μάλιστα μέχρι και τον 18ο αιώνα αποκαλούσαν τους χορτοφάγους Πυθαγόρειους.
Ο Ιπποκράτης έλεγε: «Οπόταν ακμάζη το Πνεύμα, λεπτοτάτη διαίτη αναγκαίον χρεέσθαι».
Δηλ. «Όταν είναι ακμαίο το Πνεύμα (σε κάποιον άνθρωπο), γίνεται αναγκαίο να κάνει χρήση λεπτοτάτης δίαιτας, πολύ ελαφριάς δίαιτας».    Ιπποκράτης
Κι ότι, «για δύο λόγους γίνεται κάποιος χορτοφάγος, για λόγους υγείας και για λόγους ηθικής» Ιπποκράτης.
(Δεν θα μπορούσε κανείς να φανταστεί πως θα εννοούσε λιγότερα κοψίδια και λουκάνικα, αφού και στα Δελφικά Παραγγέλματα κυριαρχούν οι εντολές για εγκράτεια, αποφυγή των ηδονών και τρυφηλής ζωής.)
* Oι πυραμίδες φτιάχτηκαν από ανθρώπους που έτρωγαν σκόρδο, μαύρο ψωμί και κρεμμύδι, το γνώριζαν αυτό οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, ήθελαν ακούραστους και δυνατούς τους σκλάβους ενάντια στην κούραση και τις ασθένειες.
Ο Πλάτωνας εμπνευσμένος από το Σωκράτη και την Πυθαγόρεια Φιλοσοφία, ήταν κι αυτός ακόλουθος της ακρεοφαγίας. Στην «Πολιτεία» για την ιδανική τροφή των περισσοτέρων ανθρώπων της πόλεώς του προτείνει την ακρεοφαγία:
«...Αληθώς εγώ του λέγω, πως θα τρώνε προάριστον, δηλαδή αλάτι, ελιές, τυρί, βολβούς και λαχανικά, που θα μαγειρεύουν στους αγρούς. Θα τους δώσουμε επίσης και καρπούς όπως σύκα, ρεβίθια, κυάμους και θα κάνουν σπονδές στο πυρ με μύρτα και βελανίδια και μετρίως θα πίνουν. Κι έτσι θα διάγουν το βίο τους εν ειρήνη και με υγεία, όπως είναι το φυσικό, πεθαίνοντας σε βαθιά γεράματα και τον ίδιο τρόπο ζωής θα παραδίδουν στα παιδιά τους!!»
«Θρέφονται δι’ αλφίτων, αλεύρων, όψου, ελαιών, τυρού, βολβών, λαχάνων και τραγημάτων, σύκων, ερεβύνθων και κυάμων και ούτω διάγοντες βίον εν ειρήνη μετά υγείας, ως εικός, γηραιοί τελευτώντες άλλον τοιούτον βίον τοις εγγονείς παραδόσουσι.»...
(Πλάτων, «Πολιτεία», βιβλίο Β’, παρ. 372c)               
Ο Μέγας Πορφύριος, ο οποίος θα μας απασχολήσει Ευρέως στο 2ο τόμο, με το Ημι-Ανασκευαθέν Έργο του «Κατά Χριστιανών», περί το τέλος του 3ου αιώνα μ.Χ. έγραψε ένα Εξειδικευμένο έργο για το θέμα της Ακρεοφαγίας, το «Περί Αποχής Εμψύχων». Μέσα από το έργο αυτό ανατρέπονται πολλά στοιχεία απ’ όσα μέχρι σήμερα ξέραμε για το θέμα της διατροφής των αρχαίων λαών! Παρακάτω λοιπόν ο Πορφύριος λέει τα εξής:
«Δυστυχώς όσα γραπτά παλαιοτέρων συγγραφέων πραγματεύονταν το ζήτημα, ότι δεν πρέπει να θυσιάζουμε ζώα, εκτός από τους μύθους που διδάσκουν την Αλήθεια, είναι λίγα, τουλάχιστον όσα σώζονται και έχουν γραφτεί από εκείνους που συμφωνούν μαζί μας. Ακόμη και τα γραπτά του Θεόφραστου, όσα σώζονται μέχρι και σήμερα, είναι αποσπασματικά!!» (παρ. 32)
Επομένως 5 μόλις αιώνες μετά το Θεόφραστο, (μαθητή του Αριστοτέλη), ο Πορφύριος καταγγέλει περίλυπος, ότι πολλά έργα του Θεοφράστου έχουν απωλεσθεί!! Ποιοί τα «απώλεσαν» άραγε; Θα αποδείξουμε στο 2ο τόμο, ότι ήταν εκείνοι που «Απώλεσαν» και τον Ίδιο τον Πορφύριο στα σημαντικότερα Έργα του με στοιχεία που καταρρίπτουν τις θεωρίες ότι ο άνθρωπος έτρωγε κρέας πάντοτε...
Συνεχίζει όμως ο Πορφύριος, αναφερόμενος συνέχεια στο Θεόφραστο:
«Ο Θεόφραστος απαγορεύει απολύτως να θυσιάζουν έμψυχα εκείνοι που θέλουν πράγματι να είναι ευσεβείς, επικαλούμενος ακόμη και άλλες αιτίες. Πρώτον λέγει, ότι από ακατανίκητη, που κάποτε κατέλαβε το ανθρώπινο γένος, άρχισαν αυτά τα φονικά σαρκοφαγικά έθη. Πόλεμοι και λιμοί από διάφορες αιτίες ήσαν οι παράγοντες που επέφεραν την ανάγκη να γευτούμε τις σάρκες των έμψυχων όντων» (παρ. 11-12)
 Παρακάτω ο Πορφύριος μας εξηγεί, γιατί και πως ξεκίνησαν οι πρώτες παλαιότατες θυσίες των Πελασγών, αλλά και πως ήταν η διατροφή τους εν γένει:
«Τα πρώτα είδη, που προσέφεραν ως θυσία, ήταν κάποια κομμένα μέρη από ευωδιαστά ξυλά. Αργότερα προσέφεραν φύλλα και μικρή ποσότητα καρπών λόγω της σπανιότητός τους. Μετά απ’ αυτό το στάδιο ο βίος των ανθρώπων προχώρησε στο στάδιο της ήμερης τροφής καρπών και χορταρικών. Και είπαν τότε οι άνθρωποι: “Επάρκεια δρυός!” Μετά τους καρπούς του δάσους εμφανίσθηκαν οι καρποί της Δήμητρος (οι καλλιέργειες) και πρώτο απ’ αυτά τα δώρα η κριθή, κι άνθρωποι από την απαρχή αυτών ακριβώς των ειδών έκαναν χοές χυλού... Κι ο βίος, που εστηρίζετο στην επαρκή διατροφή με κύριο υλικό τα άλευρα και τους άρτους, εθεωρήθη ευτυχέστερος του προηγουμένου του καρποφαγικού. Έκτοτε άρχισαν κι έκαναν απαρχές προσφέροντας ένα μέρος της αλεσμένης τροφής προς τιμή των θεών.... Επίσης έπλεκαν στεφάνια και τα δώριζαν κι αυτά στους θεούς, καταθέτοντάς τα στους βωμούς, ενώ άλλα τα δώριζαν κι αυτά στους θεούς, καταθέτοντάς τα στους βωμούς, ενώ άλλα τα δώριζαν στο Πυρ» (παρ. 5-6).
Για τις πρώτες αναίμακτες προσφορές, λέει:
«Οι αρχαίες προσφορές των ιερών ήσαν αναίμακτες, ονομάζονταν «νηφάλια»,και ετελούντο από πολλούς ανθρώπους. Και «νηφάλια» είναι οι σπονδές ύδατες, όπως κι εκείνες που ακολουθούσαν, δηλαδή οι σπονδές μελιού. Αυτόν τον υγρό καρπό λάβαμε πρώτο απ’ όλα τα όντα και ήταν δώρο των μελισσών. Επίσης τα νηφάλια ήσαν και οι σπονδές ελαίου. Και τελευταίες απ’ όλες αυτές τις αναίμακτες προσφορές ήλθαν οι σπονδές του οίνου» (παρ. 20)
Ως ανάμνηση αυτών των αναίμακτων θυσιών-προσφορών, ο Πορφύριος παραθέτει την εορτή του Ηλίου και των Ωρών, που τελούνταν στην Αθήνα, κατά την εποχή του: «Η πομπή περιλαμβάνει μία φωλιά πλεγμένη από χλόη, ακουμπισμένη επάνω σε ένα σωρό από πυρήνες καρπών: Όσπρια, βελανίδια, κούμαρα, κριθάρια, σιτάρια, ξηρά σύκα και σταφίδες, έλαια, άλευρα, έναν όρθιο κίονα καιμία χύτρα» (παρ. 7)
Πώς άρχισαν όμως οι θυσίες των ζώων;             
 «Αλλά μεταγενέστερη και εξαιρετικά πρόσφατη είναι η θυσία η οποία γίνεται με την προσφορά των ζώων και της οποίας το κίνητρο δεν είναι αθώο, όπως η θυσία των καρπών, αλλά έχει τη ρίζα του σε κακές περιστάσεις, σε κάποιον λοιμό ή άλλη δυστυχία!» (παρ. 9)....
...Οι περισσότερες θυσίες έχουν την ρίζα τους είτε σε έλλειψη γνώσεως, είτε στον θυμό είτε σε κάποιους φόβους. Παράδειγμα αποτελεί η θυσία των χοίρων, και την αποδίδουν όσοι γνωρίζουν τα αίτια των αιματηρών θυσιών στο ακούσιο σφάλμα της Κλυμένης, η οποία χωρίς πρόθεση εκτύπησε και σκότωσε το ζώο αυτό πρώτη. Γι αυτό κι επειδή ο άνδρας της εφοβήθη, διότι έκανε τότε κάτι ενάντια στον ηθικό νόμο, πήγε στους Δελφούς, για να πάρει χρησμό από το μαντείο του θεού... Όσο για τις θυσίεςτων αιγών αυτές άρχισαν, όταν κατά την αιχμαλωσία κάποια απ’ αυτές στο Ικάριον της Αττικής κατέστρεψε κάποιους αμπελώνες κι επειδή προξένησε κι άλλες ζημιές, τη θυσίασαν στους θεούς. Και το πρώτο βόδι σφάχτηκε από τον Δίομο, που ήταν ιερεύς κάτω από τις εξής συνθήκες: Πλησίαζαν τα Διιπόλοια, κι όλα είχαν προετοιμασθεί σύμφωνα με το παλαιό έθιμο της προσφοράς καρπών. Όμως κάποιο βόδι πλησίασε κι έφαγε από τα ιερά άλευρα. Ο Δίομος τότε μαζί με άλλους συναυτουργούς το εφόνευσαν. Και ως προς τις θυσίες των Αθηναίων παρόμοιες ή λίγο διαφορετικές αιτίες αποδίδονται γι αυτές (παρ. 9-10)
Κι ας κλείσουμε με μια απάντηση του Πορφύριου στον Φίρμο, ο οποίος υπεστήριζε ότι η ακρεοφαγία βλάπτει την υγεία:
«Σε διαβεβαιώνω ότι ως προς την υγεία και τη δύναμη του σώματος δεν πρόκειται να εξασθενήσεις από την ακρεοφαγία. Αυτά τα λέγουν οι πολλοί, ο ανόητος όχλος. Αντιθέτως, συ ο ίδιος, όταν ζούσες μαζί μας, ομολογούσες ότι η ακρεοφαγία συμβάλλει και στην καλύτερη υγεία και στον πνευματικό αγώνα που απαιτείται για την άσκηση
Και θα έρθουμε στον Ιάμβλιχο, που έγραψε για τον Πυθαγόρα:
«Δημοσίως δε ενομοθέτησε τα σχετικά περί τροφής. Ιδιαίτερα για τους θεωρητικότερους των φιλοσόφων και των πλέον σημαντικών, δια μιας αφήρεσε τα περιττά και τα άδικα των εδεσμάτων και εισηγήθη να μην τρώνε ποτέ κανένα έμψυχο, ούτε οίνον καθόλου να πίνουν ούτε ζώα να θυσιάζουν στους θεούς, ούτε να βλάπτουν καθόλου αυτά, αλλά να τα σώζουν με κάθε επιμέλεια και να φέρονται διακίως προς αυτά. Και αυτός έτσι έζησε απέχοντας από τις ζωικές τροφές και προσκυνώντας τους αναίμακτους βωμούς και προέτρεπε τους άλλους να μην φονεύουν τα ζώα, που έχουν την ίδια φύση με εμάς... Ακόμη δε και από την κατηγορία των πολιτικών, τους νομοθέτες συμβούλευε να απέχουν από τα έμψυχα. Διότι εκείνοι που ήθελαν να εφαρμόσουν το δίκαιο, έπρεπε καθόλου να μην αδικούν τα ζώα!»
(Ιάμβλιχος, «Περί Πυθαγόρικού Βίου», παρ. 107-108)
Ο Μέγιστος Πλούταρχος, ιερέας των Δελφών και συγγραφέας, ακόλουθος κι αυτός της ίδιας γραμμής, έγραψε ένα σπουδαίο ηθικό έργο, υπέρ των ζώων και της ακρεοφαγίας, που αποτελεί σήμερα το βασικό εγχειρίδιο των σύγχρονων ακρεοφάγων. Το κάτωθι απόσπασμα είναι πραγματικά συγκλονιστικό, και από μέρους μου, το αφιερώνω σε όλα τα άμοιρα πλάσματα-θύματα του ...κτηνώδους χιμπατζή των τελευταίων 2000 χρόνων:
  «...Εσάς, τους τωρινούς ανθρώπους όμως, ποιά λύσσα και ποιός αχόρταγος οίστρος σας οδηγεί στην μιαιφονίαν, τη στιγμή που σας προσφέρονται τόσα για τις ανάγκες σας; Γιατί ψεύδεστε τάχα, ότι η Γη δεν μπορεί να σας θρέψει; Γιατί ασεβείτε προς την θεσμοφόρο Δήμητρα και προσβάλετε τον ήμερο και μειλίχιο Διόνυσσο, λες και δεν παίρνετε αρκετά απ’ αυτούς; Δεν ντρέπεστε να ανακατεύετε τους ήρεμους καρπούς με αίμα από σφαγή; Αποκαλείτε άγρια ζώα τα φίδια, τα λιοντάρια και τις λεοπαρδάλεις, ενώ εσείς σφάζετε και σκοτώνετε με απίστευτη ωμότητα! Για εκείνα, τα σκοτωμένα ζώα είναι τροφή, για εσάς όμως λιχουδιά! Και δεν σκοτώνετε αμυνόμενοι λύκους και λιοντάρια, παρά τα άκακα και εξημερωμένα ζώα, όσα δεν έχουν κεντρί, ούτε δόντια να δαγκώσουν, τα οποία, μα τον Δία, γέννησε η φύση για την ομορφιά και τη χάρη τους.... Τίποτε δε σας συγκινεί, ούτε η γοητευτική μελωδία της φωνής τους, ούτε η χάρη της ψυχής τους, ούτε ο καθαρός τρόπος της ζωής τους, ούτε η ξεχωριστή νοημοσύνη των άμοιρων ζώων, ούτε και η φιλότης τους προς εσάς, αλλά για μικρό κομμάτι σάρκας, αφαιρείτε την ψυχή, το Φως του ήλιου, τα χρόνια που έχει για να ζήσει!!» (Πλούταρχος «Περί Σαρακοφαγίας», 994, Α3 και Ε4)
