…κάθε χώρος, κάθε μέλισσα που βουίζει, κάθε σημείο της γης αποτελεί κάτι ιερό - …Αποτελούμε μέρος της γης και η γη αποτελεί μέρος της δικής μας ύπαρξης. Τα ευωδιαστά λουλούδια είναι αδέλφια μας. Ο τάρανδος, το άλογο, ο μεγάλος αετός, είναι αδελφοί μας. Οι ψηλοί βράχοι, τα αφρισμένα κύματα του ποταμού, ο χυμός των αγριολούλουδων, η θερμότητα του σώματος του αλόγου και των ανθρώπων ανήκουν όλα στην ίδια οικογένεια.
Seattle-αρχηγός των Ινδιάνων φυλής Ντουάμις

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Ενδοπαρασιτώσεις του σκύλου και της γάτας

himaira Πηγή: http://www.vetclinic.gr

Τα παράσιτα είτε πρόκειται για νηματώδη, ταινίες, παράσιτα της καρδιάς, διαβιούν στα εσωτερικά όργανα του ζωικού είδους που προσβάλλουν (σκύλος ή γάτα) και καταναλώνουν τα θρεπτικά συστατικά του. Οι παρασιτώσεις προκαλούν αναιμία, κακή θρεπτική κατάσταση, ενώ οι σοβαρότερες μορφές και ανάλογα με το όργανο που προσβάλλεται, ληθαργικότητα ακόμα και το θάνατο.

Ο ιδιοκτήτης πρέπει να είναι ενήμερος για τα πιο κοινά παράσιτα που είναι πιθανό να προσβάλουν το κατοικίδιο του και να λαμβάνει όλα τα προφυλακτικά μέτρα. Επίσης θα πρέπει να είναι ενήμερος για την ύπαρξη παρασίτων που αφορούν μόνο την περιοχή που διαμένει καθώς και για παράσιτα που υπάρχουν σε περιοχές που πρόκειται να επισκεφθεί με το κατοικίδιο του.

ΑΣΚΑΡΙΔΕΣ

Τα παράσιτα αυτής της κατηγορίας(
Toxocara canis,Toxocara catiToxoscaris leonina) μεταδίδονται στα κατοικίδια όταν τα τελευταία καταπιούν αυγά του παρασίτου που βρίσκονται στο έδαφος, ενώ τα κουταβάκια και τα γατάκια μολύνονται και κατά το θηλασμό ή κατά την εγκυμοσύνη. Οι παρασιτώσεις αυτές είναι ιδιαίτερα διαδεδομένες στα νεαρά ζώα. Οι ασκαρίδες παρασιτούν το λεπτό έντερο των ζώων.
Ο άνθρωπος αν καταπιεί αυγά του παρασίτου μπορεί να προσβληθεί από τα παράσιτα. Γι' αυτό το λόγ
o όταν κάποιος χειρίζεται κόπρανα σκύλου ή γάτας θα πρέπει να πλένει καλά τα χέρια του, ενώ δεν θα πρέπει να επιτρέπεται στα κατοικίδια να αφοδεύουν σε εδάφη όπου παίζουν παιδιά(π.χ. παιδικές χαρές) αλλά και τα παιδιά να απομακρύνονται από χώρους που αφοδεύουν τα ζώα.
Τα ζώα που παρασιτούνται από ασκαρίδες είναι δυνατό να εμφανίσουν:
-Διάταση της κοιλίας
-Αίμα ή/και βλέννα στα κόπρανα
-Διάρροια
-Μειωμένη όρεξη, εμετό, ληθαργικότητα

Η παρασίτωση καθίσταται πολύ επικίνδυνη όταν λόγω του μεγάλου αριθμού παρασίτων προκαλείται έμφραξη του εντέρου που αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα είναι δυνατό να οδηγήσει στο θάνατο.

ΚΕΣΤΩΔΗ

Στην κατηγορία αυτή πιο γνωστή με το όρο ?ταινίες του σκύλου και της γάτα? ανήκουν πολλά παράσιτα (
Dipylidium caninumTaenia pisiformisTHydatigenaEchinococcus granulosus κ.α.). Τα παράσιτα αυτής της κατηγορίας παρασιτούν το λεπτό έντερο των κατοικίδιων ζώων (σκύλος-γάτα) που καλούνται και τελικοί ξενιστές. Σε γενικές γραμμές, τα αυγά των παρασίτων που αποβάλλονται με τα κόπρανα του σκύλου και της γάτας καταναλώνονται από άλλα ζώα( ψάρια, κουνέλια, πρόβατα , ψύλλους ,τρωκτικά κ.α.) που καλούνται και ενδιάμεσοι ξενιστές. Στους τελευταίους αναπτύσσεται το παράσιτο μέχρι ενός σταδίου (μολύνουσα μορφή), σε διάφορα εσωτερικά όργανα. Ο κύκλος ολοκληρώνεται όταν ο σκύλος ή η γάτα καταναλώσει ωμά σπλάχνα των ενδιάμεσων ξενιστών.
Ιδιαίτερα συχνή είναι η παρασίτωση από το 
Dipylidium caninum ή αλλιώς ?ταινία του ψύλλου?, κατά την οποία τα κατοικίδια μολύνονται όταν καταπίνουν ψύλλους στην προσπάθεια τους να τους απομακρύνουν από το σώμα τους.
Οι ταινιάσεις συνήθως δεν προκαλούν σοβαρά προβλήματα στα κατοικίδια ζώα (παρασιτούνται χωρίς να νοσούν), ενώ σε σοβαρές προσβολές είναι δυνατό να παρατηρηθούν:
- κοιλιακός πόνος
-νευρικότητα
- Κνησμός στην περιοχή του πρωκτού
- εμετός και απώλεια βάρους

Το γεγονός ότι δεν προκαλούν σοβαρά προβλήματα στα κατοικίδια ζώα δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν πρέπει να λαμβάνονται δραστικά μέτρα για την πρόληψη αυτών των παρασιτώσεων.
Το θέμα αφορά και την Δημόσια Υγεία αφού στην κατηγορία αυτή συμπεριλαμβάνεται και ο εχινόκοκκος.
Ο Ιδιοκτήτης οφείλει:
α) να μην ταΐζει με ωμά σπλάχνα τα ζώα του
β) να λαμβάνει εντατικά μέτρα κατά των ψύλλων
γ) να ακολουθεί το αντιπαρασιτικό πρόγραμμα που του συστήνει ο κτηνίατρος.

ΑΓΚΥΛΟΣΤΟΜΙΑΣΗ

Προκαλείται από το παράσιτο 
Ancylostoma caninum (ανήκει στα νηματώδη) το οποίο παρασιτεί στο λεπτό έντερο του σκύλου. Εκεί γεννάει αυγά τα οποία αποβάλλονται με τα κόπρανα στο εξωτερικό περιβάλλον και από τα οποία εκκολάπτονται οι προνύμφες του παρασίτου.O σκύλος μολύνεται όταν καταπιεί τις προνύμφες που υπάρχουν στο εξωτερικό περιβάλλον (παθητική μόλυνση) ή όταν οι προνύμφες διαπεράσουν το δέρμα του σκύλου και μεταναστεύσουν στο έντερο(ενεργητική μόλυνση). Τέλος τα νεογέννητα είναι δυνατό να προσβληθούν από την μητέρα τους κατά τον θηλασμό.
Επειδή οι προνύμφες έχουν την ικανότητα να διαπερνούν το δέρμα ο άνθρωπος μπορεί να προσβληθεί.
Συμπτώματα της παρασίτωσης:
-Αναιμία
-Διάρροια
-Αδυναμία
-Δερματίτιδα

Πρόληψη: Επειδή οι προνύμφες έχουν την ικανότητα να επιβιώνουν σε συνθήκες υγρασίας θα πρέπει το έδαφος όπου διαβιώνουν τα ζώα( σε κυνοκομεία) να διατηρείται στεγνό, ενώ η αποκομιδή των κοπράνων θα πρέπει να γίνεται καθημερινά.



ΑΣΚΑΡΙΔΕΣ

Τα παράσιτα αυτής της κατηγορίας (
Toxocara canis,Toxocara catiToxoscaris leonina)
ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ:
ΑΝΘΡΩΠΟΖΩΟΝΟΣΟΙ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ


Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Παρασιτικές ασθένειες Γνωμικό παρασιτολόγου

ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΑΣΧΗΜΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