«....Αλλά ας ακούσουμε εκείνους τους άνδρες, που έλεγαν, ότι δεν είναι στη φύση του ανθρώπου να σαρκοφαγεί. Αυτό δηλούται κατά πρώτον από την κατασκευή των σωμάτων μας. Το ανθρώπινο Σώμα δεν ομοιάζει με κανενός ζώου απ’ όσα έχουν φτιαχτεί για να τρώνε κρέας, δεν υπάρχουν προτεταμένα χείλη, μυτερά νύχια, κοφτερά δόντια, γερό στο μάχι, κοντά έντερα και θερμή πνοή, ικανή να μετατρέψει και να επεξεργαστεί τα βαριά βαριά συστατικά του κρέατος. Επίσης η φύση, με τα λεία δόντια που μας έδωσε, το μικρό στόμα, τη μαλακιά γλώσσα και την αδυναμία της πνοής για πέψη, αποκλείει τη σαρκοφαγία. Αν τώρα εσύ νομίζεις, ότι είσαι φτιαγμένος για τέτοιου είδους , πρώτα σκότωσε ο ίδιος αυτό που θέλεις να φας από μόνος σου, χωρίς να χρησιμοποιείς κοπίδι, πέλεκυ ή ρόπαλο. Όπως οι λύκοι, οι άρκτοι και οι λέοντες φονεύουν τα ζώα που τρώνε, σκότωσε τότε και συ με δάγκωμα βόδι, ή αρνί ή ξέσκισε λαγό και πέσε επάνω του να το φας, όσο είναι ακόμα ζωντανό, όπως κάνουν τα σαρκοβόρα ζώα. Όμως περιμένεις να ξεχυχήσει, για να το φας, διότι ντρέπεσαι την ψυχή του. Ωστόσο ούτε άψυχο και νεκρό το τρώνε όπως είναι, παρά το βράζουν, το ψήνουν, το μεταβάλλουν με τη φωτιά και φάρμακα, αλλοιώνοντας, μετατρέποντας και σβήνοντας με μύρια καρυκεύματα τη γεύση του Αίματος, ώστε η γεύση να εξαπατηθεί και να δεχθεί ότι είναι κάτι άλλο!» (994 F9- 995B10)
Η Παλαιά Διαθήκη, η βάση του Ιουδαϊσμού, κάνει κάποιους υπαινιγμούς για τη κατανάλωση του κρέατος. Ωστόσο, αναφέρει καθαρά πως η χορτοφαγία είναι καλύτερη. Στη Γένεση (1.29) ο Θεός λέει: "Κοίτα, σου δίνω κάθε χόρτο μέσα στο σπέρμα του, πάνω στη γη, και κάθε δέντρο που δίνει καρπούς: αυτή θα είναι η τροφή σου." Στην αρχή της δημιουργίας, όπως περιγράφεται στην Βίβλο, φαίνεται πως ούτε τα ζώα τρέφονταν με κρέας. Στην Γένεση (1.30) ο Θεός λέει: "Και σε κάθε ζώο στη γη, σε κάθε πουλί στον ουρανό, σε κάθε ζώο που σέρνεται στη γη, οπουδήποτε υπάρχει μια μορφή ζωής, σε όλους, Εγώ έδωσα διάφορα χορταρικά για να τραφούν." Η Γένεση ( 9.4) αρνείται άμεσα το κρέας: "Να μην φας κρέας με τη ζωή μέσα του, με το αίμα του... Γιατί θα ζητήσω το αίμα της δικής σου ζωής."
Τα τελευταία βιβλία της Βίβλου μας πληροφορούν πως οι προφήτες κατακρίνουν τη χρήση του κρέατος. Ο Ησαΐας (1.5) αναφέρει: "Λέει ο Κύριος: Προσφέρατε σε θυσία τόσα πρόβατα και βοοειδή, μα δεν Μου δίνει ευχαρίστηση το αίμα των δαμαλιών, των προβάτων και των κατσικιών. Οταν εσείς σηκώνετε τα χέρια, Εγώ παίρνω τα μάτια από πάνω σας και όταν προσεύχεστε δεν σας ακούω, γιατί τα χέρια σας είναι γεμάτα αίματα." Σύμφωνα με τον Ησαΐα (66.3) είναι ιδιαίτερα σοβαρό παράπτωμα το σκότωμα των αγελάδων: "Οποιος σκοτώσει μια αγελάδα αμαρτάνει σα να έχει σκοτώσει έναν άνθρωπο."
Η Βίβλος περιγράφει την ιστορία του Δανιήλ που, όταν φυλακίστηκε στην Βαβυλωνία, αρνήθηκε να φάει το κρέας που του πρόσφεραν οι φρουροί και προτίμησε τα χόρτα.
Οι πρώτοι χριστιανοί ήσαν χορτοφάγοι κατά πολύ μεγάλο μέρος, όπως λένε οι Πορφύριος και Ιουλιανός ο Παραβάτης στις επιστολές τους «Κατά χριστιανών» κι όπως μαρτυράει ο Αγ. Αυγουστίνος , ιδίως για τους ορθόδοξους. Ο Ευσέβιος αναφέρει πως ο αδελφός του Ιησού ήταν χορτοφάγος από ανατροφής του, πράγμα που μας κάνει να πιστεύουμε ότι την ίδια ανατροφή είχε λάβει κι ο Ιησούς μια και πουθενά δεν καταγράφεται στην Κ. Διαθήκη ότι έτρωγε κρέας. Ο Ευσέβιος επίσης αναφέρει πως όλοι οι απόστολοι απείχαν από τη σάρκα και τον οίνο. Ο Παύλος, αποδεχόταν και τους κρεοφάγους χριστιανούς, που μη φανταστείτε πως είχαν καμιά σχέση με τη σημερινή κατανάλωση κρέατος. Ούτε γάλα δεν έπιναν καλά καλά, εκείνη την εποχή και όχι μόνο οι χριστιανοί…
«Γιατί όποιος τρέφεται με γάλα, δεν έχει την πείρα να έχει λόγο δικαιοσύνης, γιατί είναι νήπιος. Η στέρεα τροφή είναι για τους ωρίμους, οι οποίοι με τη συνεχή χρήση έχουν εξασκήσει τα αισθητήρια όργανά τους, για να μπορούν να διακρίνουν το καλό απ’ το κακό» Απ. Παύλος προς Εβραίους (5. 13-14)
Βάσει αναφορών στους αποστόλους ή ρήσεις των ίδιων, άλλοι διάσημοι πρώιμοι χριστιανοί που ήταν χορτοφάγοι ήταν ο Ωριγένης, ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Βασίλειος ο Μέγας, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Τερτυλλιανός.
Το περί νηστείας του Μ. Βασιλείου είναι ύμνος στη χορτοφαγία. ...
 (Αποσπάσματα:
"Δεν υπήρχε στον παράδεισο οίνος· όχι ακόμη ζωοθυσίες· όχι ακόμη κρεοφαγίες. Μετά τον κατακλυσμό ο οίνος· μετά τον κατακλυσμό, «να τρώγετε από όλα, σαν χλωρά χορτάρια» (Γεν. 9, 3). Όταν απορρίφθηκε η τελείωση, τότε επιτράπηκε η απόλαυση…"
 «δεν θα λείψει τίποτε με τη νηστεία από τα υπάρχοντα στο σπίτι. Κανένα ζώο δεν βγάζει κραυγές θανάτου, πουθενά αίμα, πουθενά απόφαση, που υπαγορεύεται κατά των ζώων από την άκαμπτη κοιλιά. Έχει σταματήσει το μαχαίρι των μαγείρων· το τραπέζι αρκείται στα πρόχειρα. …………"            
"όχι ακόμη οινοποσίες, όχι ακόμη ζωοθυσίες· ούτε όσα θολώνουν τον ανθρώπινο νου. Με τη νηστεία επανερχόμαστε στον Παράδεισο………
»Και όμως στους ασθενείς όχι ποικιλία φαγητών, αλλά ασιτία και δίαιτα γνωρίζω ότι επιβάλλουν οι ιατροί……… Η πολυτέλεια και η ποικιλία των φαγητών εδημιούργησε τα διάφορα είδη των ασθενειών...."                        
"»Ποίων τα σώματα έπεσαν στην έρημο; (Εβρ. 3, 17). Όχι αυτών που επιζητούσαν την κρεοφαγία; (Αριθμ.11, 33)………» Όχι κρέας, ούτε οίνος, ούτε όσα είναι στην φροντίδα των δούλων της κοιλιάς.")                                      
  Ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρούσε αφύσικη και σκληρή την κατανάλωση του κρέατος από το μέρος των Χριστιανών: "Συμπεριφερόμαστε όπως οι λύκοι, όπως οι τίγρεις... κι ακόμη χειρότερα, γιατί η φύση κανόνισε για τα ζώα να τρέφονται με αυτόν τον τρόπο, μα εμείς που, με την χάρη Του, έχουμε την ικανότητα του λόγου και την αίσθηση της δικαιοσύνης, γίναμε χειρότεροι από άγρια θηρία."
Υπήρξαν όμως κι οι Ιουδαίοι χριστιανοί χορτοφάγοι, πιθανόν οι Εσσαίοι. Μάλιστα υπάρχουν κείμενα που λένε πως όλοι οι μαθητές του Χριστού και οτι οι πρωτοχριστιανοί ήσαν χορτοφάγοι. Οι Εβραίοι Χριστιανοί πάνω απ’ όλα πίστευαν στην απλή ζωή, στον ειρηνισμό και στην χορτοφαγία, όπως αργότερα ο Άγ. Φραγκίσκος και το τάγμα που ίδρυσε. Οι Εβραίοι χριστιανοί αποκαλούσαν τους εαυτούς τους “οι φτωχοί”, (όπως κι οι Φραγκισκανοί), ο όρος ”Εβιονίτες” προέρχεται από εβραϊκή λέξη και σημαίνει οι φτωχοί. Ήταν μια κοινωνία όπου όλοι μοιράζονταν τα πάντα μεταξύ τους, και οπού δεν υπήρχε ιδιωτική περιουσία διότι η κοινότητα ενδιαφέρεται για όλους “δεν υπήρχε άπορος μεταξύ τους” – όπως ακριβώς και στην επί του όρους ομιλία, ο Χριστός λέει “Δεν μπορείτε να υπηρετείτε τον Θεό και τον Μαμωνά” (Κατά Ματθαίον 6: 24) και ο πλουτισμός θεωρείτο δαιμονικός. Η αντίθεση όμως στη θυσία των ζώων και η στήριξη της χορτοφαγίας είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Εβραϊκού Χριστιανισμού – όπως αναφέρει ο Επιφάνιος καθώς και στις “ομιλίες του Κλημεντίνου”. Ο Ιησούς λέει (Κατά Ματθαίον 9:13 και 12:7) “χρειάζομαι έλεος, όχι θυσία”. Την εβδομάδα του Εβραικού Πάσχα δε, που οδήγησε μέχρι τη σταύρωσή του σύμφωνα με όλα τα ευαγγέλια, ο Ιησούς μπήκε στο ναό και διέκοψε το εμπόριο των ζώων για θυσία. «Και ο Ιησούς μπήκε στο ναό του Θεού και έδιωξε όλους αυτούς που πωλούσαν και αγόραζαν στο ναό, και ανέτρεψε τα τραπέζια τους πάγκους και τα καθίσματα αυτών που πουλούσαν τα περιστέρια, τους είπε, το σπίτι μου είναι ένας οίκος προσευχής, αλλά τον κάνατε ένα άντρο ληστών» (Κατά Ματθαίον 21:12-13, Λουκάς 19:45-46, Ιωάννης 2:13-17). Ποιοι ήταν αυτοί που πουλούσαν και ποιοι αγόραζαν και γιατί πούλαγαν περιστέρια; Τα ζώα αυτά προορίζονταν για θυσίες, και με αυτούς που τα πουλούσαν ήταν οργισμένος ο Ιησούς. Το αποτέλεσμα αυτής της αντιπαράθεσης ήταν να διακόψει το εμπόριο της θυσίας των ζώων, να ελευθερώσει τα ζώα από τα κλουβιά, να εκδιώξει τους εμπόρους και μετέπειτα να συλληφθεί από τους Ρωμαίους, μετά από καταγγελίες των Αρχιερέων και Φαρισαίων φυσικά....
Το 325 μ. Χ. ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Α’, (που ακουλουθείτο από όλους τους Ρωμαίους συμβούλους του των οποίων την γνώμη λάμβανε υπ’ όψιν), συγκάλεσε την Α’ Οικουμενική Σύνοδο για να κατευνάσει τις μεταξύ των χριστιανών διαφορές και διαμάχες και να θεσπίσει νόμους και δόγματα βάσει των οποίων θα ίδρυε την θρησκεία των Ορθοδόξων προς όφελος της επικυριαρχίας του φυσικά. Αλλά αυτή κράτησε 3,5 έως και 6 χρόνια (ανάλογα τους ιστορικούς) και έγινε κάτω από την εποπτεία του αυτοκράτορα, καθώς διεκπεραιωνόταν περισσότερο στο παλάτι και καταγράφεται πως ο ίδιος έκαψε όλους τους παπύρους με τα αιτήματα των κατά τόπους Επισκόπων, μη λαμβάνοντάς τα υπ’ όψιν. Φυσικά ανάμεσά τους θα ήταν ιδέες και προτάσεις για δόγματα, για νηστείες, χορτοφαγία από τους καλογήρους επισκόπους, κλπ. Έτσι, έγιναν αποδεχτοί οι κρεοφάγοι χριστιανοί –που θα ήταν κι ο Κωνσταντίνος- και μάλιστα θεσπίστηκαν ως κανόνας της Εκκλησίας μόνο 225 μέρες ολικής νηστείας, την οποίαν οι σύγχρονοι χριστιανοί «διανθίσανε» με θαλασσινά και ψάρια αποκαλώντας τα νηστίσιμα.... Παρ’ ‘ολ’ αυτά, ακόμη κι έτσι, κανονικά μόνο 33 μέρες τον χρόνο επιτρέπεται στους ορθόδοξους πιστούς να τρώνε κρέας και μόνο 33+45 ψάρι!