14.03.2018


Ο κ. Μιχάλης Πετρόπουλος,
Ο επικεφαλής Εθνικού Ινστιτούτου Παρασιτικών Ασθενειών, ο κ. Μιχάλης Πετρόπουλος έχει δημοσιεύσει πάνω από 60 θέματα της Μοριακής Παρασιτολογίας.
21 έτη εμπειρίας.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Παρασιτικών Ασθενειών ανακάλυψε μια νέα αιτία της δυσοσμίας του στόματος: μόλυνση. Μια έρευνα που ολοκληρώθηκε πρόσφατα έδειξε ότι οι εκκρίσεις των παρασίτων είναι τοξικές και δημιουργούν ένα περιβάλλον αναπαραγωγής για σηπτικά βακτήρια στο στομάχι. Γι' αυτόν τον λόγο άτομα που έχουν μολυνθεί με παράσιτα έχουν άσχημη αναπνοή.
Θα συζητήσουμε το συγκεκριμένο ιατρικό πρόβλημα με τον κ. Μιχάλη Πετρόπουλο, Επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου Παρασιτικών Ασθενειών.
Κ. Πετρόπουλε, ευχαριστούμε που δεχτήκατε την πρόσκλησή μας. Θα ξεκινήσω με το βασικό ζήτημα. Είναι αλήθεια ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού έχει μολυνθεί από παράσιτα?
Ναι. Σε σύγκριση με άλλες χώρες, καταλαμβάνουμε μία από τις πρώτες θέσεις όσον αφορά αυτού του είδους τις μολύνσεις. Αυτό συμβαίνει λόγω της αλλαγής του περιβάλλοντος, της αδράνειας των αρχών και της αδιαφορίας του ίδιου του κόσμου.
Κ. Πετρόπουλε, είναι σωστά τα αποτελέσματα που συσχετίζουν την μόλυνση με στην δύσοσμη αναπνοή?
Μόλις και μέχρι λίγα χρόνια πριν, η ιατρική κοινότητα θεωρούσε ότι η άσχημη αναπνοή προέρχεται από τη στοματική κοιλότητα. Ωστόσο, σύγχρονες μελέτες έχουν δείξει ότι τα προβλήματα του στομάχου και του ήπατος (τα οποία υπάρχουν πάντα όταν κάποιος προσβληθεί από παράσιτα) προκαλούν και αυτά δυσοσμία. Επιστήμονες παρατηρούν ότι ένα φαινομενικά "φυσιολογικό σύμπτωμα" δεν θα πρέπει να μας κάνει να το αγνοούμε. Η παρασιτική μόλυνση οδηγεί σε πολύ σοβαρές παθήσεις το ανθρώπινο σώμα.
Η συνηθισμένη "κακοσμία" του στόματος μετατρέπεται σε σοβαρή ασθένεια. Σχεδόν το 92% των θανάτων οφείλονται σε παρασιτικές μολύνσεις. Και δεν μιλάμε απλά για θανάτους από ασθένειες.
Συνήθως εννοούμε τα κοινά σκουλήκια, όταν αναφερόμαστε στα παράσιτα. Μπορούν πραγματικά να προκαλέσουν δύσοσμη αναπνοή, ακόμη και θάνατο?
Πράγματι, αυτό είναι μεγάλο λάθος να θεωρούμε ότι τα παράσιτα είναι απλώς σκουλήκια. Υπάρχει τεράστια ποικιλία παρασίτων που ζουν σε διαφορετικά όργανα του σώματος. Προκαλούν διάφορες καταστάσεις. Τα σκουλήκια - και για να είμαι πιο ακριβής, οι έλμινθες - είναι πολύ επικίνδυνα. Πραγματικά καταστρέφουν τα εσωτερικά όργανα, προκαλώντας σήψη και εν τέλει τον θάνατο. Είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν και να καταστραφούν.
Πέραν τούτου, υπάρχουν χιλιάδες παράσιτα που ζουν στο συκώτι μας, στον εγκέφαλο, στους πνεύμονες, στο αίμα και στο στομάχι. Σχεδόν όλα είναι εν δυνάμει θανατηφόρα. Ορισμένα ενεργούν αμέσως επιθετικά και καταστρέφουν το σώμα. Άλλα παράσιτα ζουν απαρατήρητα μέχρι ο αριθμός τους να γίνει τόσο μεγάλος που το σώμα δεν μπορεί πλέον να τα αντέξει, με συνέπεια τον θάνατο.
Την ίδια ώρα, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι σχεδόν όλοι έχουμε μολυνθεί από παράσιτα. Το ζήτημα είναι ότι τα περισσότερα είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν. Όταν οι συνέπειες μιας παρασιτικής μόλυνσης γίνουν εμφανείς, οι ειδικοί προσπαθούν να τις αντιμετωπίσουν. Ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας νεκροψίας, γίνονται ειδικά τεστ προκειμένου να εντοπιστούν τα παράσιτα. Τουλάχιστον τα περισσότερα.
Υπάρχουν χιλιάδες παράσιτα που ζουν στο ήπαρ, στον εγκέφαλο, στους πνεύμονες, στο αίμα και στο στομάχι μας. Σχεδόν όλα είναι εν δυνάμει θανατηφόρα. Όλα ξεκινούν με μια φαινομενικά κοινή δυσοσμία της αναπνοής.
Μπορείτε να μας δώσετε κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα μολύνσεων?
Θα μπορούσα να σας αναφέρω εκατοντάδες περιπτώσεις. Όμως ίσως να είναι προτιμότερο να εστιάσω στα παραδείγματα εκείνα που δείχνουν καθαρά τους κινδύνους από την παρουσία παρασίτων.
Καταρχάς, όπως αποδείχθηκε, ορισμένοι σκώληκες ταινίες, μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο. Επίσης, αρχικά οι ίδιοι οι σκώληκες αποκτούν την ασθένεια. Ωστόσο τα κακοήθη τους κύτταρα εξαπλώνονται σε όλο το σώμα, μολύνοντας και τους ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει όταν οι προνύμφες των σκωλήκων φτάνουν μέσω του εντέρου στους λεμφαδένες. Το αποτέλεσμα είναι να μετατρέπονται σε καρκινικούς όγκους, που επηρεάζουν γρήγορα τους ανθρώπους. Ο θάνατος έρχεται πραγματικά μέσα σε λίγους μήνες. Άλλος ένας θάνατος αυτής της μορφής από όγκο καταγράφηκε την περασμένη εβδομάδα.
Στη φωτογραφία: κύτταρα ενός κακοήθη όγκου που προκλήθηκε από παρασιτικούς σκώληκες.

Άλλη μια συνηθισμένη περίπτωση είναι η μόλυνση του εγκεφάλου. Αυτό οδηγεί σε νευρώσεις, σε γρήγορη κόπωση, σε υπερβολικό εκνευρισμό και ξαφνικές αλλαγές της διάθεσης. Σε πιο ύστερα στάδια, καθώς ο εγκέφαλος γεμίζει με παράσιτα, εμφανίζονται πιο σοβαρές ασθένειες, που τελικά οδηγούν στον θάνατο.
Διαθέτουμε ένα φωτογραφικό αρχείο από νεκροψίες, στις οποίες βρέθηκαν παράσιτα σε ανθρώπινα όργανα. Ορίστε μερικές φωτογραφίες, αλλά θα πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι είναι άσχημες.

Σκώληκες σε ανθρώπινες πέτρες της χολής:

Παράσιτα του ανθρώπινου εγκεφάλου που προκάλεσαν καρκίνο:

Σκώληκες στην καρδιά που προκάλεσαν καρδιακή ανακοπή:

Το τρίτο παράδειγμα είναι η μόλυνση της καρδιάς ενός ανθρώπου. Θεωρείται πολύ σπάνια περίπτωση. Ωστόσο, οι σκώληκες της καρδιάς υπάρχουν στο 23% όλων των ανθρώπων. Μιλάμε ουσιαστικά για έναν στους τέσσερις ανθρώπους. Σε πρώιμο στάδιο, είναι εντελώς αόρατοι και δεν έχουν κάποια επίδραση στον οργανισμό. Όμως, όσο περνά ο καιρός, τόσο πιο αισθητή κάνουν την παρουσία τους στην καρδιά. Αποτελούν την κύρια αιτία πολλών καρδιακών προσβολών και όταν μιλάμε για ξαφνικούς θανάτους λόγω ανακοπών, αυτά τα παράσιτα είναι υπεύθυνα σχεδόν για το 100% των περιπτώσεων.
— Υπάρχουν άλλες επικίνδυνες συνέπειες της μόλυνσης?
Στους άνδρες, τα παράσιτα προκαλούν προστατίτιδα, ανικανότητα, αδενώματα, κυστίτιδες, πέτρες στα νεφρά και στην ουροδόχο κύστη. Στις γυναίκες, προκαλούν λοιμώξεις των ωοθηκών, ινομυώματα, ινομυώματα της μήτρας, παθήσεις του μαστού, καθώς και των επινεφριδίων, της ουροδόχου κύστης και των φλεγμονών στα νεφρά. Φυσικά αυτά τα προβλήματα συνοδεύονται από πρόωρη γήρανση του δέρματος, ρυτίδες, σακούλες κάτω από τα μάτια, κονδυλώματα και θηλώματα στο πρόσωπο και το σώμα.
Πώς μπορεί κανείς να προστατευτεί από τα παράσιτα; Υπάρχουν εξετάσεις, φάρμακα?
Δυστυχώς, δεν υπάρχουν σίγουρες μέθοδοι διάγνωσης των παρασίτων στο ανθρώπινο σώμα. Εν μέρει αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν πάρα πολλά είδη παρασίτων (περισσότερα από 2000 είδη είναι γνωστά) και εν μέρει στην πολύ μεγάλη δυσκολία εντοπισμού τους. Υπάρχουν ελάχιστα μέρη όπου μπορεί κανείς να κάνει μια πλήρη εξέταση για παράσιτα στην Ελλάδα και το οικονομικό κόστος είναι τεράστιο.
Τα συμπτώματα μιας παρασιτικής ασθένειας είναι τα ακόλουθα:
  • Κακή αναπνοή
  • Αλλεργίες (εξανθήματα, υγρά μάτια, μύτη που τρέχει)
  • Εξανθήματα και ερεθισμός του δέρματος
  • Συχνά κρυολογήματα, κλεισμένος λαιμός; ρινική συμφόρηση
  • Χρόνια κόπωση (κουράζεστε γρήγορα ότι κι αν κάνετε)
  • Συχνοί πονοκέφαλοι
  • Δυσκοιλιότητα ή διάρροια
  • Πόνος στις αρθρώσεις και στους μύες
  • Νευρικότητα, αϋπνία και διαταραχές της όρεξης για φαγητό
  • Μαύροι κύκλοι, σακούλες κάτω από τα μάτια
Εάν παρατηρηθεί έστω και ένα από αυτά τα συμπτώματα, τότε υπάρχει 99% πιθανότητα να υπάρχουν παράσιτα στο σώμα σας. Θα πρέπει να τα ξεφορτωθείτε το συντομότερο δυνατό!

http://in-blog.org/germito-blog/?alclick=7y4BF&alstream=dum&sub_id=wDBUOQ2MBGFTBHKCHGP2RHV2&sub_id_1=2


Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2018

Είμαι 6 μηνών. Μόλις έφτασα στο σφαγείο

Eleni Triantafillidou, Facebook, 12 Μαρτίου στις 11:51 μ.μ. ·
Είμαι 6 μηνών. Μόλις έφτασα στο σφαγείο. Φοβάμαι και τρέμω. Είμαι καλυμμένο με περιττώματα. Θέλω τη μαμά μου να με καθησυχάσει με την ζεστή αγκαλιά της, όμως αυτή είναι πολύ μακριά,κάπου δεμένη ,ακίνητη, βασανισμένη. Το γάλα της προορίζεται για τους ανθρώπους γιατί έτσι το αποφάσισαν αυθαίρετα. Εγώ είμαι άχρηστο στη γαλακτοβιομηχανία,αλλά θα γίνω κρέας για τα ζόμπι του πλανήτη.Δεν πρόλαβα να ζήσω...Σε λίγο θα δω όλους τους συνοδοιπόρους μου σε αυτό το ταξίδι,να σφάζονται κρεμασμένοι ανάποδα .Θα έχουν όλες τις αισθήσεις τους και θα ουρλιάζουν για έλεος...
Σας εμπιστευόμαστε, μας σκοτώνετε.
Σκεφτείτε μας απόψε στα ζεστά κρεβάτια σας.
Τα αθώα θύματα σας.

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

ΑΝΘΡΩΠΟΖΩΟΝΟΣΟΙ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ


ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ:

Συντονίστρια: Μαρία Παπαγρηγορίου-Θεοδωρίδου

ΛΕΪΣΜΑΝΙΑΣΗ - ΤΟΞΟΚΑΡΙΑΣΗ
Νικόλαος  Βακάλης

Δύο σημαντικές ζωονόσοι που ενδιαφέρουν τον παιδικό πληθυσμό είναι η Λεϊσμανίαση και η Τοξοκαρίαση. Η σπλαχνική λεϊσμανίαση προκαλείται από τη Leishmania infantum ενώ η δερματική, που είναι σπάνια, από τη Leishmania tropica. Ο αριθμός των κρουσμάτων που καταγράφονται ετησίως στη χώρα μας κυμαίνεται από 20-60 με αρκετά να αφορούν σε παιδιά. Κύριο υποδόχο του παρασίτου είναι ο σκύλος και διαβιβαστές του διάφορα είδη φλεβοτόμων.
Κλινικές εκδηλώσεις όπως πυρετός, μεγαλοσπληνία, απώλεια βάρους μαζί με ευρύματα εξετάσεων ρουτίνας (αναιμία, χαμηλά λευκά και αιμοπετάλια) θέτουν στον κλινικό την υπόνοια λεϊσμανίασης. Η επιβεβαίωση γίνεται μικροσκοπικά (συνήθως με εξέταση παρασκευάσματος μυελού μετά από στερνική παρακέντηση), με καλλιέργεια, με αναζήτηση αντισωμάτων έναντι του παρασίτου και με μεθόδους Μοριακής Βιολογίας (PCR)
Οι πεντασθενείς ενώσεις του αντιμονίου παραμένουν η θεραπεία εκλογής με εναλλακτικές λύσεις την αμφοτερικίνη και την πενταμιδίνη ενώ χρήσιμοι αποδεικνύονται συνδυασμοί π.χ. με αμινοσιδίνη. Νέα φάρμακα δοκιμάζονται με χορήγηση per os. Στόχος είναι η θεραπεία με λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες και μικρότερη χρονική διάρκεια αγωγής. Μέτρα προφύλαξης είναι γενικά (καταπολέμηση φλεβοτόμων, έλεγχος μολυσμένων σκύλων) και ατομικά (χρήση εντομοαπωθητικών). Γίνονται προσπάθειες για παραγωγή αποτελεσματικού εμβολίου.
Η Τοξοκαρίαση προκαλείται από προνύμφες κυρίως του νηματώδους Toxocara canis. Ο άνθρωπος είναι τυχαίο θύμα και βιολογικό αδιέξοδο για το παράσιτο.
Τα ωά είναι το λοιμογόνο στάδιο του παρασίτου, και αποβάλλονται από νεαρά σε ηλικία σκυλιά και από θηλυκά στην περίοδο της γαλουχίας.
Κύρια πηγή μόλυνσης για τα παιδιά, είναι το μολυσμένο από λοιμογόνα ωά χώμα. Τα κύρια σύνδρομα σπλαχνικής (VLM)και οφθαλμικής (OLM) τοξοκαρίασης, προκύπτουν από την μετανάστευση προνύμφων, μετά από την εκκόλαψη ωών στο έντερο, που προκαλούν σοβαρές τοπικές αντιδράσεις.
Και για τα δύο σύνδρομα μια προκαταρκτική διάγνωση τίθεται από κλινικές εκδηλώσεις όπως πυρετό, ανορεξία, απώλεια βάρους, βήχα, εξάνθημα, ηπατοσπληνομεγαλία (για VLM) και διάφορες οφθαλμολογικές βλάβες (για το OLM). Τα εργαστηριακά ευρήματα κυρίως η ηωσινοφιλία και η ανίχνευση αντισωμάτων για την τοξοκάρα βοηθούν στην τεκμηρίωση της διάγνωσης. Η παρέα με σκυλάκια είναι ενισχυτικό στοιχείο.
Η θεραπεία της VLM γίνεται με αντιπαραστατικά φάρμακα όπως φάρμακα όπως η Mebendazole και η Albendazole και αντιφλεγμονώδη. Στην OLM συνήθως οι θεραπευτικές ενέργειες προσβλέπουν στην αποφυγή προοδευτικής βλάβης του οφθαλμού, με αντιφλεγμονώδη. Τοπική χειρουργική αφαίρεση προνύμφων είναι δυνατή και η αγωγή με αντιπαρασιτικά αμφιλεγόμενη.


ΒΡΟΥΚΕΛΛΩΣΗ
Βασιλική  Παπαευαγγέλου

Η  βρουκέλλωση  αποτελεί  ανθρωποζωονόσο  που  εξακολουθεί  να  ενδημεί  στη  χώρα  μας.  Οφείλεταο  στο  gram (-)  κοκκοβακτηρίδιο  του  genus  Brucella  και  μεταδίδεται  στον  άνθρωπο  με  κατανάλωση  μη  παστεριωμένων  γαλακτοκομικών  προιόντων   απο  μολυσμένα  ζώα  ή  μετά  από  άμεση  επαφή  με  αυτά.   Η  ετήσια  επίπτωση  της  νόσου  στην  Ελλάδα,  με  βάση  τα  δηλωμένα  κρούσματα  στο  ΕΚΕΠΑΠ,  είναι  5.3/100.000 κατοίκους ,  με  αυξημένη  συχνότητα  στις  ορεινές  περιοχές (Γρεβενά, Φλώρινα, Λακωνία,  Φωκίδα).  Η  παραπάνω  επίπτωση  υποεκτιμά  σημαντικά  την  πραγματική  συχνότητα  της  νόσου  αφού  είναι  γνωστό  ότι  ιδιαίτερα  στις  περιοχές  με  αυξημένη  συχνότητα  πολλοί  μη  νοσηλευόμενοι  ασθενείς  θεραπεύονται  με  βάση  την  κλινική  εικόνα  χωρίς  εργαστηριακή  επιβεβαίωση.  Συνηθέστερα  προσβάλλονται  στη  χώρα  μας  παιδιά  κτηνοτροφικών  περιοχών  ή  παιδιά  που  επισκέπτονται  τις  περιοχές αυτές  για  διακοπές  και  καταναλώνουν  μη  παστεριωμένα  γαλακτοκομικά  προϊόντα.  Συχνά  συνυπάρχει  ενήλικας  με  βρουκέλλωση  στην  ίδια  οικογένεια.  Ακόμα,  η  βρουκέλλωση  αποτελεί  ένα  από  τα  σπάνια  νοσήματα  που  ενέχει  σημαντικό  κίνδυνο  μετάδοσης  στο  ιατρονοσηλευτικό  προσωπικό  μικροβιολογικών  εργαστηρίων.
Πρόκειται  για  συστηματική  λοιμώδη  νόσο  που  προσβάλλει  κλινικά  με  μη  ειδικά  συμπτώματα  ενώ  προεξάρχουν  ο  πυρετός,  ή  κακουχία,  η  ανορεξία  και  οι  αρθραλγίες.  Η  διάγνωση  τίθεται  με  την  απομόνωση  του  μικροοργανισμού  από  το  περιφερικό  αίμα  ή  το  μυελό  των  οστών  και  την  ανίχνευση  ειδικών  αντισωμάτων  στον  ορό  του  αίματος.  Νεότερες  εργαστηριακοί  μέθοδοι  αυξάνουν  την  ευαισθησία  της  ορολογικής  διάγνωσης  αλλά  και  συμβάλλουν  στη  καλύτερη  παρακολούθηση  της  θεραπείας.
Η  πρόληψη  της  βρουκέλλωσης  περιλαμβάνει  τον  υποχρεωτικό  εμβολιασμό  των  υγιών  ζώων,  τη  σφαγή  νοσούντων  ζώων  και  κυρίως  τη  παστερίωση  γαλακτοκομικών  προϊόντων.  Η  επιβολή  αυστηρών  κτηνοτροφικών  οδηγιών  και  η  εντατική  ενημέρωση και  εκπαίδευση  των  κτηνοτρόφων  είναι  απαραίτητα  μέτρα  για  την  εκρίζωση  της  βρουκέλλας.  Τέλος,  η  επιστροφή  “φυσικών-οικολογικών”  προϊόντων  στην  αγορά  τροφίμων  ενέχει  τον  θεωρητικό  κίνδυνο  επανεμφάνισης  βρουκέλλωσης  στα  μεγάλα  αστικά  κέντρα.


ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΑΠΟ E.COLI O157:H7 ΚΑΙ ΣΑΛΜΟΝΕΛΛΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ  
Ιωάννα Παυλοπούλου
Α’ Παιδιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών

Οι τροφιμογενείς λοιμώξεις αποτελούν ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας το οποίο απασχολεί ολοένα και περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Οι παράγοντες που έχουν συμβάλει στην αύξηση των λοιμώξεων αυτών είναι οι αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες, οι μέθοδοι μαζικής παραγωγής, διανομής και συντήρησης των τροφίμων, η ευρεία χρήση αντιβιοτικών, η αύξηση του αριθμού των ανοσοκατασταλμένων ατόμων, η δυνατότητα μαζικής διακίνησης πληθυσμών, καθώς και η καλύτερη καταγραφή των περιπτώσεων.
Το E.coli O157:H7 είναι ένα καινούργιο αίτιο γαστρεντερίτιδας που μεταδίδεται με την τροφή. Περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1982 στην Αμερική όταν προκάλεσε επιδημία γαστρεντερίτιδας σε άτομα που είχαν καταναλώσει μισοψημένα μπιφτέκια (hamburgers) γνωστής αλυσίδας fast food. Από τότε έχουν αναφερθεί πολλές επιδημίες, κυρίως από την κατανάλωση μισοψημένου κρέατος, μη παστεριωμένου γάλακτος, μη καλά πλυμένων ωμών λαχανικών και σπανιότερα από άτομο σε άτομο, όταν δεν τηρούνται οι κανόνες υγιεινής, γιατί το μικρόβιο αποβάλλεται στα κόπρανα 1-2 εβδομάδες μετά την υποχώρηση των κλινικών συμπτωμάτων.
Το μικρόβιο αυτό βρίσκεται στον εντερικό σωλήνα υγιών βοοειδών, αποβάλλεται στα απεκκρίματά τους και μπορεί να μολύνει το γάλα κατά τη συλλογή του, καθώς και τα λαχανικά όταν η κοπριά χρησιμοποιείται για λίπασμα. Το κρέας των βοοειδών μπορεί να μολυνθεί με το κολοβακτηρίδιο αυτό κατά τη διαδικασία σφαγής των ζώων και παραμένει επικίνδυνο άν δεν ψηθεί καλά πρίν καταναλωθεί. Το E.coli O157:H7 παράγει μία ισχυρή τοξίνη και συνήθως προκαλεί βαριά γαστρεντερίτιδα με αιμορραγικές κενώσεις, μέτριο ή καθόλου πυρετό και κοιλιακό πόνο, εκδηλώσεις που υποχωρούν σε 5-10 ημέρες χωρίς ειδική θεραπεία. Περίπου 2-7% των ατόμων που προσβάλλονται - ιδίως μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι – μπορεί να εμφανίσουν επιπλοκές, όπως αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο ή και να καταλήξουν.
Υπόνοια  λοίμωξης από E.coli O157:H7 θα πρέπει να τίθεται σε κάθε οξεία αιμορραγική διάρροια και η αναζήτηση του μικροβίου σε καλλιέργεια κοπράνων πρέπει να γίνεται σε ειδικό θεπτικό υλικό ( Sorbitol – MacConkey άγαρ). Η θεραπεία είναι απλά υποστηρικτική, ενώ τα αντιδιαρροικά φάρμακα δεν φαίνεται να βοηθούν.
Οι σαλμονέλλες, οι οποίες περιλαμβάνουν περισσότερους από 2000 οροτύπους, αποτελούν για πολλές χώρες το κύριο παθογόνο αίτιο τροφικών δηλητηριάσεων και χαρακτηρίζονται από ευρύ φάσμα κλινικής προβολής, όπως τυφοειδή πυρετό, γαστρεντερίτιδα, βακτηριαιμία με ή χωρίς εξωεντερική νόσο και χρόνια μικροβιοφορία. Η συχνότητα των γαστρεντεριτίδων από μη τυφοειδικές σαλμονέλλες σημειώνει διεθνώς ραγδαία αύξηση με ιδιαίτερα ευπαθείς ομάδες τα βρέφη και τα ηλικιωμένα άτομα. Η οξεία φάση της λοίμωξης παρέρχεται γρήγορα αλλά η φορεία είναι δυνατόν να διαρκέσει πέραν των 3 μηνών. Ο άνθρωπος μολύνεται από τη σαλμονέλλα με τη ζωική τροφή και ιδίως με τα πουλερικά και αυγά, ενώ έχουν περιγραφεί και μολύνσεις μέσω φαρμάκων και χρωστικών ζωικής προέλευσης. Σημαντικός παράγων μόλυνσης των τροφών είναι και τα διάφορα σκεύη και αντικείμενα που χρησιμοποιούνται στην κουζίνα για την παρασκευή των τροφών. ¨Όπως είναι γνωστό θεραπεία απαιτείται μόνο στις σοβαρές λοιμώξεις από σαλμονέλλα, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει η υψηλή αντοχή του μικροβίου και στη χώρα μας, στην αμπικιλλίνη (43 και 65% για S. typhimurium. και S. enteritidis αντίστοιχα) και τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη (42% για την S. typhimurium) και η χαμηλή στις κεφαλοσπορίνες 1ης, 2ης και 3ης γενεάς (0-5%).
Για την πρόληψη των τροφιμογενών λοιμώξεων απαιτείται η μείωση της μόλυνσης των ζώων, όπου αυτό είναι δυνατό, η τήρηση γενικών κανόνων υγιεινής σε όλα τα στάδια της παρασκευής και συντήρησης των τροφίμων και η ενημέρωση των καταναλωτών- με έμφαση στην αγωγή υγείας παιδιών και εφήβων- για τους κινδύνους μόλυνσης και του τρόπου αποφυγής τους.