Η χορτοφαγία στα μοναστήρια Ειδικά για τους μοναχούς γράφει ο καθηγητής κ. Δημήτρης Κιτσίκης: «Συγκεκριμένα, τρεις είναι οι λόγοι γιατί ένας ορθόδοξος μοναχός δεν πρέπει ποτέ να τρώγη κρέας. • Πρώτον, διότι σκοπός της μοναστικής ζωής είναι η σοφία, η παρθενία και ο έλεγχος των αισθήσεων. Το κρέας είναι το πλέον λιπαρό έδεσμα και διεγείρει τις επιθυμίες, εις βάρος της ψυχής. Ο Άγιος Βασίλειος (329-379) που προώθησε ειδικά τον μοναχισμό, εσυμβούλευε τον μοναχό να τρώγη άπαχες τροφές, όχι πολύ θρεπτικές και γευστικές, για να μην αναπτύξει την φιληδονία. Συνεπώς, το κρέας είναι το χειρότερο φαγητό για τον μοναχό επειδή είναι συνάμα λιπαρό, θρεπτικό και γευστικό και διεγείρει τα πάθη. • Ο δεύτερος λόγος γιατί ένας μοναχός δεν πρέπει ποτέ να τρώγη κρέας, είναι επειδή θα αθετούσε μία από τις πλέον αρχαίες παραδόσεις του μοναχισμού ανά τον κόσμο. Στην Ορθοδοξία, όπως και στον Ινδουισμό, όσο περισσότερο προχωρημένος είσαι πνευματικά τόσο ολιγώτερο κρέας τρως. Συνεπώς εάν ο απλός άνθρωπος ημπορεί να τρώγη κρέας, υπό συγκεκριμένες συνθήκες όμως, ο ιερεύς πρέπει να τρώγη ολιγώτερο από τον υπόλοιπο κόσμο και ο μοναχός ποτέ δεν τρώγει κρέας. Όμως το ότι η απόλυτη χορτοφαγία και η πίστη στην μετεμψύχωση –αιρετική δοξασία- ήσαν συν­δεδεμένες – και συνεπώς επικίνδυνες για την Ορθοδοξία – όπως και οι παράλληλες δοξασίες των αρχαίων Ελλήνων σοφών, έσπρωχνε τους πρώτους χριστιανούς από φόβο της ειδωλολατρίας στο να καταδικάζουν ακόμη και την διαλεκτική πάνω σ’ αυτές.» Pompeii_family_feast_painting_Naples Το 325 μ. Χ. ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Α’ συγκάλεσε την Α’ Οικουμενική Σύνοδο για να κατευνάσει τις μεταξύ των χριστιανών διαφορές και διαμάχες και να θεσπίσει νόμους και δόγματα βάσει των οποίων θα ίδρυε την θρησκεία των Ορθοδόξων προς όφελος της επικυριαρχίας του φυσικά. Αλλά αυτή κράτησε 3,5 έως και 6 χρόνια (ανάλογα τους ιστορικούς) και έγινε κάτω από την εποπτεία του αυτοκράτορα, καθώς διεκπεραιωνόταν περισσότερο στο παλάτι και καταγράφεται πως ο ίδιος έκαψε όλους τους παπύρους με τα αιτήματα των κατά τόπους Επισκόπων, μη λαμβάνοντάς τα υπ’ όψιν. Φυσικά ανάμεσά τους θα ήταν ιδέες και προτάσεις για δόγματα, για νηστείες, χορτοφαγία από τους καλογήρους επισκόπους, κλπ. Έτσι, έγιναν αποδεχτοί οι κρεοφάγοι χριστιανοί –που θα ήταν κι ο Κωνσταντίνος- και μάλιστα θεσπίστηκαν ως κανόνας της Εκκλησίας μόνο 225 μέρες ολικής νηστείας, την οποίαν οι σύγχρονοι χριστιανοί «διανθίσανε» με θαλασσινά και ψάρια αποκαλώντας τα νηστίσιμα....
Στον Μεσαίωνα οι αναφορές δείχνουν ότι υπήρχαν ασκητές και μοναχοί που ήταν χορτοφάγοι ή που έτρωγαν μόνο ψάρια καθώς “τα είχε ευλογήσει ο Ιησούς”. Ο Άγ. Φραγκίσκος της Ασίζης που αποκαλούσε όλα τα πλάσματα αδέλφια του, μέχρι και τους πλανήτες και τον ήλιο, έλεγε:
  «Άνθρωποι που αποκλείουν οποιοδήποτε πλάσμα του Θεού από προστασία, συμπόνια και έλεος, θα συμπεριφερθούν με τον ίδιο τρόπο και στους συνανθρώπους τους.»
Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, 1181-1226
Ο Αγ. Φραγκίσκος έκανε μάλιστα μακρές νηστείες μόνο με λίγο ψωμί και νερό, όπως και η αφοσιωμένη του μοναχή Κλάρα και ακολούθως οι Φραγκισκανοί μοναχοί και οι μοναχές περί την Κλάρα….. Ακόμα και μέχρι σήμερα το τάγμα των Φραγκισκανών δεν τρώει κρέας..   
Ο Αγιος Βενεδικτίνος, ιδρυτής την τάξης των Βενεδικτίνων, δίνει στους μοναχούς του μια εξαιρετικά αυστηρή χορτοφαγική διατροφή. Οι τραππιστές μοναχοί επίσης δεν έτρωγαν κρέας και αυγά, από τότε που ιδρύθηκε το τάγμα τους, τον δέκατο έβδομο αιώνα, μέχρι τη Δεύτερη Συνθήκη του Βατικανού στην οποία αποφασίστηκε να παύσει αυτή η απαγόρευση. Ακόμη και σήμερα όμως, πολλοί ταππιστές μοναχοί τηρούν τους αρχικούς κανονισμούς. Δημιουργεί κατάπληξη, όμως, το γεγονός πως διατηρούνται σφαγεία σε πολλά μοναστήρια ταππιστών για εμπορικούς λόγους. Επίσης, η Εκκλησία των Αντβεντιστών επιβάλει την χορτοφαγική διατροφή στα μέλη της. Λίγοι το γνωρίζουν αλλά η μεγάλη αμερικανική βιομηχανία Κελλονγκ, δημιουργήθηκε από τον Δρ. Τζων Χ. Κελλονγκ κάτω από την φροντίδα αυτής της εκκλησίας που ήθελε ένα χορτοφαγικό πρωϊνό. Σκέφτηκε τις νιφάδες σιταριού που αργότερα διένειμε σε όλη τη χώρα. Με το πέρασμα του χρόνου, απομάκρυνε την Εκκλησία από την εταιρία και δημιούργησε τη βιομηχανία που ακόμη και σήμερα φέρει το όνομά του.
* Όταν δεν τρως κρέας έχεις αντοχή, κι οι βυζαντινοί στρατιώτες το γνώριζαν αυτό και νήστευαν πριν τις μάχες και πάντα νικούσαν, όταν άλλαξαν το διατροφολόγιο τους οι νίκες τους μειώθηκαν πολύ. Η Ορθοδοξία δε, θέσπισε ως κανόνα την αυστηρή χορτοφαγία των μοναχών και των Επισκόπων που ήσαν πάντα μοναχοί.
Στο χώρο της Ασίας οι πρώτες γραπτές αναφορές στη χορτοφαγία είναι εδάφια από τις Βέδες, ιερά κείμενα, ύμνοι και στίχοι, γραμμένοι στα αρχαία Σανσκριτικά (1500π.χ.-1000 π.χ.). Αποτελούν τις αρχαιότερες γραφές του Ινδουϊσμού και καθόρισαν τη φιλοσοφική σκέψη, τον τρόπο ζωής και την εξέλιξη του πολιτισμού που αναπτύχθηκε αρχικά γύρω από την κοιλάδα του Ινδού ποταμού,  έως βέβαια μη ξεχνάμε και τους Βουδιστές που όπως και οι Ινδουιστές άρχισαν τελευταία κι αυτοί να τρώνε κρέας λόγω της οικονομικής ανάπτυξης. Η χορτοφαγία υπήρξε συνηθισμένη στην Ινδική ήπειρο, για πνευματικούς λόγους, όπως της Αχίμσα, (ahimsa, πολιτική της μη βίας), για να αποφευχθούν οι πειρασμοί (καθώς το κρέας θεωρούνταν πειρασμός, όπως και στην ορθόδοξη θεολογία ), οι αρνητικές καρμικές επιρροές, αλλά και για οικονομικούς λόγους. Περίπου το 30% των Ινδουιστών στην Ινδία είναι χορτοφάγοι, εκτός από τα άλλα πλήθη Ινδουιστών χορτοφάγων στις άλλες Ασιατικές χώρες. Ενώ η χορτοφαγία δεν είναι ένα δόγμα ή μια απαίτηση, συστήνεται ως σατβικός (sattwic, καθαρτικός) τρόπος ζωής.... 
Από την εποχή της Αναγέννησης και μετά, τόσο η μίμηση του Πυθαγόρειου πνεύματος όσο και η ανάγκη πνευματικής αναγέννησης του ανθρώπου, οδήγησαν πολλούς διάσημους, να ακολουθήσουν χορτοφαγική διατροφή. Οι Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Σέλλεϋ, Λέων Τολστόι, Βάγκνερ, αργότερα ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, όπως λέει η αυτοβιογραφία του, ο Θωμάς Έντισον, ο Αινστάιν,  ο Δαρβίνος, Ισαάκ Νεύτων, Βολταίρος, έγραψαν ή  προώθησαν τη χορτοφαγία ως μέσον ηθικής προόδου του ανθρώπου.  
Στην Ευρώπη το 1847, η πρώτη χορτοφαγική κοινότητα στο Ράμσγκεϊτ (Ramsgate) της Αγγλίας όρισε τον «χορτοφάγο» ως άτομο που αρνείται την κατανάλωση σάρκας οποιουδήποτε είδους. Η χορτοφαγία στο 19ο αιώνα συνδέθηκε με πολλές κινήσεις πολιτιστικής μεταρρύθμισης, όπως τη Μετριοπάθεια και Αντι-ζωοτομία. Οι αρετές επίσης της εγκράτειας, της αποχής και του αυτο-ελέγχου, συνδέθηκαν με τα χορτοφαγικά ιδανικά, ενώ η λαγνεία, η μέθη και οι βανδαλισμοί, θεωρήθηκε πως προέκυψαν από μια διατροφή πλούσια σε προϊόντα που είχαν ως βάση το κρέας.  Ακόμα, πολλές «Καινούργιες Γυναίκες», φεμινίστριες, κατά τα τέλη του αιώνα ήταν χορτοφάγοι. Οι Αντβεντιστές της Έβδομης Μέρας και οι Ρασταφάρι, δόγματα που ιδρύθηκαν κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, ακολουθούν επίσης την χορτοφαγία, αλλά και έρευνες στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καταλήξει ότι κατά προσέγγιση το 1% έως 2.8% των ενηλίκων δεν τρώνε κρέας, πουλερικά και ψάρια τα τελευταία χρόνια.. Το 2002, η Αντιπροσωπεία Προτύπων Βρετανικών Τροφίμων (UK Food Standards Agency) εξέθεσε ότι το 5% των ερωτηθέντων αυτοπροσδιορίστηκαν χορτοφάγοι ή αυστηροί χορτοφάγοι....
*Το 1914 το κρέας στην Σμύρνη της Μικράς Ασίας είχε εξαλειφθεί λόγω του πολέμου. Όσοι είχαν προβλήματα με το στομάχι και το συκώτι  είχαν γίνει καλά και δεν υπήρχε κρούσμα σκωληκοειδίτιδας. Εκείνη την εποχή η ισπανική γρίπη είχε θερίσει όλη την Ευρώπη αλλά όχι τους  Έλληνες στην Σμύρνη.. ( αυτούς τους αποδεκάτισε κατά μεγάλο βαθμό ένα κρούσμα χολέρας όταν ήταν κρεατοφάγοι.)     
Τη δεκαετία του ’60 η χορτοφαγία εξαπλώθηκε μαζί με τους χίπυς, τα ταξίδια στην Ασία, το φιλελεύθερο πνεύμα συναδέλφωσης και αλληλεγγύης και φυσικού μη-βίαιου τρόπου ζωής που πρέσβευαν.
Το 1975 εκδόθηκε η “Απελευθέρωση των ζώων” του Πήτερ Σίγκερ που θεωρήθηκε η Βίβλος της χορτοφαγίας. Οι σοκαριστικές αποκαλύψεις του Αυστραλού καθηγητή Βιοηθικής, για την μεταχείριση των ζώων, επηρέασαν την Κοινή Γνώμη και έδωσαν ένα επιπλέον, σύγχρονο κοινωνικό-φιλοσοφικό έρεισμα για τη χορτοφαγία.  Επί πλέον η ανάπτυξη του κινήματος χορτοφαγίας επιταχύνθηκε τη δεκαετία του 1970, κι όταν ένας νέος μεταπτυχιακός φοιτητής, ο Francis Moore Lappe έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Διατροφή για έναν μικρό πλανήτη». Στο βιβλίο του υποστήριξε πως ο άνθρωπος οφείλει να ακολουθήσει μια διατροφή χωρίς κρέας όχι μόνο για ηθικούς λόγους, αλλά και επειδή τα φυτικά τρόφιμα έχουν πολύ λιγότερες επιπτώσεις στο περιβάλλον απ’ ό,τι το κρέας. Σήμερα, πολλοί χορτοφάγοι αρνούνται το κρέας λόγω των ζητημάτων των δικαιωμάτων των ζώων, ή επειδή ανησυχούν σχετικά με την φροντίδα του ζώου εκτροφής και τις συνθήκες παραγωγής του, μια αρχή που υιοθετήθηκε για πρώτη φορά το 1975 και με το έργο του Peter Singer «Απελευθέρωση των Ζώων».
Στο βιβλίο που θεωρήθηκε ο «Υμνος της Χορτοφαγίας», ο συγγραφέας, εξετάζει την κακομεταχείριση που υφίστανται τα ζώα και τις απαράδεκτες συνθήκες στις οποίες ζουν στις βιομηχανικές φάρμες, ενώ έδειξε πόσο προβληματική είναι η λογική της χρήσης πειραματόζωων. Το βιβλίο αυτό σόκαρε την κοινή γνώμη και συνέβαλε όσο κανένα άλλο στη δημιουργία του παγκόσμιου κινήματος για την απελευθέρωση των ζώων αλλά και την αλλαγή των νομοθεσιών που αφορούν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν, τόσο τα ζώα στις φάρμες, όσο και τα πειραματόζωα.
Μέχρις εδώ λοιπόν παρατέθηκαν στοιχεία για την διαχρονικότητα της χορτοφαγίας στους αρχαίους Έλληνες στους Φιλόσοφους τους, στους χριστιανούς της Μεσογείου, και Ευρώπης και ΗΠΑ γενικότερα, στην Ασία, αλλά μη ξεχνάμε και τους Μανιχαιστές χορτοφάγους τους Καθαρούς και Βογομίλους.
Σήμερα οι χορτοφάγοι αυξάνονται συνεχώς στην Ευρώπη, Η.Π.Α., Αυστραλία σε εκατομμύρια  ενώ αντίθετα στις χώρες της Ασίας η εκβιομηχάνιση και η αλλαγή τρόπου ζωής οδηγούν τους πληθυσμούς να ακολουθούν ένα διατροφικό μοντέλο μάλλον δυτικό, καταναλώνοντας περισσότερες τροφές ζωϊκής προέλευσης, αλλά παρ’ όλ’ αυτά οι χορτοφάγοι εξακολουθούν να είναι η πλειοψηφία.
Τα κίνητρα της χορτοφαγίας ποικίλλουν και μπορεί να είναι θρησκευτικά, φιλοσοφικά, πνευματικά, διατροφικά, κοινωνικά, ανθρωπιστικά, ψυχολογικά, περιβαλλοντολογικά, οικονομικά κ.ά. Υπαγορεύεται και συστήνεται από τις περισσότερες θρησκείες και τις μυστικιστικές παραδόσεις (ινδουσιμός, βουδισμός, ζαϊνισμός, θρησκευτικός ταοϊσμός, σουφισμός, χριστιανισμός κ.ά.) μόνιμη η περιστασιακή, ως μονοπάτι προς την πνευματική αγνότητα, εξέλιξη και φώτιση τόσο για τους μοναχούς και τους ασκητές όσο και για τους κοσμικούς. Ο Πυθαγόρας έβλεπε στη χορτοφαγία το εργαλείο για τη προσέγγιση της ανώτερης συνείδησης.
(ΤΑ ΠΑΡΑ ΠΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΘΕΣΗ ΠΟΛΛΩΝ ΑΠΟΣΠΑΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ)

Οι κατευθυντήριες γραμμές της χορτοφαγίας, με πνευματική και φιλοσοφική προσέγγιση-στάση ζωής, είναι η μη βία (ahimsa), o σεβασμός και η ευσπλαχνία στα όντα που αισθάνονται, η παράλληλη αγνότητα σώματος-πνεύματος, ανεξαρτήτως σχολής, χρονολογίας η γεωγραφίας.  Η πλειοψηφία των χορτοφάγων στη γη, σύμφωνα με την Κοινωνία των Ηθικών και Θρησκευτικών Χορτοφάγων (Society of Ethical and Religious Vegetarians), ακολουθεί την πρακτική για θρησκευτικούς λόγους. Πολλές θρησκείες, όπως κάποιες ομάδες χριστιανών, συμπεριλαμβανομένου του Ινδουισμού, του βουδισμού, του Ταοϊσμού, της πίστης Μπαχάι (Bahá’í), του Σικχισμού (Sikhism) και του ζαϊνισμού, διδάσκουν ότι ιδανικά, η ζωή πρέπει πάντα να εκτιμάται και να μην καταστρέφεται εκούσια....

Άγνωστη πηγή.

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

12 συμβουλές από τους μοναχούς Σαολίν για να μείνετε για πάντα νέοι και υγιείς



12 συμβουλές από τους μοναχούς Σαολίν
για να μείνετε για πάντα νέοι και υγιείς

Οι άνθρωποι πάντα λένε ότι η υγεία είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, αλλά πόσοι το κάνουν πράξη; Παρόλα αυτά, μπορεί κάποιος να ξεκινήσει σήμερα. Ενισχύστε τη ζωτική σας ενέργεια ακολουθώντας δώδεκα απλούς κανόνες που αντλήσαμε από ένα κλασικό έργο των Σαολίν.
Συντάχθηκε από ένα μοναχό, ο οποίος ήταν μεγάλος μαχητής και λόγιος, και περιλαμβάνει συμβουλές για το πώς μπορεί κάποιος παραμείνει νέος και υγιής.

 

Συμβουλές από έναν μοναχό Σαολίν για το πώς να μείνετε νέοι για πάντα

1. Μην σκέπτεστε πάρα πολύ. Η σκέψη καταναλώνει ενέργεια. Η πολλή σκέψη μπορεί να σας κάνει να φαίνεστε γέροι.
2. Μην μιλάτε πολύ. Οι περισσότεροι άνθρωποι είτε λένε λόγια είτε κάνουν πράξεις. Καλύτερα να κάνετε πράξεις.
3. Όταν εργάζεστε, να δουλεύετε για 40λεπτά και στη συνέχεια να σταματάτε για 10 λεπτά. Το να κοιτάτε κάτι όλη την ώρα μπορεί να αποβεί βλαβερό για τα μάτια σας, για τον οργανισμό σας, αλλά και για τη γαλήνη σας.
4. Όταν είστε ευτυχισμένοι ή ενθουσιασμένοι, θα πρέπει να καταλαγιάσετε την ευτυχία ή τον ενθουσιασμό σας. Διαφορετικά θα χάσετε τον έλεγχο, πράγμα που θα βλάψει την ενέργεια των πνευμόνων σας.
5. Μην αγωνιάτε πάρα πολύ και μη θυμώνετε υπερβολικά. Τα συναισθήματα αυτά βλάπτουν το συκώτι και τα έντερά σας.
6. Δεν πρέπει να τρώτε πάρα πολύ. Να σηκώνεστε από το τραπέζι μισοχορτάτοι, χωρίς να έχει βαρύνει το στομάχι σας, γιατί αυτό μπορεί να βλάψει τη σπλήνα σας. Όταν αισθάνεστε λίγο πεινασμένοι τσιμπήστε απλώς κάτι.
7. Μην είστε πολυπράγμονες. Κάνοντας πολλά πράγματα ταυτόχρονα, δεν θα έχετε σε κανένα επιτυχία.




8. Όταν πρόκειται να κάνετε κάτι, μην βιαστείτε να το κάνετε. Δώστε στον εαυτό σας ένα περιθώριο χρόνου. Θυμηθείτε το ρητό «Πάω αργά γιατί βιάζομαι».
9. Αν κάνετε συνέχεια μόνο σωματικές ασκήσεις χωρίς να γυμνάζετε παράλληλα και το νου, αυτό σας κάνει να χάσετε την ισορροπία σας και να γίνετε νευρικοί και ανυπόμονοι. Γιατί θα έχετε χάσει το Γιν του σώματός σας. Η άσκηση πρέπει να ισορροπεί το Γιν και το Γιανγκ.
10. Εάν δεν ασκείστε ποτέ, και κάνετε απλώς καθιστική ζωή, δεν θα αποκτήσετε ποτέ ενέργεια Γιανγκ κι έτσι δεν θα μπορείτε να κάνετε εκείνα που θέλετε.
11. Το περιβάλλον είναι γεμάτο αρνητικές σκέψεις. Μην αφήνετε τον εαυτό σας να γίνει από απροσεξία καλός αγωγός. Να εστιάζετε πάντα το νου σας στις θετικές όψεις της ζωής και σε πράγματα που σας χαροποιούν.
12. Βάλτε το παιχνίδι στη ζωή σας. Όχι σαν διασκέδαση, αλλά για τη χαρά που προσφέρει. Στο παιχνίδι βρίσκει κανείς τον εαυτό του και δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από αυτή.


www.tilestwra.com


www.enallaktikidrasi.com

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Ηλίας Πέτρου: Ο θεραπευτής γιατρός (Δολοφονήθηκε)



Το 1935 ή 1936 ένας Έλληνας Ιατρός και φυσικοθεραπευτής ο οποίος ήρθε από την Αμερική όπου σπούδασε, έμελε να αλλάξει την Ελληνική κοινωνία μέσα σε λίγα χρόνια, με μια σειρά βιβλίων που έγραψε και σειρά διαλέξεων. Όμως αυτό που έκανε του Έλληνες να τον λατρέψουν και να μιλάνε για την νέα θρησκεία της φυσικής υγιεινής, ήταν οι ίδιες του οι πράξεις και θεραπείες ανθρώπων που έπασχαν από σοβαρές έως όχι τόσο σοβαρές ασθένειες, μέσα σε......... λίγες ημέρες και με φυσικό τρόπο. Ο Έλληνας αυτός είναι ο Dr. Ηλίας Πέτρου. 