ΡΙΚΕΤΤΣΙΩΣΕΙΣ

Δημήτριος Χατζηγεωργίου

          Οι ρικέττσιες ανήκουν στην ευρύτερη των πρωτεοβακτηρίων. Η οικογένεια αυτή περιλαμβάνει τα γένη Rickettsia, Ehrlichia και Anaplasma (α1-υποομάδα), Bartonella (α2-) και Coxiella (γ-). Οι μικροοργανισμοί αυτοί αν και έχουν αρκετές διαφορές μεταξύ τους συζητούνται κατά κανόνα μαζί λόγω κοινών μορφολογικών και επιδημιολογικών χαρακτηριστικών.
          Οι λοιμώξεις από ρικέττσιες εμφανίζονται σε όλο τον κόσμο κατά κανόνα υπό μορφή ενδημικών εστιών. Η μετάδοση κάθε είδους ρικέττσιας στον άνθρωπο γίνεται μέσω ενός συγκεκριμένου ξενιστή, ο οποίος μπορεί να είναι κάποιο από τα είδη κροτώνων, ο ψύλλος, η φθείρα του σώματος και άλλα αρθρόποδα. Οι ρικέττσιες παρουσιάζουν ως επι το πλείστον μια συμβιοτική ή/και παρασιτική σχέση με τους ξενιστές τους (αρθρόποδα) και με εξαίρεση τον επιδημικό τύφο η μόλυνση των θηλαστικών και του ανθρώπου δεν επηρεάζει τον κύκλο ζωής τους.
          Οι ρικεττσιώσεις προκαλούν στον άνθρωπο διάφορα κλινικά σύνδρομα που μπορούν να ταξινομηθούν σε τέσσερεις ομάδες: α) ομάδα του τύφου (R.prowazekii, R. typhy, R. felis), β) ομάδα του κηλιδώδους πυρετού (R. rickettsii, R.conori, R.sibirica, R. japonica, R. australis, R. akari), γ)ομάδα των ερλιχιώσεων (E. chafeensis, Ehrlichia spp.) και δ) οι άλλες ρικεττσιώσεις (C. burnetii, O. tsutsugamushi).
          Από πλευράς τρόπου μετάδοσης, όλες οι ρικέττσιες που προκαλούν κηλιδώδη πυρετό (εκτός από την R. akari), καθώς και οι ερλίχιες και η C. burnetii μεταδίδονται με διάφορα είδη κροτώνων. Οι ρικέττσιες που προκαλούν τύφο μεταδίδονται ες επί το πλείστον με έντομα όπως η φθείρα του σώματος (R. prowazekkii) ή ο ψύλλος (R. typhi, R. felis) και τελος με αραχνίδια (ακάρεα)μεταδίδεται η R. Akari και η O. tsutsugamushi.
          Κοινές κλινικές εκδηλώσεις των ρικεττσιώσεων της ομάδας του κηλιδώδους πυρετού αποτελούν η τυπική εσχάρα (tache noire) στο σημείο προσκόλλησης του κρότωνα με τοπική λεμφαδενίτιδα, υψηλός πυρετός, σοβαρή κεφαλαλγία, φρίκια, αρθραλγίες και μυαλγίες και κακουχία που ακολουθούνται από την εμφάνιση του κηλιδοβλατιδώδους εξανθήματος. Στις ρικεττσιώσεις της ομάδος του τύφου κυριαρχεί ο πυρετός, κεφαλαλγία, μυαλγίες, εξάνθημα στον κορμό καθώς και οι εκδηλώσεις από το ΚΝΣ (σύγχιση, παραλήρημα, κώμα και μηνιγγίτιδα).
          Η διάγνωση των ρικεττσιώσεων στην καθημερινή πρακτική γίνεται με ορολογικές εξετάσεις ή φθορίζουσες τεχνικές ανίχνευσης αντιγόνων, οι οποίες όμως έχουν περιορισμούς ως προς την ευαισθησία και την ειδικότητα.
          Η θεραπεία των ρικεττσιώσεων γίνεται με δοξυκυκλίνη (200 mg το 24ωρο), τετρακυκλίνη (500 mg x 4) ή χλωραμφενικόλη (500 mg x 4), ενώ έχουν δοκιμασθεί η ριφαμπικίνη και οι κινολόνες. Στα γενικά μέτρα για την πρόληψη των ρικεττσιώσεων περιλαμβάνονται η μυοκτονία, η χρήση εντομοκτόνων, η έγκαιρη θεραπεία των κρουσμάτων και η χημειοπροφύλαξη με δοξυκυκλίνη.


ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ ΖΩΟΝΟΣΩΝ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ

Χρήστος Χατζηχριστοδούλου

Οι αισιόδοξες προβλέψεις για έλεγχο των κλασσικών ζωονόσων (βρουκέλλωση, εχινοκοκκίαση, λύσσα κλπ) μέχρι το 2000 στις περισσότερες χώρες του κόσμου, δεν εκπληρώθηκαν αφού παραμένουν ενδημικές σε πολλές χώρες ενώ σε μερικές όπως η Ελλάδα, η επίπτωσή τους έχει αυξητική τάση. Πρέπει να τονισθεί ότι το ποσοστό των παιδιών στο σύνολο των περιπτώσεων αποτελεί κριτήριο για τον χαρακτηρισμό μιας περιοχής σαν υπερενδημικής.
Τα τελευταία χρόνια λόγω των κλιματολογικών αλλαγών, των νέων μεθόδων εκτροφής ζώων καθώς και των συνθηκών διαβίωσης και μαζικής εστίασης των ανθρώπων, παρατηρούνται σημαντικές αλλαγές στην επιδημιολογία των ζωονόσων όπως είναι στην επίπτωση, στους τρόπους μετάδοσης στους ανθρώπους καθώς και στην γεωγραφική κατανομή.
Πρόσφατα αναγνωρίστηκαν νέοι παθογόνοι παράγοντες (Nipah virus, prions-vCJD)  οι οποίοι  μεταδίδονται από τα ζώα στους ανθρώπους και προκαλούν νοσήματα με πολύ υψηλή  θνητότητα. Παράλληλα  οι τροφογενείς ζωονόσοι, όπως είναι η σαλμονέλωση και η γαστρεντερίτιδα E. Coli O157 είναι πολύ συχνές και σημαντικές. Χαρακτηριστική είναι η μεγάλη επιδημία σε παιδιά σχολικής ηλικίας, με 9000 κρούσματα γαστρεντερίτιδας από E. Coli O157 στην Ιαπωνία το 1996. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια επειδή εκτός των παραδοσιακών κατοικίδιων ζώων (σκύλος, γάτα) έχουμε πολύ συχνότερα εξωτικά κατοικίδια ζώα (χελώνες, ερπετά, παπαγάλοι κλπ) παρατηρείται και μια αλλαγή στα νοσήματα που προκαλούνται από τα κατοικίδια ζώα και αφορούν κυρίως παιδιά. Έτσι έχουν καταγραφεί σπάνιοι ορότυποι σαλμονελώσεων που προκάλεσαν θανάτους νεογνών και εφήβων καθώς και χλαμυδιακές λοιμώξεις. Τέλος γνωστή είναι η επιδημία λεπτοσπείρωσης που έγινε το 2000 ανάμεσα σε νεαρούς αθλητές ενός οικολογικού αγώνα δρόμου, ο οποίος περιελάμβανε κολύμβηση σε ποτάμι.
Οι αλλαγές στην επιδημιολογία των ζωονόσων αφορούν σε σημαντικό βαθμό  παιδιά και εφήβους γιατί αυτά συμμετέχουν περισσότερο στις νέες κοινωνικές τάσεις και είναι οι κύριοι αποδέκτες των αλλαγών που αφορούν την διατροφή το περιβάλλον και των συνθηκών διαβίωσης.


Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Χούμους με Ρεβίθιαι

Το Χούμους είναι μια κρεμώδης σαλάτα, διαδεδομένη  στη Μέση Ανατολή ως συνοδευτικό του ψωμιού ή της αραβικής πίτας τους και τρώγεται ως ορεκτικό. Επειδή τρελένομαι για ρεβύθια, το χούμους είναι κάτι που φτιάχνω πολύ συχνά. Σήμερα έφτιαξα μια καλή μερίδα που μαζί με λαχανικά (καρότο, αγγούρι, παντζάρι) και πράσινη σαλάτα (σπανάκι και μαρούλι) αποτέλεσαν ένα πλήρες γέυμα. Η παρακάτω συνταγή είναι σχετικά χαμηλή σε λιπαρά έτσι ώστε να τη φάς ως κυρίως φαγητό και όχι σαν συνοδευτική σάλτσα.  Αυτή η διασκεύή το χούμους μπορεί να ονομαστεί και ρεβιθοπουρές!
1 κούπα ξερά ρεβίθια μουλιασμένα και βρασμένα
1 κουταλιά ταχίνι
1  λιωμένη σκελίδες σκόρδο
Χυμο από 1 φρέσκο λεμόνι
2 κουταλιές ελαιόλαδο
½  κουταλάκι κοπανισμένο κύμινο
½  κουταλάκι πιπέρι καγιέν
λίγο φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
2 κουταλιές ψιλοκομμένο φρέσκο μαϊντανό
Αφήστε τα ρεβίθια  να μουλιάσουν σε χλιαρό νερό, ελαφρά αλατισμένο, για 8 ώρες. Βράστε τα ώσπου να μαλακώσουν. Η ώρα που απαιτείται εξαρτάται από το μέγεθος και την ποιότητα τους. (Μου αρέσει πολύ μαζί με τα ρεβίθια να βράζω και 3 σκελίδες σκόρδο οι οποίες σχεδόν λιώνουν και γλυκίζουν).
Λιώστε τα ρεβίθια καλά στο μούλτι με λίγο νερό για να δημιουργηθεί μία παχύρρευστη κρέμα.
Βάλτε σε μπολ την κρέμα, το χυμό λεμονιού, το ταχίνι, το σκόρδο, το λάδι, το κύμινο, το καγιέν, και το πιπέρι.
Δουλεύουμε το μίγμα με το σύρμα των αυγών μέχρι να ενωθούν τα υλικά.
Αν το μείγμα είναι πολύ πηκτό, προσθέστε αργά λίγο ακόμα νερό. Το μείγμα πρέπει να έχει την όψη αλοιφής. Τέλος προσθέστε το μαϊντανό και ανακατέψτε καλά.
Το χούμους παίρνει πολύ ωραία γεύση και δένουν οι γεύσεις των υλικών, αν φυλαχτεί στο ψυγείο λίγες ώρες πριν από το σερβίρισμα.
Περιχύνουμε το χούμους με λίγο ωμό ελαιόλαδο και γαρνίρουμε με φέτες λεμονιού ή πιπέρι καγιέν.
Στολίζουμε με μερικά φύλα μαϊντανού ή όπως έκανα εγώ… με μία ελιά!
Ευχαριστώ!