Ο Ηλίας Πέτρου ανέπτυξε τις απόψεις του τότε στο Ελληνικό κοινό εφαρμόζοντας θεραπευτικές μεθόδους στηριγμένες στα εξής:

Νηστεία για αποτοξίνωση και διόρθωση της λειτουργίας του εντέρου, απ όπου προέρχονται οι περισσότερες παθήσεις σύμφωνα με την φυσική υγιεινή και φυσική θεραπευτική επιστήμη.
Φρουτοθεραπεία για τόνωση με φυσικό τρόπο του οργανισμού, θεραπεύοντας πολλές παθήσεις και σαν ομαλή είσοδος στην διατροφή μετά την νηστεία. 

Αλκαλική διατροφή για διόρθωση και άνοδο του ph στο αίμα, σαν μέσο προλήψεως ώστε να μην αρρωσταίνουμε 

Άσκηση σωματική – γυμναστική για την σωστή λειτουργία των μυών και την αποβολή μέσω καύσεων των τοξινών από τον οργανισμό. 

Αεροθεραπεία μέσω της έκθεσης μας στο καθαρό περιβάλλον και αναπνευστικών ασκήσεων

Ηλιοθεραπεία μέσω της έκθεσης μας στον ήλιο με μέτρο αλλά σταθερά όλες τις εποχές του χρόνου, ώστε να αποκτήσουμε το μπρούντζινο χρώμα που είναι ενδεικτικό του υγιούς ανθρώπου όπως έλεγε. 

Στα βιβλία που εξέδωσε τότε και είναι διαθέσιμα σήμερα να τα αγοράσετε και να ωφεληθείτε όσο δεν φαντάζεστε, από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΥΡΝΑΡΑ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, επισυνάπτει εκτός των άλλων, επιστολές από ανθρώπους που θεραπεύτηκαν με τις μεθόδους του ακόμα και δια αλληλογραφίας. Είναι χαρακτηριστικό πως πολλοί γιατροί της εποχής και μάλιστα μεγάλα ονόματα, του έστειλαν επιστολές τις οποίες δημοσιεύει οι οποίοι του καταμαρτυρούν πως με την ιατρική δεν επέτυχαν να σώσουν πολλούς ασθενείς τους οποίους θα μπορούσαν να είχαν σώσει εάν είχαν ακολουθήσει τις μεθόδους της φυσικής θεραπευτικής.

Είναι μια περίοδος στην Αθήνα του 1938 όπου όλοι οι Αθηναίοι, αλλά και σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, μιλάνε και πίνουν νερό στο όνομα του Ηλία Πέτρου, καθώς έχει γίνει διάσημος με τα βιβλία του αλλά και τις θεραπείες του. Το Ελληνικό κράτος κατόπιν σύστασης του Πέτρου, αναγνωρίζει και ετοιμάζεται να ιδρύσει ακαδημίες φυσικοθεραπείας υπό την επίβλεψη του. Τα βιβλία του εισάγονται στα σχολεία και στις στρατιωτικές σχολές ενώ η κυβέρνηση Μεταξά τότε ενθαρρύνει τον Ηλία Πέτρου να υλοποιήσει πολλά από τα σχέδια του ώστε να αποκτήσει ο Ελληνικός λαός την πραγματική υγιεινή θεραπευτική μέθοδο η οποία δεν στηρίζεται καθόλου σε φάρμακα καταργεί την σύγχρονη ιατρική ως μέσο θεραπείας και όχι διάγνωσης και φυσικά ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ. Είναι πραγματικά φοβερό εάν σκεφτεί κανείς πόσο κοντά φτάσαμε στο να αλλάξουν όλα χάρην μερικών ανθρώπων όπως ο Μεταξάς τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος, ο Ηλίας Πέτρου ιατρός και πόσων άραγε άλλων λαμπρών Ελλήνων οι οποίοι τελικά δεν κατάφεραν να υλοποιήσουν τα σχέδια τους διότι όλοι τους, ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ!

Μάλιστα αγαπητοί ο Ηλίας Πέτρου δολοφονήθηκε το 1939 (αν δε κάνω λάθος) πυροβολήθηκε εξ επαφής, άγνωστο από ποιόν, όχι όμως και γιατί. Διότι έθιγε στο μέγιστο τα συμφέροντα των βιομηχάνων κονσερβοποιίας η οποία ανθούσε τότε και των φαρμακοβιομηχανιών βέβαια, οι οποίοι αρχίζαν τότε να πλουτίζουν προσπαθώντας να εδραιώσουν τα φάρμακα ως θεραπεία και μόνη λύση για τον «σύγχρονο» τότε άνθρωπο – ασθενή. 

Ας δούμε όμως γιατί η φυσική θεραπευτική έρχεται σε σύγκρουση με την ιατρική σύμφωνα με τον Ηλία Πέτρου και αυτά που γράφει στο βιβλίο του «ΦΥΣΙΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ» τόμος 1ος
Ενώ η Φυσιοθεραπεία για την επανάκτηση και διατήρηση της υγείας χρησιμοποιεί τις ίδιες δυνάμεις που βρίσκονται μέσα μας και γύρω μας , τις δυνάμεις που πάντα και σήμερα η φύσις χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει και διατηρήσει το ζωικό και φυτικό βασίλειο, η Ιατρική για να θεραπεύσει τις αρρώστιες μεταχειρίζεται τις ίδιες τις αιτίες των ασθενειών. 

Ενώ η Φυσιοθεραπεία διορθώνει όλες τις γνωστές αιτίες της αρρώστιας και μεταρρυθμίζει τις συνήθειες του ασθενούς, η Ιατρική αγνοεί αυτές τις αιτίες και δεν προσπαθεί να προσαρμόσει τις συνθήκες της ζωής του ασθενούς με τους νόμους της ζωής.

Ενώ η φυσιοθεραπεία βλέπει την ασθένεια ως κατάσταση κλονισμένης υγείας, που κάθε σύμπτωμα είναι ορθοπαθητικό - ενέργεια της εμφύτου σωτήριας άμυνας του οργανισμού, η Ιατρική βλέπει την ασθένεια ως αυτοτελή , θετική οργανωμένη δύναμη σε πόλεμο με την ζωή , που κάθε σύμπτωμα της είναι ετεροπαθητικό - κακή, ανατρεπτική, καταστρεπτική ενέργεια.

Ενώ η Φυσιοθεραπεία βλέπει στα φαινόμενα της αρρώστιας την πορεία της αυτόματης θεραπείας, η Ιατρική βλέπει στα φαινόμενα αυτά μια καταστρεπτική λειτουργία.

Ενώ η φυσιοθεραπεία ζητά να απομακρύνει ή διορθώσει τις αιτίες και να τονώσει τον οργανισμό με τις φυσικές υγιεινές συνθήκες , η Ιατρική ζητεί απλώς να καταστείλει και να απομονώσει τα συμπτώματα και δεν δίδει προσοχή στις αιτίες , ελάχιστα δε στους υγιεινούς όρους. 

Ενώ ο φυσιοθεραπευτής ξέρει ότ θα πραγματοποιηθεί αυτομάτως η εξάλειψη των συμπτωμάτων, μόλις το σώμα δεν θα έχει πια την ανάγκη τους, ο γιατρός εις μάτην φαντάζετε ότι η αιτία καταστρέφεται μόλις τα συμπτώματα κατασταλούν ή απομακρυνθούν βιαίως.

Ενώ ο φυσιοθεραπευτής με την δικιά του μέθοδο εξέτασης ζητεί να ανακαλύψει τις αιτίες της αρρώστιας σε κάθε περίπτωση, ο γιατρός με τις εξετάσεις και διαγνώσεις του ζητεί να βρει συμπτώματα και παθολογία.

Ενώ ο φυσιοθεραπευτής ενδιαφέρεται να ανακαλύψει τις αιτίες των μεταβολών στο άρρωστο όργανο, για να συμπεράνει τι μεταβολές είναι αναγκαίες στον τρόπο ζωής του αρρώστου, ο γιατρός ενδιαφέρεται να ανακαλύψει τις σχηματισμένες αλλαγές για να τις μελετήσει.

Ενώ η εξέταση και η διάγνωση του φυσιοθεραπευτή οδηγεί στην διόρθωση και απομάκρυνση των αιτιών, η εξέταση και διάγνωση του γιατρού οδηγεί στην στερεότυπη κούρα: ναρκωτικά για τους πόνους, κινίνη για την ελονοσία, υδράργυρο για την σύφιλι κτλ. 

Ο αναγνώστης θα διακρίνει ότι αυτά τα δύο συστήματα βρίσκονται σε μεγάλη αντίθεση μεταξύ τους: στις αρχές, στη θεωρία και στην πράξη. 

Ήδη έχετε αρχίσει να καταλαβαίνεται πολλά, πριν προχωρήσουμε όμως να πούμε το εξής:
Λέγοντας φυσιοθεραπεία ή φυσιοθεραπευτής καμία σχέση δεν έχει και δεν θα πρέπει να ταυτίζεται με τον σύγχρονο όρο της φυσιοθεραπείας η οποία αποτελεί κλάδο της σύγχρονης ιατρικής και καμία σχέση δεν έχει με θεραπεία με φυσικά μέσα την διατροφή και την φυσική υγιεινή.

Τι έγινε όμως τελικά και δεν επικράτησε η φυσικη υγιεινή και θεραπεία παγκοσμίως καθώς τα φαινόμενα Πέτρου δεν ήταν στην Ελλάδα που υπήρξε μόνο αυτός, αλλά από τις αρχές του αιώνα στην Αμερική, την Αγγλία, την Γερμανία, τον Καναδά, Αυστραλία, την Ιταλία η φυσιοθεραπεία έκανε κυριολεκτικά πάταγο!

Από τον Ηλία Πέτρου μαθαίνουμε πως στην Αμερική υπήρχαν οι περισσότεροι φυσιοθεραπευτές και ακαδημίες απ ότι σε όλο τον κόσμο, στην Γερμανία ο Χίτλερ αναγνώρισε και επιδότησε την ίδρυση πανεπιστημίων φυσιοθεραπείας, το ίδιο και ο Μουσολίνι στην Ιταλία, ενώ στην Αγγλία η φυσιοθεραπεία είχε προχωρήσει πάρα πολύ!

Αυτό που μεσολάβησε τελικά ήταν ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος και μέσα σε πολλά άλλα δεινά που βρήκε η ανθρωπότητα , δεν επικράτησε και η φυσιοθεραπεία.

Μετά τον πόλεμο δεν είναι ότι χάθηκε η γνώση, χάθηκε όμως η πίστη των ανθρώπων που είδαν και έζησαν τόσα φρικτά πράγματα. Έτσι, τα φάρμακα, οι φαρμακοβιομηχανίες, η σύγχρονη Ιατρική, η χειρουργική επικράτησαν και εδραιώθηκαν μέσα από μια εξαθλιωμένη ανθρωπότητα που έπασχε από υποσιτισμό και τελικά κυριάρχησε ο υπερσιτισμός ο οποίος είναι υπεύθυνος για όλες τις αρρώστιες της εποχής μας. Έτσι ο άνθρωπος έγινε καταναλωτής χαπιών, φαρμάκων τα οποία πολεμούν τα συμπτώματα δεν αίρουν όμως τις αιτίες και στη συνέχεια ο άνθρωπος ο οποίος ζει σαν ζόμπι όλη του τη ζωή καταλήγει σε κάποιο κρεβάτι του χειρουργείου.

Σήμερα, ο όρος φυσιοθεραπείας όπως είπαμε δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ήταν στην αρχή και με αυτό βέβαια που επικαλείται ο όρος φυσιοθεραπεία.

Σήμερα υπάρχουν οι φυσιοπαθητικοί «θεραπευτές» οι οποίοι υπάρχουν και στην Ελλάδα και κανείς τους δεν αναφέρει τον Πατέρα της φυσικής θεραπείας υγιεινής, Ηλία Πέτρου, παρά συνδέουν την φυσιοπαθητική με τις Κινεζικές Παραδοσιακές θεραπείες με βελονισμό, με σιάτσου, με ρεφλεξολογία και άλλες μεθόδους με κρυστάλους, ηχο θεραπεία αρωματοθεραπεία και άλλα γελοία κατασκευάσματα που θολώνουν τα νερά της φυσικής υγιεινής και απομακρύνουν τον άνθρωπο από την αληθινή γνώση και ικανότητα αυτό-ίασης και τις 6 βασικές αρχές που είπαμε στην αρχή.


Ο Δεκάλογος της Υγιεινής διατροφής - του Ηλία Πέτρου (Γιατρος που εζησε προπολεμικα)

1. Τρωτε κανονικα. Μη τρωτε με λαιμαργια, μα ουτε, παλι, με το στανιο.Τρωτε μονον οταν αισθανεσθε πραγματικη πεινα, χωρις να βιαζεσθε και τοσο, οσο να κορεσετε την πεινα και οχι την τυχον λαιμαργια.