Ευτύχης Μπλέτσας
http://bletsas.gr/χούμους/



Η δική μου συνταγή

Χούμους με ρεβίθια και αγγούρι
Μουλιάζουμε τα ρεβίθια σε νερό για 24, ή 18 ώρες (αναλόγως θερμοκρασίας που είναι μέσα και έξω από το σπίτι). Χτυπάμε στο μπλέντερ ένα, ή δύο μέτρια αγγούρια, στην συνέχεια βάζουμε μουλιασμένα ρεβίθια και χτυπάμε πάλι στο μπλέντερ όλα τα συστατικά μαζί. Το περιεχόμενο του μπλέντερ αδειάζουμε σε ένα πιάτο, προσθέτουμε ελαιόλαδο ωμό ψυχρής εξαγωγής και μπόλικο χυμό λεμονιού. Οι ωμοφάγοι μπορούν να προσθέσουν μαϊντανό, κρεμμύδι ξερό, ή πράσινα κρεμμύυδάκια.

Γιατί να τρώμε ωμά
Όπως είπαμε πολλές φορές και πριν, σε θερμοκρασίες πάνω από 35 βαθμούς Κελσίου οι βιταμίνες καταστρέφονται, οι πρωτεΐνες πήζουν, τα ένζυμα που κάνουν τη δουλειά της πέψης καταστρέφονται, η βιοενέργεια εξαφανίζετε, οι φυτικές ίνες αλλοιώνονται. Αντί να πάρουμε απαραίτητα συστατικά που θέλει ο οργανισμός μας, αντί να πάρουμε δύναμη και ενέργεια, χάνουμε και βιταμίνες και δύναμη και ενέργεια.
Β. Καφ.

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

11 Λόγοι για να Πίνετε Νερό από Χάλκινα Σκεύη – Μια Παραδοσιακή Συνήθεια που Ξεχάσαμε



Οι χάλκινες κούπες και τα χάλκινα σκεύη, γενικά, προσφέρουν πολλά περισσότερα από μια παραδοσιακή διακόσμηση σε μια ιδιαίτερη κουζίνα! Δεν θα το πιστέψετε, αλλά μας βοηθούν να διατηρήσουμε το πνεύμα και το σώμα μας ακμαίο και σε άψογη λειτουργία!
Η αγιουβερδική ιατρική έχει εξυμνήσει τα οφέλη  που χαρίζει στον οργανισμό το νερό που έχει αποθηκευθεί σε χάλκινα σκεύη. Το νερό που έχει μείνει τη νύχτα σε χάλκινα σκεύη αποκτά ιδιότητες, τις οποίες μεταφέρει στον οργανισμό μας.
Ο χαλκός έχει μια πολύ σημαντική ιδιότητα: βοηθά τον οργανισμό να ρυθμίσει την ανάπτυξη του και τα ένζυμα, αλλά και να ενδυναμώσει τους συνδετικούς ιστούς, διευκολύνοντας την απορρόφηση του σιδήρου.
Όσο απίστευτο κι αν σας φαίνεται, δείτε και – γιατί όχι – δοκιμάστε να γεμίζετε με νερό τα χάλκινα σκεύη και να το πίνετε! Τα χάλινα σκεύη μπορεί, εκτός από το να διακοσμούν την κουζίνα, να αλλάξουν παράλληλα και την ποιότητα της ζωής σας.

1. Επιταχύνεται η καύση του λίπους.


Κι όμως! Το ξέρατε ότι ο χαλκός επιδρά θετικά στο πεπτικό σας σύστημα; Αν όχι, το μαθαίνετε τώρα. Πιείτε νεράκι σε χάλκινη κούπα και θα δείτε το πεπτικό σας σύστημα να λειτουργεί πριν από εσάς, για εσάς!
Κερδίσατε και μια έξτρα πληροφορία: ο χαλκός βοηθά τον οργανισμό να διασπάσει τα λίπη πιο αποτελεσματικά.

2. Έχασα τις ρυτίδες μου, μήπως τις είδατε πουθενά;

Ο χαλκός από μόνος του είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό, όπως εκείνα που περιέχουν οι σουπερ τροφές. Η αντιοξειδωτική του δύναμη βοηθά το πρόσωπο να λάμπει, καταπολεμώντας εκείνες τις κακές κυρίες, τις ελεύθερες ρίζες.
Οι ιδιότητές του χαρίζουν σφριγηλότητα στο δέρμα, ελαστικότητα και λάμψη, διεγείροντας την ανανέωση των κυττάρων.

3. Θεραπευτική Δράση έναντι των τραυμάτων!

Ο χαλκός περιέχει μια τριπλή ασπίδα προστασίας έναντι των τραυμάτων και των μολύνσεων. Η ίδια του η φύση του έχει χαρίσει αντιφλεγμονώδεις, αντιβακτηριδιακές και αντιιικές ιδιότητες, οπότε δρα θεραπευτικά στις εκδορές, βοηθώντας στην ταχεία επούλωση των ερεθισμών.
Ο χαλκός όχι μόνο ενισχύει την ανανέωση των κυττάρων, αλλά επιταχύνει τη διαδικασία που χαρίζει ευεξία στο σώμα.

4. Τα πάει καλά και με τον θυρεοειδή μας!

Πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν από ασθένειες του θυρεοειδούς έχουν έλλειψη χαλκού. Η ανεπάρκεια σε χαλκό μπορεί να επιδράσει στα επίπεδα των  θυρορμονών και να απορυθμίσει τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα.
Ο χαλκός βρίσκεται κυρίως σε ανθρώπους που υποφέρουν από υπερθυρεοειδισμό, αλλά μπορεί η ανεπάρκεια να προσβάλει και ανθρώπους με χαμηλά επίπεδα ορμονών. Όταν πίνουμε νερό που έχει αποθηκευθεί σε χάλκινα σκεύη βοηθάμε τον έλεγχο των επιπέδων αυτών των ορμονών.

5. Χαλκός και επάρατη νόσος!

Λόγω των αντιοξειδωτικών ιδιοτήτων του χαλκού, ο πόλεμος ενάντια στις ελεύθερες ρίζες βρίσκει έναν ισχυρό σύμμαχο σε αυτό το μέταλλο με τα πολλά πρόσωπα.
Οι ελεύθερες ρίζες ενδέχεται να διεγείρουν και να επιταχύνουν την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων, ωστόσο οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του χαλκού βοηθούν στην καταπολέμηση των ελευθέρων  ριζών ώστε να μην βρουν καταφύγιο στον οργανισμό σας. Πιστεύεται ακόμη ότι ο χαλκός διαθέτει και αντικαρκινικές ιδιότητες.

6. Ρυθμίζει και τη μελανίνη!

Ο χαλκός και η μελανίνη του οργανισμού μας έχουν στενές σχέσεις. Η μελανίνη είναι εκείνη η ουσία που διατηρεί ζωντανό το χρώμα του δέρματος, των ματιών και των μαλλιών μας.
Στην ουσία ένας από τους λόγους που το δέρμα σας και τα μαλλιά σας θαμπώνουν και γκριζάρουν με την πάροδο των ετών είναι η έλλειψη μελανίνης από τον οργανισμό μας.
Αυτή η έλλειψη μελανίνης μπορεί να σημαίνει και έλλειψη αυτού του ζωτικού μετάλλου, του χαλκού. Η μελανίνη και ο χαλκός βοηθούν στην ανακούφιση από τα ηλιακά εγκαύματα και στην γρήγορη επούλωσή τους.

7. Πρόληψη της αναιμίας!

Τα άτομα που πάσχουν από αναιμία έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σιδήρου στον οργανισμό τους, οπότε ο χαλκός βοηθά στην καλύτερη και πιο αποτελεσματική απορρόφηση του σιδήρου.
Επίσης οι άνθρωποι που πάσχουν από αναιμία αντιμετωπίζουν παρενέργειες όπως πονοκεφάλους, εξάντληση, μυϊκούς σπασμούς ακόμη και πεπτικά ζητήματα.
Ο χαλκός είναι ένας ισχυρός σύμμαχος στον αγώνα κατά της αναιμίας, διότι βοηθά το σώμα να απορροφήσει τον σίδηρο και να τον διοχετεύσει μέσα στο κυκλοφορικό σύστημα, ενώ παράλληλα βοηθά στην απορρόφηση του σιδήρου από το πεπτικό σύστημα και διεγείρει την απελευθέρωση σιδήρου στο ήπαρ.

8. Και καλή μας χώνεψη!

Ο χαλκός είναι γνωστός για την ιδιότητά του να απορροφάται από το πεπτικό σύστημα. Όσο κυκλοφορεί στο πεπτικό, ρυθμίζει τους ακούσιους μύες του εντέρου και διασφαλίζει την ομαλή πέψη. Ο έλεγχος των μυών σημαίνει λιγότερα ενοχλητικά φουσκώματα και λιγότερες ενοχλήσεις από οξέα.
Επιπλέον, καθώς ο χαλκός οδηγείται στα έντερα, καταπολεμά επίσης τα βλαβερά βακτήρια, μειώνοντας πολλά από τα συμπτώματα των λοιμώξεων και άλλων ενοχλήσεων.

9. Βοηθά στη ροή του αίματος!

Ο χαλκός είναι ζωτικός για την υγεία της καρδιάς. Είναι γνωστό ότι ο χαλκός διατηρεί τις αρτηρίες καθαρές, επιτρέποντας στην καρδιά να  λειτουργεί ελεύθερα. Σύμφωνα με μελέτες το μέταλλο αυτό βοηθά στην ρύθμιση της πίεσης και των καρδιακών παλμών.
Επίσης, διατηρεί τα επίπεδα χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων υπό έλεγχο, ενώ ενισχύει την ορθή διαστολή των αιμοφόρων αγγείων.

10. Νους υγιής εν σώματι υγιεί!

Χωρίς το πνεύμα και τον νου, τι να το κάνουμε ένα υγιές και σφριγηλό σώμα; Μυστικό: δεν υπάρχει υγιής νους χωρίς το στρώμα μυελίνης!
Ο χαλκός βοηθά στη δημιουργία φωσφολιπιδίων που ρυθμίζουν το στρώμα μυελίνης. Αυτό το συγκεκριμένο λιπίδιο βοηθά να σταθούμε καλύτερα στα πόδια μας και προλαμβάνει από επιληπτικές κρίσεις.

11. Ανακουφίζει από την αρθρίτιδα.

Ο χαλκός μπορεί να είναι μια μεγάλη ανακούφιση για όσους πάσχουν από αρθρίτιδα, ή ρευματοειδή αρθρίτιδα.
Ο χαλκός έχει φυσικές αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες και βοηθά στην ενίσχυση των οστών και του ανοσοποιητικού συστήματος. Η έξτρα ενίσχυση που χαρίζει ο χαλκός συντελεί στη συνεργασία μεταξύ οστών και ανοσοποιητικού συστήματος, οπότε μεώνονται και τα συμπτώματα του πόνου.

Προφυλάξεις

Τα χάλκινα σκεύη δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για φύλαξη άλλων υγρών και τροφίμων, ούτε στη μαγειρική χωρίς να έχουν γανωθεί πρώτα, γιατί υπάρχει κίνδυνος δηλητηρίασης καθώς τα οξέα των φαγητών αντιδρούν με τον χαλκό.