2. Μασατε καλα. Δεν πρεπει να ξεχναμε πως τα δοντια μας τα εχουμε στο στομα και οχι στο στομαχι. Η καλη χωνευσις και αφομοιωσις, που εξασφαλιζουν την καλη θρεψι, επιτυγχανονται μονον οταν η τροφη μασηθη τελειως στο στομα, ωστε να γινη σαν αλοιφη με το σαλιο. Αυτο απαιτουν περισσοτερο κυριως οι αμυλουχες τροφες. Σ' εκεινους που εχουν συνηθισει να καταβροχθιζουν τη τροφη τους αμασητη σχεδον, συνιστουμετο εξης - Να προσπαθησουν να μασησουν μετρωντας σαραντα μασηματα για καθε μπουκια. Σε λιγες μερες θα συνηθισουν να μασουν καλα χωρις να μετρουν πια.


3. Πριν και μετα το φαγητο. Ξεκουρασθητε λιγο προτου φατε, καθως επισης και μετα το φαγητο. Μη πιανετε δουλεια με την τελευταια μπουκια στο στομα ακομη. Επισης μη κοιμασθε αμεσως μετα το φαγητο. Να δειπνατε τουλαχιστον τρεις ωρες προ του υπνου.


4. Το προγευμα. Καλο ειναι να πινετε ενα ποτηρι νερο 15 λεπτα τουλαχιστον προ του προγευματος. Μη προγευματιζετε παρα μονο αν πεινατε.


5. Τρωτε λιτα. Οσο πιο λιγα και πιο λιτα ειναι τα ειδη των φαγητων σε καθε γευμα, τοσο περισσοτερο ωφελουν.


6. Αποφευγετε τα διεγερτικα και τοσο ερεθιστικα καρυκευματα. Επισης τα γλυκα, ολες τις σαρκες, τις κονσερβες, τα παστα, τα αλμυρα και καθε τι του κουτιου.


7. Μη πινετε απολυτως κανενα αλλο ποτο εκτος του νερου.


8. Καταδικασετε μια για παντα το τσιγαρο, τον καφε, το τσαι κλπ.


9. Μη κανετε καταχρησεις. Οι περισσοτερες ανορεξιες και αδιαθεσιες οφειλονται στις καταχρησεις μας, που εξασθενουν κυριως το νευρικο συστημα με θλιβερο αντικτυπο, τοσο στη σωματικη καταπτωσι, οσο και στο πνευματικο μαρασμο. Η σεξουαλικη καταχρησις, συνοδευομενη με ποτα,καταστρεφει περισσοτερο τον ανθρωπο.


10. Ευδιαθεσια. Ποτε μη τρωτε με πονο, με πυρετο, με ταραγμενα νευρα η οποιαδηποτε αλλη σωματικη η πνευματικη ενοχλησι. Η ηθικοπνευματικη μας καταστασις παιζει σπουδαιο ρολο στη χωνευσι, την αφομοιωση και τη θρεψι του σωματος. Το καλυτερο φαγητο μπορει να παραγη δραστικωτερα δηλητηρια στον οργανισμο μας οταν κανεις το φαι με ψυχικη διαταραχη. Εχει αποδειχθη πως μια τροφη που χωνευει κανονικα σε δυο ωρες, οταν ο ανθρωπος τη φαει στενοχωρημενος, παραμενει στο στομαχι του και ως 2-3 μερες! Το ιδιο συμβαινει και σ' εκεινους που παθαινουν απο οξειες αρρωστειες. Ειναι επομενως απαραιτητο ν' αποφευγουμε τον θυμο, τη λυπη την ανησυχια και καθε τι που μας διεγειρει το νευρικο μας συστημα.

(απο το βιβλιο Τροφη και Υγεια του Ηλια Πετρου).


Πηγές: eirinika.gr

eisygian.blogspot.gr

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Τα άγρια φαγώσιμα χόρτα της Ελλάδας


άγρια φαγώσιμα χόρτα της Ελλάδας
Στην Ελληνική ύπαιθρο υπάρχουν πολλά άγρια φαγώσιμα χόρτα. Πολλοί δεν τα γνωρίζουν εκτός από ένα δυο είδη, που ίσως έχουμε ψωνίσει για να φτιάξουν χόρτα ή πίτες. Τα άγρια χόρτα που φυτρώνουν στους αγρούς είναι ιδιαίτερα πλούσια σε βιταμίνη C, φλαβονοειδή, πολυφαινόλες, ω-3 λιπαρά οξέα και σε α-λινολενικό οξύ, συστατικά που συνεισφέρουν σημαντικά στην αντιοξειδωτική ικανότητα του οργανισμού. Θα προσπαθήσω να παρουσιάσω μερικά για την πιο εύκολη αναγνώριση, αξιοποίηση και χρήση τους στη διατροφή μας.

Αγκινάρα άγρια-Cynara cardunculus

Άλλες ονομασίες:Αγριαγκινάρα, αγκιναράκια, χαρακάκια
Οικογένεια:Αστεροειδών-Asteraceae
Αγκινάρα άγρια-Cynara cardunculus
Photo:Wikimedia
Πολυετές φυτό που φτάνει πάνω από 1 μέτρο ύψος. Βρίσκεται αυτοφυές σε όλες τις θερμές περιοχές της Ελλάδας, σε ακαλλιέργητα μέρη. Μαζεύονται οι τρυφεροί βλαστοί, τα φύλλα και οι ανθοκεφαλές, την άνοιξη πριν ανθίσουν. Μαγειρεύονται βραστές με άλλα λαχανικά (αλλά πολίτα), αλλά και με κρέας.Οι μικρές ανθοκεφαλές μαγειρεύονται με αυγά ομελέτα και μπορούν να γίνουν και τουρσί.

Αγριοζοχός-Urospermum picroides

Άλλες ονομασίες: Πικρίθρα, Κουφολάχανο
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae
Αγριοζοχός-Urospermum picroidesΑγριοζοχός-Urospermum picroides
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 20-50 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Το σχήμα τους και οι διαστάσεις των φύλων του δεν είναι σχεδόν ποτέ το ίδιο. Τα φύλλα του είναι σκουροπράσινα οδοντωτά και μακριά με παχύ κόκκινο μίσχο και κεντρικό νεύρο. Μαζεύεται από το Φθινόπωρο μέχρι το τέλος της άνοιξης. Η γεύση των φύλλων είναι λίγο πικρή, τρώγονται ωμά σε σαλάτες, μαγειρεύονται μόνα τους βραστά με μπόλικο λεμόνι ή σε συνδυασμό με αρνί ή κατσίκι. Τέλος χρησιμοποιούνται και σε χορτόπιτες.

Αγριοκαρδαμούδα-Capsella bursa-pastoris

Άλλες ονομασίες: Αγριοκάρδαμο, τζουρκάς, ραγιάς
Οικογένεια: Brassicaceae
Αγριοκαρδαμούδα-Capsella bursa-pastorisΑγριοκαρδαμούδα-Capsella bursa-pastoris
Ετήσιο ή διετές φυτό (κοινό ζιζάνιο), που φτάνει περίπου μέχρι τα 40 εκατοστά ύψος. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους, σε όλη την Ελλάδα. Τα φύλλα τους τρώγονται βραστά με άλλα χόρτα και χρησιμοποιούνται σε σαλάτες μαζί με τα άνθη τους, για πιπεράτη γεύση.

Αντράκλα-Portulaca Oleracia

Άλλες ονομασίες: Γλιστρίδα, σκλιμίτσα, τρέβα, χοιροβότανο
Οικογένεια: Portulacaceae
Αντράκλα-Portulaca OleraciaΑντράκλα-Portulaca Oleracia
Αντράκλα-Portulaca OleraciaΑντράκλα-Portulaca Oleracia
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 20 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Πολλαπλασιάζεται πολύ εύκολα για αυτό θεωρείτε και ζιζάνιο. Τα φύλλα της είναι σκουρωπά πράσινα, σαρκώδεις και παχιά. Λέγεται ότι αν μασήσεις μερικά φρέσκα φύλλα και τα βάλεις κάτω από τη γλώσσα σου ξεδιψάς. Έχει πολύ βιταμίνη C και σίδηρο και μια διατροφική έρευνα στην Κρήτη έδειξε ότι η κατανάλωσή της, όπως και η τσουκνίδα βοηθάει την καρδιά (είναι το φυτό με τα περισσότερα ω3 λιπαρά).
Μαζεύονται οι τρυφερές κορφές τους από την αρχή του καλοκαιριού μέχρι το φθινόπωρο. Τρώγεται ωμή σαλάτα με λαδόξιδο και κρεμμύδια ή προσθέτετ ε στη ντοματοσαλάτα. Γενικά μπορεί να αντικαταστήσει τα μαρούλια σαν πράσινο λαχανικό. Μαγειρεύεται γιαχνί κατσαρόλας.

Ασφόδελος-Αsphodelus aestivus

Άλλες ονομασίες: Σπερδούκλι, ασπέρδουκλας, ασφεντυλιά, ασκέλα
Οικογένεια: Λειλιϊδών-Liliaceae
Ασφόδελος-Αsphodelus aestivusΑσφόδελος-Αsphodelus aestivus
Ο ασφόδελος είναι πολυετές βολβώδες φυτό που φτάνει συνήθως ένα μέτρο ύψος (μέχρι 1,5). Τα φύλλα του ξεκινούν όλα από τη βάση του φυτού σχηματίζοντας σχήμα V, έχουν γκριζοπράσινο χρώμα και στην κορυφή τους είναι μυτερά.Τα άνθη έχουν χρώμα λευκό με καστανοκόκκινες ραβδώσεις στο κέντρο και σχηματίζονται πολλά μαζί στην κορυφή του κεντρικού στελέχους του φυτού. Οι καρποί είναι στρογγυλές κάψουλες. Ανθίζει από Φεβρουάριο μέχρι Ιούνιο.Οι ρίζες του μοιάζουν σαν δάχτυλο ή καρότο, έχουν χρώμα καφέ και είναι χυμώδεις. Τα φυτά σχηματίζονται από συστάδες λογχωτών φύλλων που μοιάζουν κάπως με τα φύλλα του κρεμμυδιού και φτάνουν μήκος συνήθως τα 50 εκατοστά.
Ο κοινός ασφόδελος συναντάται σε λιβάδια, βοσκότοπους, βραχώδη εδάφη, πεδιάδες, παρυφές των δρόμων, κήπους. Στην Ελλάδα συναντάμε πέντε είδη. Σύμφωνα με το Θεόφραστο οι κόνδυλοι, οι βλαστοί και τα σπέρματα τρώγονται, ο δε Διοσκουρίδης τις αναφέρει τις ρίζες σαν θεραπευτικές. Οι ρίζες του φυτού ξεραίνονται και βράζονται σε νερό, παράγοντας μια κολλώδη ουσία που σε μερικές χώρες ανακατεύεται με δημητριακά ή πατάτες για να φτιαχτεί ασφοδελόψωμο. Στην Ελλάδα, το 1917 κατά τον αποκλεισμό και έπειτα κατά τη γερμανική κατοχή, πολλές οικογένειες κατάφεραν να επιβιώσουν χρησιμοποιώντας για τροφή τα ριζώματα του ασφόδελου. Κατά καιρούς είχε χρησιμοποιηθεί ως συγκολλητική ουσία, για την παρασκευή αλκοόλ αλλά και ως αλοιφή κατάλληλη για κάθε πληγή. Ένα είδος κόλας παράγεται από τους βολβούς του ασφοδέλου, οι οποίοι πρώτα ξεραίνονται και μετά αλέθονται. Οι τσαγκάρηδες τους κοπάνιζαν μέσα σε γουδί και έφτιαχναν μία πολύ ισχυρή κόλα, το τσιρίχιν,, ιδανική για τα δέρματα. Πρόκειται για ένα σπουδαίο μελισσοκομικό φυτό, γιατί ανθίζει από νωρίς και δίνει τροφή στις μέλισσες.
Μαγειρική πρόταση - Σφουγγάτο με ασφόδελους

Βλίτο–Amaranthus sp.

Άλλες ονομασίες: Βλίστρος, γλίστρος, γλίντρος, βλιταράκι
Οικογένεια: Amaranthacae
Βλίτο–Amaranthus sp.Βλίτο–Amaranthus sp.Βλίτο–Amaranthus sp.
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 80 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Αποτελεί μεγάλο ζιζάνιο στις καλλιέργειες γιατί πολλαπλασιάζεται πολύ εύκολα και γρήγορα. Ο σπόρος του μπορεί να φυτρώσει και μετά από δέκα χρόνια. Μαζεύονται οι τρυφερές κορφές τους από αρχή καλοκαιριού μέχρι το φθινόπωρο. Πρέπει να το κλαδεύουμε συχνά για να πετάει από τα πλάγια πριν προλάβει να κάνει σπόρους. Τρώγονται βραστά με ξύδι ή λεμόνι και σε συνδυασμό με σκόρδο ή τσιγαριστά με διάφορα άλλα λαχανικά όπως οι κολοκυθοκορφάδες. Φτιάχνεται μέχρι και γιαχνί με πατάτες και χρησιμοποιείτε και για πίτες μαζί με άλλα χόρτα.