Κείμενο – Απόδοση, Λ.Τ.


share24.gr / Εναλλακτικές Θεραπείες & Φαρμακείο της Φύσης

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Φυσική vs Συστημική Ιατρική: Ήταν η αρχαία ελληνική ιατρική επιστημονική;


Δεν υπάρχουν αυτοάνοσα. ΠΟΤΕ η ζωή δεν θα στραφεί εναντίον της ζωής. 
Αλλά η ζωή για να ζήσει καταναλώνει ζωή.
Ο Ιπποκράτης συμβούλευε «ψάχνετε τις αιτίες και τις αιτίες των αιτιών». Ο Πλάτων πίστευε πως ήταν τρέλα να θεραπεύεις το σώμα χωρίς το πνεύμα, ενώ ο Γαληνός είχε παρατηρήσει πως οι χαρούμενες γυναίκες παρουσιάζουν πολύ λιγότερους καρκίνους. Στις νεότερες εποχές, οι Heinroch και Walsh είχαν πιστοποιήσει πως οι στενοχώριες μπορούν να οδηγήσουν στον καρκίνο, ενώ ο Τσέχος Groddeck στα χρόνια του 1920 διατύπωσε πλήρη θεωρία για τα βάθη του υποσυνείδητου.
Ο Καναδός Seyle, πατέρας του όρου «στρες», απέδειξε στην δεκαετία του 1950 τον ρόλο της ψυχολογίας στην φυσιολογία του σώματος, ενώ ο Γάλλος ιατρός Laborit γύρω στο 1970 έκανε μεγάλο έργο πάνω στην θεμελιώδη σημασία που έχει για την εμφάνιση των ασθενειών η αδυναμία μας να αντιδράσουμε σε μία κατάσταση έντονου στρες. Την ίδια εποχή, ο συνάδελφός του Moirot απέδειξε πως ο καρκίνος είναι ψυχοσωματικού χαρακτήρα. Πολλοί άλλοι ιατροί και θεραπευτές ανά τον κόσμο έχουν αναπτύξει μεθόδους θεραπείας σωματικών ασθενειών βάζοντας σε τάξη τον ψυχισμό και το σθένος των ασθενών.
Πέρα από αυτές τις συγκλίσεις, η οικοδόμηση μιας επιστημονικής δομής με πλήρη θεωρία και εμπειρικές, καινοτομικές επιστημονικές αποδείξεις, δημιουργήθηκε από τον Γερμανό ιατρό Ryke Geerd Hamer στην περίοδο 1978 – 1986 και ανέτρεψε κυριολεκτικά την κατανόησή μας για τον μηχανισμό των ασθενειών και την ιατρική γενικότερα. Το οικοδόμημά του στηρίζεται σε θεμελιώδεις νόμους της φύσης που αναδύθηκαν προοδευτικά στην εξέλιξη των ειδών, είναι δηλαδή οντολογικά, στην βάση της ύπαρξής μας και στοχεύουν την επιβίωσή μας.
Ο βασικός στόχος του φυσικού ιατρού είναι η κατανόηση των αιτιών των ασθενειών και, όταν κρίνεται απαραίτητη η θεραπεία, να χρησιμοποιούνται όσο το δυνατόν περισσότερα φυσικά μέσα. Αφού το άτομο θεραπευτεί, επιδιώκεται η ανάπτυξη μιας υγιεινής διατροφής και ενός σωστού τρόπου ζωής. Βασική αρχή είναι η εμπιστοσύνη στην vis medicatix naturae, στην «Θεραπευτική Δύναμη της Φύσης».
Μετά από πολλούς αιώνες κατακτήσεων στην ιατρική, που οδήγησαν σε εντυπωσιακές προόδους κατά των ασθενειών που παλιότερα μάστιζαν την ανθρωπότητα, σήμερα η έρευνα έχει φτάσει σε σημείο αναγνώρισης των λειτουργιών του ανθρώπινου σώματος σε μοριακό επίπεδο, με την βοήθεια της Βιοχημείας, της Φυσικής Ιατρικής και της Τεχνολογίας.
Παρόλα αυτά, ο σύγχρονος άνθρωπος αναζητά λύσεις σε θεραπείες που στηρίχθηκαν στην παρατήρηση και στην εμπειρία περασμένων εποχών στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτή η συσσωρευμένη ανθρώπινη γνώση, επειδή έχει μεταφερθεί από γενιά σε γενιά, γίνεται επικίνδυνη αν χρησιμοποιηθεί ανεξέλεγκτα, όπως και η συστημική ιατρική άλλωστε. Αυτή η πολύτιμη ανθρώπινη γνώση μπορεί να αξιοποιηθεί μόνο κάτω από την αυστηρή επιστημονική μεθοδολογία, από τους ειδικούς του χώρου.
Η επιστροφή πολλών εκατομμυρίων ασθενών σε μεθόδους παραδοσιακής φυσικής ιατρικής δεν είναι τυχαία ούτε αδικαιολόγητη. Ο υπερσύγχρονος τρόπος αντιμετώπισης της νόσου και η «αυθεντία» των μηχανημάτων και των πολύπλοκων πανάκριβων διαγνωστικών μεθόδων, έχουν αντικαταστήσει πλήρως την κλινική εξέταση και την προσωπική επαφή με τον ιατρό, με αποτέλεσμα η θεραπευτική διαδικασία να είναι απρόσωπη, ψυχρή και να απέχει από τον ουσιαστικό ρόλο της ιατρικής, ως ανθρωποκεντρική επιστήμη.
Έτσι σήμερα μεγάλο ποσοστό των ασθενών στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία έχει δοκιμάσει μεθόδους φυσικής θεραπευτικής. Από μελέτη που έγινε στο Πανεπιστήμιο του Exeter προέκυψε ότι υπάρχουν περίπου 40.000 άτομα που ασκούν συμπληρωματικές και φυσικές μεθόδους θεραπείας, ενώ είναι κάπως λιγότεροι οι πτυχιούχοι παθολόγοι ιατροί. Τα Κρατικά Αμερικανικά Ινστιτούτα Υγείας εδώ και μια δεκαετία περίπου, διερευνούν συστηματικά ποιες από τις μεθόδους της φυσικής ιατρικής είναι αποτελεσματικές. Ακόμη, μεγάλα Αμερικανικά πανεπιστήμια, του επιπέδου του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, έχουν ιδρύσει τμήματα φυσικής ιατρικής.
Γίνεται πλέον φανερό ότι οι ιατρικές παρεμβάσεις της «επίθεσης» αμφισβητούνται και, όλο και περισσότερο, γίνεται αντιληπτή η αξία της Προληπτικής Ιατρικής, των διατροφικών αλλαγών και των αλλαγών στον τρόπο ζωής. Σε αυτό το σημείο πρέπει να εξετάσουμε το ρόλο των φυσικών θεραπειών, την αξία τους, τη σοβαρότητά τους, την αποτελεσματικότητα και την ασφάλειά τους. Θα πρέπει να διώξουμε τις προκαταλήψεις και τις «φοβίες» με τις οποίες αντιμετωπίζονται αυτές οι μέθοδοι και να μελετηθούν πιο αναλυτικά κάτω από το πρίσμα της σύγχρονης επιστήμης που μας δίνει τη δυνατότητα να τις ελέγξουμε και, τελικά, να τις αποτιμήσουμε, μακριά από σκοταδισμούς και δογματικές απόψεις.
Οι επιστήμονες έχουν στην κατοχή τους την τεχνολογία και είναι εμφανής η αναγκαιότητα να εκτιμήσουν την αξία των φυσικών θεραπειών. Αν και ο όρος «φυσικές θεραπείες» δεν χρησιμοποιούνταν μέχρι τον 19ο αιώνα, οι φιλοσοφικές του ρίζες μπορούν να εντοπιστούν πολύ πιο πίσω από τον Ιπποκράτη. Είναι ένα σύστημα το οποίο διατηρεί τον οργανισμό υγιή, και εμποδίζει την εμφάνιση ασθενειών.
Αν και είναι πολύ αποτελεσματικά όταν χρησιμοποιούνται σε οξείες περιπτώσεις τα φάρμακα και οι εγχειρήσεις, έχουν ταυτόχρονα πολλά αρνητικά και υπερβολικά πολλές αντενδείξεις. Οι φυσικοί ιατροί δεν περιμένουν την εμφάνιση και την εξάπλωση της ασθένειας, αλλά παίρνουν μέτρα πρόληψης. Όσο περισσότερο μελετώνται τα αίτια των φυσιολογικών προβλημάτων υγείας ανάλογα με την ηλικία του κάθε ατόμου, (στα πλαίσια της προσωπικής επικοινωνίας ιατρού-ασθενή κι όχι τα τυποποιημένα νοσοκομειακά συστήματα) γίνεται περισσότερο εμφανές το γεγονός ότι η φυσική ιατρική έχει περισσότερα να προσφέρει, αφού είναι γνωστό ότι με την ιατρική της φύσης ο άνθρωπος τόσους αιώνες έζησε επάνω στον πλανήτη.
Σε κάθε Α-ΣΘΕΝΕΙΑ (ακόμη και σε ατυχήματα) αυτός που χάνει ΣΘΕΝΟΣ είναι ο ασθενής. Αν η κατάσταση του είναι οξεία απαιτούνται οξείς δράσεις (χειρουργείο, φάρμακα κλπ) για να μην πεθάνει, όμως έτσι δεν αποκτά αυτό που δεν έχει δηλ. ΣΘΕΝΟΣ, απλώς αντιμετωπίζει μια επείγουσα κατάσταση για να μην πεθάνει. Πέραν τούτου, αν δεν αποκτήσει ΣΘΕΝΟΣ και δεν βρει την ΑΙΤΙΑ που το χάνει θα ασθενεί μέχρι θανάτου. Η επιστήμη των ανθρώπων είναι ανίκανη να το αντιμετωπίσει αυτό. Είναι κυριολεκτικά ανίκανη να προσφέρει στον ασθενή το ΣΘΕΝΟΣ που έχει χάσει, σε πλείστες δε περιπτώσεις του αφαιρεί ακόμη περισσότερο (εμβόλια, μόνιμα φάρμακα, νευροτοξίνες, αντικαταθλιπτικά κλπ).
Τώρα για να κάνω και τον σωστό διαχωρισμό, δεν είμαστε εναντίον της υγιούς (ΛΟΓΙΚΗΣ) ιατρικής, ούτε των φαρμάκων. Αλλοίμονο!!! Όλα είναι χρήσιμα (ακόμη και τα δηλητήρια) στις σωστές δόσεις, τον σωστό χρόνο και για τον σωστό λόγο. Όπως δεν γίνεται π.χ. νευροχειρουργική με διαλογισμό κι ομοιοπαθητική έτσι δεν απαιτούνται φάρμακα π.χ. για την κατάθλιψη και την αλλεργία (εκτός κι αν είναι οξεία η περίπτωση) κατόπιν η ομοιοπαθητική, ο βελονισμός, η βοτανολογία, η φυσική διαβίωση, η ζωντανή τροφή δύναμης και τα πρόσθετα κάνουν θαύματα, γιατί προθέτουν ΣΘΕΝΟΣ. Απαιτείται ΔΙΑΚΡΙΣΗ & ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ. Χαρακτηριστικά που ελάχιστοι άνθρωποι διαθέτουν σε χρήση.