Βολβοί-Mouscari comosum

Άλλες ονομασίες:Κουρκουτσέλια, κρεμμυδούλες, σκυλοκρέμμυδα, ασκορδούλακας, σκορδούλακας βροβιός
Οικογένεια: Liliaceae
βολβοίβολβοί
βολβοίβολβοί
Πολυετή φυτά που φτάνουν τα 20 εκατοστά. Τα συναντάμε παντού σε χέρσα αλλά και καλλιεργημένα μέρη. Ανθίζουν από Φεβρουαρίου έως Απρίλιο ανάλογα τις περιοχές. Τα βλαστάρια με τα άνθη τους τρώγονται τσιγαριστά σε ομελέτες. Οι βολβοί βράζονται για να ξεπικρίσουν και σερβίρονται με λάδι και ξύδι ή γίνονται καταπληκτικό τουρσί για μεζέ!
βολβοί
Μαγειρική πρόταση - Κουρκουτσέλια μαγειρεμένα

Σίλυβο το μαριανό-Silybum marianum/Cardus marianus

Άλλες ονομασίες: Γαϊδουράγκαθο, κουφάγκαθο, κάρδος, σίλυβο.
Οικογένεια: Σύνθετα (Compositae).
Συγγενή είδη:Cnicus benedictus-αγιάγκαθο
Σίλυβο το μαριανό-Silybum marianum/Cardus marianusΣίλυβο το μαριανό-Silybum marianum/Cardus marianus
Διετές ακανθώδες φυτό που φθάνει σε ύψος το 1,5 μέτρο. Τα φύλλα του είναι πράσινα με χαρακτηριστικά άσπρα σημάδια σαν φλέβες και τα λουλούδια του έχουν χρώμα βυσσινί.Είναι φυτό ιθαγενές της Μεσογείου και φυτρώνει σε όλη την νότια Ευρώπη. Είναι αυτοφυές, ευδοκιμεί σε χερσότοπους αλλά και σε καλλιεργημένες εκτάσεις. Προτιμά τα ηλιόλουστα μέρη και τα καλά στραγκιζόμενα εδάφη. Πολλαπλασιάζετε εύκολα από μόνο του με τους σπόρους του και αντέχει μέχρι και τους -15 βαθμούς κελσίου.
H ρίζα και τα φρέσκα νέα φύλλα του τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα αλλά πρέπει πρώτα να αφαιρεθούν οι αιχμηρές άκρες τους, το οποίο είναι αρκετά χρονοβόρο. Τα φύλλα είναι αρκετά παχιά και έχουν ήπια γεύση όταν είναι νέα, αλλά γίνονται πιο πικρά το καλοκαίρι με τη ζέστη. Μαγειρεμένα έχουν γεύση σπανακιού.
Τα κεφάλια του μπορούν να φαγωθούν όπως οι αγκινάρες πριν ανθίσουν, αλλά είναι πολύ πιο μικρά. Οι ξεφλουδισμένοι μίσχοι του τρώγονται ωμοί ή μαγειρεμένοι, είναι εύγευστοι και θρεπτικοί και μπορούν να χρησιμοποιηθούν όπως το σπαράγγι ή το ρεβέντι ή να προστεθούν σε σαλάτες. Τρώγονται καλύτερα την άνοιξη όταν είναι νέοι πριν σκληρύνουν. Οι ψημένοι σπόροι του είναι υποκατάστατο του καφέ.
Διαβάστε και για τις θεραπευτικές του ιδιότητες

Ραπανίδα-Raphanus raphanistrum

Άλλες ονομασίες:Άγρια ραπάνια, ραπανίδα, ραπανόβρουβα
Οικογένεια: Brassicaceae
Ραπανίδα-Raphanus raphanistrumΡαπανίδα-Raphanus raphanistrum
Ετήσια φυτά που φτάνουν τα 60 εκατοστά Τα συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους σαν ζιζάνιο. Τα φύλλα τους είναι πράσινα μακριά.Τα τρυφερά φρέσκα φύλλα μαζεύονται από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη. Μαγειρεύονται βραστά για σαλάτα και τρώγονται με ξύδι ή λεμόνι, ή γίνονται τσιγαριστά με μυρωδικά.

Ζοχός-Sonchus oleraceus

Άλλες ονομασίες: Τσόχος, σφογκός
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae
Ζοχός-Sonchus oleraceusΖοχός-Sonchus oleraceus
Ζοχός-Sonchus oleraceusΖοχός-Sonchus oleraceus
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 40-80 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Τα φύλλα του είναι ανοιχτοπράσινα οδοντωτά και περιέχουν γαλακτώδη χυμό. Μαζεύεται από τις αρχές του φθινοπώρου μέχρι το τέλος της άνοιξης. Η γεύση τους είναι λίγο γλυκιά και τρώγονται βραστά με μπόλικο λεμόνι και μπαίνουν και σε χορτόπιτες μαζί με άλλα χόρτα και μυρωδικά.

Καλέντουλα-Calendula officinalis

Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae
Καλέντουλα-Calendula officinalisΚαλέντουλα-Calendula officinalisΚαλέντουλα-Calendula officinalis
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 50 εκατοστά Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται τα πέταλα από τα άνθη της, από το χειμώνα έως την άνοιξη που ανθίζει. Χρησιμοποιείτε σε δερματικές παθήσεις και σε φαγητά για να δίνει κίτρινο χρώμα και άρωμα.

Καλόγερος-Erodium cicutarium

Άλλες ονομασίες: Περδικονύχι, χτενάκι, βελονιά, πιρουνάκι
Οικογένεια: Geraniaceae
Καλόγερος-Erodium cicutariumΚαλόγερος-Erodium cicutarium
Καλόγερος-Erodium cicutariumΚαλόγερος-Erodium cicutarium
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 60 εκατοστά Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Μαζεύεται τρυφερός τον χειμώνα μέχρι την άνοιξη πριν ανθίσει.Χρησιμοποιείτε κυρίως σε πίτες αλλά και σε ομελέτες με λαχανικά.

Κάπαρη-Capparis spinosa

Οικογένεια: Capparaceae
Κάπαρη-Capparis spinosaΚάπαρη-Capparis spinosa
Πολυετές φυτό που φυτρώνει σε όλη την Ελλάδα. Ανθίζει το καλοκαίρι και από αυτή μαζεύονται τα μπουμπούκια της πριν ανθίσουν. Ξεπικρίζονται σε νερό και διατηρούνται σε άλμη ή ξύδι αναλόγως πως τα θέλουμε. Χρησιμοποιείτε σε τουρσιά και σαλάτες.

Καρότο άγριο-Daucus carota

Άλλες ονομασίες: Δαυκί, παστινάκα, χαβούζι, σταφυλινάκι
Οικογένεια: Apiaceae
Καρότο άγριο-Daucus carotaΚαρότο άγριο-Daucus carota
Διετές φυτό που μπορεί να φτάσει το 1 μέτρο ύψος. Φυτρώνει παντού και είναι εξαπλωμένο σε όλη την Ελλάδα. Τα φύλλα και τα βλαστάρια του βράζονται και τρώγονται μόνα τους ή με άλλα χόρτα, όπως και του ήμερου (είναι και αντικαρκινικά). Χρησιμοποιούνται ακόμα σε χορτόπιτες για να δώσουν άρωμα(μυρίζουν περίπου σαν τον μαϊντανό). Τρώγεται και η ρίζα του, αλλά είναι πιο σκληρή και μικρή από του ήρεμου καρότου.

Καυκαλήθρα-Tordylium apulum

Άλλες ονομασίες: Μοσχολάχανο, καυκαλίδα, αγριοκουτσουνάδα
Οικογένεια: Apiaceae
Καυκαλήθρα-Tordylium apulumΚαυκαλήθρα-Tordylium apulum
Καυκαλήθρα-Tordylium apulumΚαυκαλήθρα-Tordylium apulum
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 20 εκατοστά Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται τα φύλλα και οι τρυφερές κορφές της από το χειμώνα έως την άνοιξη που ανθίζει. Τη χρησιμοποιούμε κυρίως σε πίτες αλλά και σαν μυρωδικό σε φασολάδες και σάλτσες.

Λάπαθο-Rumex sp.

Άλλες ονομασίες: Λάπατο, ξυνολάπατο, ξινήθρα, αγριοσέσκλο
Οικογένεια: Polygonaceae
Λάπαθο-Rumex sp.Λάπαθο-Rumex sp.
Λάπαθο-Rumex sp.Λάπαθο-Rumex sp.Λάπαθο-Rumex sp.
Ετήσια φυτά που φτάνουν τα 50 εκατοστά. Τα συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Έχει γύρω στα 5 είδη πολύ διαδεδομένα στην Ελλάδα.
Τα φύλλα του είναι σκουροπράσινα και έχουν μια ελαφριά ξινή γεύση. Μαζεύεται από τις αρχές του φθινοπώρου μέχρι το τέλος την άνοιξη. Μαγειρεύονται βραστά μόνα τους ή με κρέας και χρησιμοποιούνται για χορτόπιτες.

Μάραθος-Foeniculum vulgare

Άλλες ονομασίες: Μάλαθρο, φινόκιο
Οικογένεια: Apiaceae
Μάραθος-Foeniculum vulgareΜάραθος-Foeniculum vulgare
Πολυετές φυτό που φτάνει τα δύο μέτρα. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται τα φρέσκα φύλλα από το χειμώνα έως το τέλος της άνοιξης. Το χρησιμοποιούμε σε λαχανόπιτες αλλά και σαν μυρωδικό σε φρέσκιες σαλάτες και σάλτσες.

Μολόχα-Malva sp.

Άλλες ονομασίες: Μουλούχα, αμπελόχα
Οικογένεια: Malvaceae
Μολόχα-Malva sp.Μολόχα-Malva sp.Μολόχα-Malva sp.
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 90 εκατοστά. Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται τα φύλλα και οι τρυφερές κορφές της από το χειμώνα έως την άνοιξη που ανθίζει. Τα φύλλα τρώγονται βραστά με άλλα χόρτα, ή γίνονται ντολμαδάκια.

Μπόραγκο-Borago officinalis

Άλλες ονομασίες: Αρμπέτα, πουράντζα
Οικογένεια: Boraginaceae
Μπόραγκο-Borago officinalisΜπόραγκο-Borago officinalisΜπόραγκο-Borago officinalis
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 40 εκατοστά. Τα συναντάμε παντού σε ακαλλιέργητους αλλά και καλλιεργημένους τόπους. Φυτρώνει από μόνο του στην νότια Ευρώπη. Μπορεί να καλλιεργηθεί σε όλους τους τύπους εδάφους ακόμα και σε γλάστρες. Ανθίζει από την άνοιξη έως το καλοκαίρι. Τα άνθη και τα φύλλα του τρώγονται σε σαλάτες και δίνουν μια δροσερή γεύση απαλή σαν του αγγουριού. Είναι φαρμακευτικό αλλά και μελισσοκομικό φυτό.
Προφυλάξεις: Τα φύλλα του αλλά όχι τα άνθη του, περιέχουν μικρές ποσότητες αλκαλοειδών που μπορούν να βλάψουν το συκώτι αν φαγωθούν σε μεγάλες ποσότητες. Όσοι έχουν προβλήματα συκωτιού θα πρέπει να το αποφεύγουν.

Μυρώνι (Κτενόχορτο της Αφροδίτης)-Scandix pectin veneris

Άλλες ονομασίες: Σκαντζίκι, κτενόχορτο της Αφροδίτης, μυριαλίδα
Οικογένεια: Apiaceae
Μυρώνι-Scandix pectin venerisΜυρώνι-Scandix pectin veneris
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 20 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται τα φύλλα από το χειμώνα έως την άνοιξη που ανθίζει. Το χρησιμοποιούμε κυρίως σε πίτες αλλά και σαν μυρωδικό σε φρέσκιες σαλάτες και σάλτσες.

Ξινήθρα-Oxalys acetosella/Oxalys pes‐caprae (ξινήθρα με διλπά άνθη)

Άλλες ονομασίες: Οξαλίδα
Οικογένεια: Oxalidaceae
Ξινήθρα-Oxalys acetosella/Oxalys pes‐capraeΞινήθρα-Oxalys acetosella/Oxalys pes‐caprae
Τη ξινήθρα τη συναντάμε παντού, γιατί εξαπλώνεται πολύ εύκολα και μπορεί να γίνει ενοχλητικό ζιζάνιο. Περιέχει καλιούχο οξαλικό άλας και μπορεί να αποβεί δηλητηριώδης αν φαγωθεί σε μεγάλη ποσότητα. Χρησιμοποιείτε σε σούπες, σάλτσες και χορτόπιτες σε μικρές ποσότητες, για να δώσει ξινή γεύση. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή να μην επεκταθεί στο χωράφι σας γιατί εξαπλώνεται παντού γρήγορα εξαφανίζοντας τα άλλα φυτά.

Οβριές-Tamus communis

Άλλες ονομασίες:Αβρωνιά, ομβριά, βεργιά
Οικογένεια: Dioscoreaceae
Οβριές-Tamus communis
Πολυετές αναριχώμενη κλιματίδα που φτάνει τα 4 μέτρα. Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους και κυρίως κάτω από ακαλλιέργητες ελιές. Μαζεύονται οι τρυφεροί βλαστοί τους, δηλαδή τα νέα βλαστάρια που βγαίνουν από το Μάρτιο μέχρι τον Απρίλιο.
Τα τρυφερά βλαστάρια βράζονται ελαφρώς και τρώγονται με λάδι και ξύδι για ορεκτικό, αλλά γίνονται και τσιγαριστά με κρεμυδάκι. Το ζουμί τους πίνεται και είναι διουρητικό.
Προσοχή! Δηλητηριώδες φυτό που περιέχει μια ουσία ερεθιστική για την επιδερμίδα.

Παπαρούνα-Papaver rhoeas

Άλλες ονομασίες: Κουτσουνάδα, κοκκινούδα
Οικογένεια: Papaveraceae
Παπαρούνα-Papaver rhoeasΠαπαρούνα-Papaver rhoeasΠαπαρούνα-Papaver rhoeas
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 30-60 εκατοστά. Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Τα φύλλα της είναι ανοιχτοπράσινα Μαζεύεται ολόκληρη από το χειμώνα έως την άνοιξη πριν ανθίσει.
Τα φύλλα και οι βλαστοί βράζονται και τρώγονται σκέτα ή με άλλα χόρτα. Τι χρησιμοποιούμε ακόμα σε χορτόπιτες μαζί με άλλα μυρωδικά.

Πετρομάρουλο-Lactuca serriola

Άλλες ονομασίες: Αγριομάρουλο
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae
Πετρομάρουλο-Lactuca serriolaΠετρομάρουλο-Lactuca serriola
Διετές φυτό που μπορεί να φτάσει το 1 μέτρο. Φυτρώνει παντού σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας. Έχει χοντρό κεντρικό βλαστό με αγκάθια. Οι βλαστοί και τα φύλλα του περιέχουν γαλακτώδη χυμό, ο οποίος είναι ηρεμιστικός και φτιάχνει την διάθεση.
Το ώριμο μεγάλο φυτό είναι ελαφρώς τοξικό. Τα τρυφερά φύλλα του όταν είναι ακόμα μικρό, βράζονται και τρώγονται μόνα τους ή με άλλα χόρτα.

Ραδίκια άγρια-Cichorium intybus

Άλλες ονομασίες: Πικροράδικο, πικραλίδα
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae
Ραδίκια άγρια-Cichorium intybusΡαδίκια άγρια-Cichorium intybusΡαδίκια άγρια-Cichorium intybus
Πολυετή φυτά που φτάνουν ένα μέτρο. Τα συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύονται από το φθινόπωρο με τις πρώτες βροχές έως το τέλος της άνοιξης. Βράζονται και τρώγονται με λαδολέμονο ή μαγειρεμένα με κρέας.

Ρόκα (Αζούματο)-Eruca sativa

Άλλες ονομασίες: Αζούματο
Οικογένεια: Brassicaceae
Ρόκα (Αζούματο)-Eruca sativaΡόκα (Αζούματο)-Eruca sativaΡόκα (Αζούματο)-Eruca sativa
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 60-80 εκατοστά। Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Τα φύλλα της είναι πράσινα και ο μίσχος της μακρύς και λευκός. Μαζεύονται τα φύλλα και οι τρυφερές κορφές της όλες τις εποχές του χρόνου. Ανθίζει από άνοιξη μέχρι και το καλοκαίρι. Τα άνθη της προσελκύουν τις μέλισσες. Κόβουμε συχνά τα φύλλα της για να εμποδίσουμε την ανθοφορία. Τρώγεται σκέτη σαν ξιδάτη σαλάτα ή με μαρούλι, λάχανο, ντομάτα.

Σέσκουλο-Beta vulgaris

Άλλες ονομασίες: Σέσκλο, γλυκορίζι
Οικογένεια: Chenopodiaceae
Σέσκουλο-Beta vulgarisΣέσκουλο-Beta vulgaris
Πολυετές φυτό που φτάνει μέχρι τα 50-60 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Τα φύλλα τους είναι σκουροπράσινα γυαλιστερά και το νεύρο τους λευκό και χοντρό. Καλλιεργείτε και γι αυτό μαζεύεται, άνοιξη και φθινόπωρο. Η γεύση τους είναι γλυκιά και τα τρυφερά φρέσκα φύλλα τους τρώγονται σαλάτα (σαν μαρούλι) μαζί με κρεμμυδάκι ή πράσο, λάδι και ξύδι.
Μαγειρεύονται κοκκινιστά μαζί με μυρωδικά και λαχανικά, μαζί με ρύζι (γίνονται σαν το σπανακόρυζο), και ντολμαδάκια. Φυσικά χρησιμοποιούνται και σε χορτόπιτες μαζί με άλλα χόρτα και μυρωδικά.

Σινάπι-Sinapis alba

Άλλες ονομασίες: Αγριοσινάπια, σινιάβρη, βρούβες, γλυκόβρουβες
Οικογένεια: Brassicaceae
Σινάπι-Sinapis albaΣινάπι-Sinapis alba
Σινάπι-Sinapis albaΣινάπι-Sinapis alba
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 80 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Τα φύλλα του είναι πράσινα ανοιχτά.Μαζεύονται τα φύλλα το φθινόπωρο έως την άνοιξη.
Τα φρέσκα τρυφερά φύλλα τους τρώγονται βραστά μόνα τους ή με άλλα χόρτα και χρησιμοποιούνται με άλλα χόρτα σε χορτόπιτες.
Καλλιεργείται και για τους σπόρους του. Αλεσμένοι χρησιμεύουν στην παρασκευή μουστάρδας.

Σκόλυμος-Scolymus hispanicus L.

Άλλες ονομασίες: σκολιάμπρι, σκόλιαντρος, σκόλυμος, ασπράγκαθο
Οικογένεια: Αστεροειδών (Asteraceae)
Σκόλυμος-Scolymus hispanicus L.Σκόλυμος-Scolymus hispanicus L.
Διετές ή πολυετές φυτό, που μπορεί να φτάσει το 1 μέτρο ύψος. Έχει βαθιά χοντρή ρίζα και χοντρό κεντρικό βλαστό. Τα φύλλα του είναι οδοντωτά και αγκαθωτά. Ανθίζει το καλοκαίρι και το βρίσκουμε παντού σε όλη την Ελλάδα σε ακαλλιέργητα εδάφη σε χαμηλό υψόμετρο.
Τα νέα τρυφερά φύλλα πριν γίνουν ακανθωτά και οι τρυφεροί βλαστοί του μαζεύονται από το χειμώνα έως την άνοιξη. Το φθινόπωρο μαζεύεται η ρίζα και οι σαρκώδες ράχες των φύλλων του. Τα νέα φύλλα και οι βλαστοί του τρώγονται βραστά μόνα τους ή με άλλα χόρτα.
Οι ρίζες και οι μίσχοι γίνονται σούπες ή μαγειρεύονται με κρέας. Επίσης μπορούν να βραστούν και να γίνουν τουρσί με ξύδι και λάδι.

Σκόρδο άγριο-Allium sativum

Άλλες ονομασίες: Σέσκλο, γλυκορίζι
Οικογένεια: Chenopodiaceae
Σκόρδο άγριο-Allium sativumΣκόρδο άγριο-Allium sativum
Πολυετές φυτό που φτάνει τα 60 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Μαζεύετε ολόκληρο από το χειμώνα έως το τέλος της άνοιξης. Το χρησιμοποιούμε σε λαχανόπιτες αλλά και σαν μυρωδικό σε φρέσκιες σαλάτες και σάλτσες.

Σπαράγγια άγρια-Asparagus sp.

Άλλες ονομασίες: Σφαράγια, σπαραγγούδι, φρύγανο, κουτσαγρέλια
Οικογένεια: Liliaceae
Σπαράγγια άγρια-Asparagus sp.Σπαράγγια άγρια-Asparagus sp.
Πολυετές φυτά που φτάνουν το ενάμιση μέτρο. Τα συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους και κυρίως κάτω από ακαλλιέργητες ελιές. Μαζεύονται οι τρυφεροί βλαστοί τους, δηλαδή τα νέα βλαστάρια που βγαίνουν από το Μάρτιο μέχρι τον Απρίλιο.
Τα τρυφερά πρώιμα βλαστάρια τρώγονται και ωμά σαν σαλάτα. Μαγειρεύονται ελαφρώς βρασμένα με λάδι και ξύδι για ορεκτικό και το ζουμί τους πίνεται και είναι διουρητικό. Με τα σπαράγγια γίνονται καταπληκτικές ομελέτες και σάλτσες για μακαρονάδα!

Στρύφνος-Solanum nigrum

Άλλες ονομασίες: Στρύχνος, βρομόχορτο, αγριοντοματιά
Οικογένεια: Σολανίδη-Solanaceae
Στρύφνος-Solanum nigrumΣτρύφνος-Solanum nigrum
Στρύφνος-Solanum nigrumΣτρύφνος-Solanum nigrum
Ετήσιο φυτό που φτάνει τα 60 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους τόπους. Το φυτό κυρίως στους καρπούς του περιέχει σολανίνη που είναι τοξική, αλλά με το βράσιμο γίνετε ακίνδυνη.Μαζεύονται οι τρυφερές κορφές του όλο το καλοκαίρι. Το χρησιμοποιούμε κυρίως μαζί με βραστά τσιγαριστά λαχανικά, όπως τα βλίτα, τα φασόλια και τα κολοκυθάκια.

Ταράξακον το φαρμακευτικόν-Taraxacum officinalis

Άλλες ονομασίες: Αγριοράδικο, πικραλίδα, αγριομάρουλο
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae
Ταράξακον το φαρμακευτικόν-Taraxacum officinalisΤαράξακον το φαρμακευτικόν-Taraxacum officinalis
Ταράξακον το φαρμακευτικόν-Taraxacum officinalisΤαράξακον το φαρμακευτικόν-Taraxacum officinalis
Πολυετές αυτοφυές φυτό που φυτρώνει σε όλο τον κόσμο και φτάνει τα 25 εκατοστά ύψος. Το συναντάμε σε ακαλλιέργητους τόπους και σε χωράφια σαν ζιζάνιο. Πολλαπλασιάζετε εύκολα από τους σπόρους του την άνοιξη. Τα φύλλα του είναι οδοντωτά, ανόμοια μεταξύ τους και μικρότερα από το κοινό ραδίκι cichorium. Τα άνθη του ξεπετάγονται από μικρούς βλαστούς από τη βάση του φυτού είναι μικρά, οδοντωτά και έχουν χρυσαφένιο χρώμα. Τα αγριοράδικα μαζεύονται από τον χειμώνα μέχρι την άνοιξη και τρώγονται ωμά σε σαλάτες ή βραστά, σκέτα ή με κρέας . Ακόμη τα φύλλα του μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε λαχανόπιτες μαζί με άλλα χόρτα.
Τέλος το taraxacum είναι ισχυρό διουρητικό και μειώνει την ποσότητα των υγρών μέσα στο σώμα, αλλά αντίθετα με τα άλλα διουρητικά που προκαλούν απώλεια καλίου, τα φύλλα του περιέχουν μεγάλες ποσότητες καλίου που τις παρέχουν στον οργανισμό. Η ρίζα και τα φύλλα του χρησιμοποιούνται για την πρόληψη αλλά και την καταπολέμηση της πέτρας στη χολή.

Τσουκνίδα-Urtica dioica

Άλλες ονομασίες: Αγκινίδα, κνίθα, τσούχνα
Οικογένεια: Urticaceae
Τσουκνίδα-Urtica dioicaΤσουκνίδα-Urtica dioica
Ετήσιο φυτό που μπορεί να φτάσει πάνω από ένα μέτρο. Τη συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Μαζεύονται τα νέα φρέσκα φύλλα από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη πριν ανθίσει.
Τα φρέσκα φύλλα της τρώγονται βραστά σαλάτα ή τσιγαριστά με άλλα μυρωδικά.
Με τα φύλλα της και άλλα μυρωδικά φτιάχνονται καταπληκτικές τσουκνιδόπιτες!

Χηροβότανο-Helminthotheca echioides (L.) Holub(=Picris echioides)

Άλλες ονομασίες: Μυρμηγκοβότανο, χοιρομουρίδα
Οικογένεια: Αστεροειδών-Asteraceae
Χηροβότανο-Helminthotheca echioides (L.) Holub(=Picris echioides)Χηροβότανο-Helminthotheca echioides (L.) Holub(=Picris echioides)
Ετήσιο ή διετές φυτό που φτάνει τα 30-60 εκατοστά. Το συναντάμε σχεδόν παντού σε ακαλλιέργητους και καλλιεργημένους τόπους. Πολλαπλασιάζεται πολύ εύκολα. Τα φύλλα του είναι σκούρα πράσινα και χνουδωτά, καλυμμένα με τρίχες. Τα κατώτερα φύλλα του είναι οδοντωτά και τα ανώτερα επιφυή. Το επάνω μέρος των φύλλων είναι γεμάτα με λευκές φλύκταινες (φουσκίτσες). Οι χήρες λέγεται, του έχουν μεγαλύτερη αδυναμία, από αυτό και το όνομά του.Τα νεαρά φυτά του μαζεύονται από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη. Τρώγονται βραστά σκέτα με λαδολέμονο ή σε συνδυασμό με άλλα χόρτα.



Πηγή: ftiaxno.gr