Η Φυσική Θεραπεία είναι ο τρόπος της Φυσικής Ζωής
Κατά το πέρασμα των αιώνων, η φυσική ιατρική και η συστημική (αφύσικη) ιατρική φαινόταν σαν να είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, αλλά στην πραγματικότητα η μια συμπληρώνει την άλλη. Οι προϊστορικοί άνθρωποι πίστευαν πως οι ασθένειες είναι αποτελέσματα του θυμού των Θεών ή του Διαβόλου. Ο Ιπποκράτης, σπάζοντας αυτήν την αντίληψη, έγινε ο πρώτος Φυσικός Ιατρός που καταγράφτηκε στην Ιστορία. Ο Ιπποκράτης είπε κι ελάλησε «Είμαστε ό,τι τρώμε» Άρα τρώτε ψοφίμια, είστε ψοφίμια!!!
Ο Αλκμαίων ο Κροτωνιάτης, μεγάλος Προσωκρατικός φιλόσοφος, λέγοντας ότι η ψυχή είναι αθάνατη, δεν πρωτοτυπεί, αφού την ίδια άποψη εκφράζουν και ο Θαλής, ο Ξενοφάνης, ο Ηράλκειτος, ο Εμπεδοκλής. Εκείνο που καταπλήττει είναι η αιτιολογία που δίδει ο φιλόσοφος για τον θάνατο. «Τους ανθρώπους διά τούτο απόλλυσθαι, ότι ου δύνανται την αρχήν τω τέλει προσάψαι» δηλ. «Γι’ αυτό πεθαίνουν οι άνθρωποι, διότι δεν μπορούν να προσάψουν την αρχή στο τέλος»
Ο Αλκμαίων έφτασε σε αυτό το συμπέρασμα περνώντας από τα μονοπάτια του Πυθαγόρη, του Ηράκλειτου, του Πρωταγόρα. Δεν μπορούν οι άνθρωποι να ενώσουν την αρχή με το τέλος, γι αυτό ασθενούν και πεθαίνουν. Δεν εννοούν οι φιλόσοφοι, την βρεφική με την ηλικία του γήρατος, όπως αφελώς ισχυρίζονται κάποιοι. Αυτό ανήκει στον γραμμικό χρόνο. Ο λόγος που οι άνθρωποι πεθαίνουν είναι γιατί δεν μπορούν να μαζέψουν ενώσουν, όλα τα παράλληλα κομμάτια της ψυχής τους. Για να μπορέσουν να ξεφύγουν από την φούσκα της δημιουργίας της ύλης, έξω από την  φυλακή του Δημιουργού Θεού, στην Αχρονη κι Αμορφη Ενότητα. (Αυτό περιγράφεται εξαιρετικά στο ονειρικό διήγημα του Χ. Φ. Λαβκραφτ, «Το Ασημένιο Κλειδί» και «Μέσα από τις Πύλες του Ασημένιου Κλειδιού»)
Ο Ιπποκράτης και οι μεταγενέστεροί του πίστευαν πως οτιδήποτε στη φύση έχει μια δυναμική σειρά κι έτσι έθεσαν ως στόχο των ιατρών την αντίληψη και ακολουθία της φυσικής αυτής σειράς. Χρησιμοποίησαν τον εξής όρο: vis medicatix naturae, που σημαίνει θεραπευτική δύναμη της φύσης, για να δηλώσουν την ιδιότητα του σώματος να αυτό-θεραπευτεί.
Η Φυσική Θεραπεία είναι ένας τρόπος ζωής, όπως και η ιδέα χρήσης διαφόρων φυσικών μέσων στην πρόληψη και αντιμετώπιση ανθρώπινων ασθενειών. Ο Benedict Lust άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο Φυσική Ιατρική το 1902, για να ονομάσει την εκλεκτική συλλογή της θεωρίας της Φυσικής Θεραπείας που θεώρησε ως το μελλοντικό πεδίο δράσης της φυσικής ιατρικής, και για να συμπεριλάβει ότι καλύτερο από τις σημερινά ονομαζόμενες θρεπτική θεραπεία, φυσική δίαιτα, φυτική ιατρική, ομοιοπαθητική, θεραπεία με ασκήσεις, υδροθεραπεία, ηλεκτροθεραπεία και μείωση του στρες.
Σε ένα από τα πολλά βιβλία που έχει εκδώσει «The principles, aim and program of nature cure» περιγράφει την Φυσική Ιατρική. Πραγματικά υπάρχει μια θεραπευτική δύναμη στη φύση, η έμφυτη ικανότητα των οργανισμών να αυτοθεραπεύονται. Η απορία που δημιουργείται είναι το κατά πόσον είναι καλύτερη η καταπολέμηση των ασθενειών με τη χρήση φαρμάκων, εμβολίων και ορών από τους προληπτικούς ιατρούς της μοντέρνας ιατρικής ή με τις ήπιες ενδογενείς και ευχάριστες δυνάμεις της φυσικής θεραπείας.
Η Φυσική Ιατρική αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ, στις αρχές του 20ου αιώνα, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, όταν πολλοί παράγοντες βοήθησαν στη διαμόρφωση συνθηκών για τους ιατρούς, ώστε να ιδρυθεί και να καθιερωθεί ένας Οργανισμός που κατέχει το σύγχρονο πραγματικό μονοπώλιο στη φροντίδα της υγείας. Οι οργανισμοί αυτοί, αφού υποστηρίχτηκαν αρχικά από χημικές και φαρμακευτικές βιομηχανίες, οδήγησαν στο σταδιακό παραμερισμό των φυσικών ιατρικών σχολών.
Τα ιατρικά επαγγέλματα τελικά σταμάτησαν να χρησιμοποιούν τις «ηρωικές» τους θεραπείες και τις αντικατέστησαν με πολύ αποτελεσματικότερες θεραπείες και περισσότερο τοξικές. Η επιστήμη της ιατρικής έγινε περισσότερο «ευφυής» και στον πολιτικό τομέα, χρησιμοποιώντας τεχνολογικές ανακαλύψεις στη χειρουργική που καθιερώθηκαν με τους παγκόσμιους πολέμους, ήταν ικανή να πείσει και τον λαό και τους πολιτικούς για την ανωτερότητα του συστήματός της, οδηγώντας στη θέσπιση νόμων που παραμέριζαν την αξιοπιστία των φυσικών συστημάτων υγείας.
Vis medicatix naturae – η θεραπευτική δύναμη της φύσης
Η δυνατότητα του σώματος να αυτοθεραπευτεί όταν του δίνεται η ευκαιρία, αποτελεί θεμελιώδη αρχή στην πρακτική της Φυσικής Ιατρικής. Η αυστηρή απόρροια αυτού, όπως ανέφερε κατά λέξη ο Ιπποκράτης είναι «να μην κάνεις κακό». Θα πρέπει να αποφεύγονται και πρακτικές που εξασθενίζουν την ικανότητα του σώματος για αυτοθεραπεία και θεραπείες που παρεμποδίζουν λειτουργίες του σώματος. Είναι περιττό να πούμε ότι αυτή η φιλοσοφία έχει και όρια και ότι μερικές φορές το σώμα χρειάζεται κάτι παραπάνω από απλή υποστήριξη. Ο στόχος των Φυσικών Ιατρών σε αυτές τις περιστάσεις είναι η χρήση όσο το δυνατόν λιγότερων φαρμάκων για να προκαλέσουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αυτή η φιλοσοφική προσέγγιση, απαιτεί ένα ευρύ φάσμα διαγνωστικών και θεραπευτικών ικανοτήτων και εξηγεί τα εκλεκτικά ενδιαφέροντα του επαγγέλματος της φυσικής ιατρικής.
Οι φυσικοί ιατροί βλέπουν τη ζωή σαν κάτι παραπάνω από το σύνολο των βιοχημικών διαδικασιών και γνωρίζουν ότι το σώμα έχει μια αρχική εξυπνάδα που πασχίζει για την υγεία. Ο βιταλισμός υποστηρίζει ότι τα συμπτώματα που σχετίζονται με τις ασθένειες δεν προκαλούνται κατευθείαν από τους νοσογόνους παράγοντες, όπως τα βακτήρια, αλλά είναι αποτέλεσμα της ενδογενούς απόκρισης ή αντίδρασης στον παράγοντα αυτό και της προσπάθειας του σώματος να αυτοθεραπευτεί. Τα συμπτώματα είναι μέρος ενός «κατασκευαστικού» φαινομένου, που είναι η καλύτερη επιλογή του σώματος, ανάλογα με τις περιστάσεις. Κι έτσι, ο ρόλος του ιατρού είναι να βοηθήσει το σώμα στις προσπάθειές του και όχι να αντικαταστήσει με φάρμακα τις σωματικές ενέργειες.
Η υγεία θεωρείται κάτι παραπάνω από την απουσία της ασθένειας, είναι η Ζωτική Δυναμική Κατάσταση που επιτρέπει την ανάπτυξη του ατόμου και την προσαρμογή του στο περιβάλλον του. Η υγεία και η ασθένεια μπορούν να θεωρηθούν σαν μια φυσική συνέχεια, με τον θάνατο στη μια πλευρά και την πλέον ευνοϊκή λειτουργία στην άλλη. Ένας τυπικός άνθρωπος κατά την πορεία του στην ζωή, παρασύρεται από την καλή λειτουργία του οργανισμού του σε σταδιακές δυσλειτουργίες. Παρόλο που αυτή η πορεία θεωρείται ομαλή από την κοινωνία όσο αυξάνεται η ηλικία του ατόμου, αυτό δεν συμβαίνει στα άγρια ζώα ή στα λίγα τυχερά άτομα που ζουν στο ιδανικό περιβάλλον. Αυτό σημαίνει, έλλειψη άγχους και μόλυνσης, σωστή σωματική εξάσκηση και άφθονη φυσική τροφή. Ο θάνατος εξακολουθεί να είναι αναπόφευκτος, έρχεται όμως με την ύπαρξη της φυσικής φθοράς και φυσιολογικός, από γήρας κι όχι από εκφυλιστικές ασθένειες.
Ήταν η αρχαία ελληνική ιατρική επιστημονική;
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι η ιατρική έγινε επιστημονική τον τελευταίο αιώνα. Επίσης έχει καλλιεργηθεί η άποψη ότι μόνο πρόσφατα γίνονται πειράματα και ότι οι ιατροί στην αρχαιότητα δεν έκαναν έρευνα και λειτουργούσαν μη επιστημονικά. Όλα αυτά όμως καταρρίπτονται από πλήθος ιστορικών μαρτυριών που καταδεικνύουν το εντελώς αντίθετο, κυρίως στην Αρχαία Ελλάδα. Και μόνο να σκεφτεί κανείς λογικά, δεν θα μπορούσε να ισχύει αυτό, αφού οι αρχαίοι Έλληνες ανακάλυψαν τις επιστήμες και ότι μια από αυτές θεωρούσαν την ιατρική.
Αφού η ιατρική ήταν επιστήμη στην αρχαία Ελλάδα, είναι αδιανόητο να μην είχαν δράσει οι αρχαίοι Έλληνες θεραπευτές με επιστημονικό τρόπο. Στη σύγχρονη εποχή, επιστήμονες θεωρούνται αυτοί που αποκτούν γνώση με βάση την επιστημονική μεθοδολογία. Αυτή βασίζεται στην επιστημονική έρευνα, δηλαδή στην παρατήρηση, το πείραμα και τη λογική σκέψη. Για τους αρχαίους Έλληνες δεν αρκούσαν μόνο αυτά. Χρειαζόταν να βρεθεί και μια αρχή, ένας νόμος. Αυτό ήταν τόσο σημαντικό που δήλωναν πως “η αρχή είναι το ήμισυ του παντός”. Δηλαδή αν κάποιος ανακάλυπτε μια “αρχή” έναν “νόμο” είχε κάνει ένα πολύ σημαντικό βήμα προόδου.
Η ιατρική της αρχαίας Ελλάδας βασιζόταν σε αρχή. Ο Ιπποκράτης είχε γράψει στα βιβλία του ότι από καιρό οι ιατροί έχουν ανακαλύψει την αρχή με την οποία γινόταν η θεραπεία των ασθενειών. Όταν κάτι βασίζεται σε αρχή πάντα έχει επιστημονική βάση. Η επιστήμη της φυσικής για παράδειγμα, έχει και αυτή αρχές, όπως π.χ. το “Νόμο της βαρύτητας” που όλοι γνωρίζουμε.
Στην αρχαία ιατρική η βασική αρχή που ανακαλύφθηκε ήταν ο “Νόμος των Ομοίων”. Αυτός ο νόμος βασίστηκε σε εκατοντάδες χρόνια παρατηρήσεων των αρχαίων Ελλήνων θεραπευτών που με επιστημονικό τρόπο διαπίστωναν ότι «Δια τα όμοια νούσος γίγνεται και δια τα όμοια προσφερόμενα εκ νοσούντων υγιαίνονται», δηλαδή: «Με τα όμοια ασθένεια γίνεται και με τα όμοια πάλι οι άρρωστοι γίνονται υγιείς». Βέβαια ο Ιπποκράτης μετέφερε όλη αυτή την αρχαία γνώση και επιστημονικοποίησε την Ομοιοπαθητική μέθοδο παρουσιάζοντας τον Νόμο των Ομοίων μαζί με παραδείγματα: «Τις πιο πολλές αρρώστιες τις γιατρεύει εκείνο ακριβώς που τις γεννά» Περί ιερής Νούσου, κεφ.21.
«Άλλος τρόπος είναι τούτος: Η ασθένεια προκαλείται από τα όμοια και θεραπεύεται με τη χορήγηση των ομοίων. Για παράδειγμα το ίδιο πράγμα προκαλεί τη στραγγουρία όταν δεν υπάρχει και τη θεραπεύει όταν υπάρχει». Αλλά δεν έφτανε όμως μόνο η παρατήρηση και η “αρχή”. Έγιναν πολλά πειράματα, πολλές δοκιμές μέχρι να καταλάβουν οι αρχαίοι ιατροί πώς μπορούν οι αδρανείς ουσίες της φύσης να δράσουν ως φάρμακα κι όταν κατάλαβαν πώς να φτιάχνουν φάρμακα, μέσω πειραμάτων διαπίστωναν στην πράξη σε ποιες περιπτώσεις μπορούσαν να βοηθήσουν τους ασθενείς. Βρέθηκε πλήθος βιβλίων, αγγείων, πλακών στα οποία αναφέρονται φάρμακα, σε ποιες περιπτώσεις χρησιμοποιούνταν και οι ευχαριστίες των ασθενών που έγιναν καλά.
Όσο για πειράματα, θα σας παρουσιάσω ένα πείραμα που έκανε ο Γαληνός για να διαπιστώσει αν ήταν αποτελεσματική η Θηριακή. Θηριακή ονόμαζαν ένα φάρμακο που χρησιμοποιούνταν στην Αρχαία Ελλάδα ως θεραπεία στα δαγκώματα φιδιών. Η θηριακή ήταν φάρμακο σύνθετο από πολλές ουσίες και δινόταν ως αντίδοτο στα δήγματα δηλητηριωδών ζώων, ερπετών, φιδιών, τα αποκαλούμενα ως θηρία εξ ου και η ονομασία τού φαρμάκου αυτού. Πρώτη φορά θεωρείται ότι παρασκευάστηκε για τον Έλληνα βασιλιά της Συρίας, Αντίοχο τον Γ’ (242 – 187 π.κ.ε.). Ο Γαληνός (2ος αι. μ.κ.ε.) περιγράφει στο έργό του “Προς Πίσωνα περί της θηριακής βιβλίον” τον έλεγχο που χρησιμοποίησε για να διαπιστώσει την αποτελεσματικότητά της.
Ο Γαληνός συνήθιζε να διενεργεί πειράματα για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την πραγματικότητα εκείνων που υποστήριζε. Ακολούθησε την ίδια τακτική της πειραματικής απόδειξης, “το κρίναι το φάρμακον θέλοντες” για να εξακριβώσει τη θεραπευτική δράση του φαρμάκου. Μάλιστα σημειώνει ότι μέχρι τότε δεν είχε ιστορηθεί περίπτωση ανθρώπου που να έχει πιεί το αντίδοτο θηριακή και να έχει πεθάνει από δήγματα φιδιών “ούτε γαρ τις δηχθείς ποτέ υπό των αναιρείν ειωθότων θηρίων ευθύς πιών την αντίδοτον αποθανών ιστόρηται”. Εφάρμοσε λοιπόν τη δοκιμασία για την αποτελεσματικότητα τού φαρμάκου “θηριακή” πάνω σε πειραματόζωα.
Συγκεκριμένα, ο Γαληνός γράφει ότι πήρε “αλεκτρύονες” κοκόρια, κι αφού σε μερικά εξ αυτών έδωσε τη θηριακή ενώ σε άλλα όχι, τα έφερε κοντά σε φίδια. Παρατήρησε ότι εκείνα στα οποία δεν τους είχε δοθεί να πιουν τη θηριακή αμέσως απεβίωσαν, “τα μεν ευθείας αποθνήσκει τα μη πιόντα” ενώ τα άλλα, πού είχαν πιει, άντεξαν και ήταν ισχυρά μετά το δάγκωμα των φιδιών “όσα δε πέπωκεν, ισχύει και μετά το δήγμα την ζωήν έχει”. Αυτή η απόδειξη ονομάζεται στην σημερινή εποχή “κλινικό πείραμα”.
Κλινικό πείραμα ή κλινική δοκιμή, ονομάζεται η πειραματική διάταξη στην οποία οι συμμετέχοντες χωρίζονται με τυχαίο τρόπο σε δύο ή περισσότερες ομάδες, μία από αυτές είναι η ομάδα ελέγχου και η άλλη είναι η πειραματική ομάδα. Στην πειραματική ομάδα χορηγείται το υπό έλεγχο φάρμακο και στην ομάδα ελέγχου χορηγείται ένα placebo (εικονικό φάρμακο) πανομοιότυπο με το ενεργό φάρμακο ή, εάν υπάρχει, το φάρμακο εκλογής για τη νόσο. Στη συνέχεια συγκρίνονται τα αποτελέσματα στις δύο ομάδες και φτάνουν σε συμπεράσματα για την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του φαρμάκου.
Στην περίπτωση του Γαληνού, αυτός χρησιμοποίησε τα κοκόρια γι’ αυτή τη κλινική μελέτη. Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί έκαναν εμπεριστατωμένες παρατηρήσεις, κλινική έρευνα και με βάση τη λογική σκέψη έφταναν σε συμπεράσματα τα οποία κατέγραφαν και δίδασκαν στις επόμενες γενιές, δηλαδή λειτουργούσαν επιστημονικά χιλιάδες χρόνια πριν.

Θεραπευτικά πεδία της Φυσικής Ιατρικής
Μερικοί ειδικοί ορίζουν συγκεκριμένα πεδία θεραπείας, που συμπεριλαμβάνουν τα εξής:
Διατροφή: η κλινική διατροφή ή η χρήση της δίαιτας ως θεραπεία, υπηρετεί τη Φυσική Ιατρική. Υπάρχει ένα μεγάλο γνωστικό υπόβαθρο που υποστηρίζει τη χρήση φυσικών προϊόντων και θρεπτικών συμπληρωμάτων διατροφής που στοχεύουν στην ενδυνάμωση της υγείας και στην αντιμετώπιση της ασθένειας. Πολλές συνήθεις παθήσεις όπως αρθριτικά, οστεοπόρωση, διαβήτης (τύπου 2), κατάθλιψη, έκζεμα, υπέρταση και σπαστική κολίτιδα, μπορούν να αντιμετωπισθούν ικανοποιητικά με την λήψη διαιτητικών μέτρων.
Χρήση Βοτάνων: τα φυτά έχουν χρησιμοποιηθεί για ιατρικούς σκοπούς από την αρχαιότητα. Με την ανάπτυξη της φαρμακοβιομηχανίας κατά τον 20ο αιώνα, τα φυτικά φάρμακα παραμερίστηκαν (παρόλο που πολύ μεγάλο ποσοστό των φαρμάκων προέρχονται ή περιέχουν φυτικά συστατικά). Σήμερα όμως επανεκτιμούνται οι φαρμακευτικές ιδιότητες των φυτών. Η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει την πλήρη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο τα φυτά ενισχύουν την υγεία και αποκαθιστούν την ισορροπία του οργανισμού σε περίπτωση ασθένειας. Πλήθος ιατρών εξειδικεύεται στη βοτανολογία και ασχολείται με την ιστορική χρήση του κάθε φυτού καθώς και με τους μοντέρνους φαρμακευτικούς μηχανισμούς.
Ομοιοπαθητική: ο όρος ομοιοπαθητική έχει προέλθει από τις ελληνικές λέξεις όμοιος και πάθος. Η ομοιοπαθητική είναι ένα σύστημα φαρμάκων που θεραπεύει την ασθένεια με διαλύματα, δραστικούς παράγοντες ή φάρμακα, τα οποία παράγουν τα ίδια συμπτώματα με την ασθένεια, όταν δίνονται σε έναν υγιή άνθρωπο. Το «όμοιο θεραπεύει όμοιο». Αυτή η αρχή αναγνωρίστηκε πρώτα από τον Ιπποκράτη, που παρατήρησε ότι τα βότανα, δοσμένα σε μικρές δόσεις, θεραπεύουν τα ίδια συμπτώματα που προκαλούν όταν δίνονται σε τοξικές δόσεις. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα προέρχονται από μια ποικιλία φυτών, μεταλλικών στοιχείων και βιοχημικών ουσιών.
Βελονισμός: ο βελονισμός είναι ένα αρχαίο κινέζικο σύστημα ιατρικής, το οποίο συνιστάται στη διέγερση συγκεκριμένων σημείων του σώματος, για να ελέγξει την ροή της ζωτικής ενέργειας μέσω μονοπατιών που ονομάζονται meridians. Τα σημεία του βελονισμού μπορούν να διεγερθούν με την εισχώρηση και απόσυρση βελονών, με ζεστές κομπρέσες, μασάζ, λέιζερ και ηλεκτρικά μέσα ή με έναν συνδυασμό όλων αυτών. Ο κινέζικος βελονισμός προβάλλει ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο βελονισμού και γνώσεις του ασιατικού συστήματος ιατρικής που περιέχει το yin and yang, τα πέντε στοιχεία της φύσης, σημεία και μονοπάτια βελονισμού, καθώς και μια μέθοδο διάγνωσης και διαφοροποίησης ασθενειών που διαφέρουν από αυτές της Δυτικής Ιατρικής.
Υδροθεραπεία: η υδροθεραπεία μπορεί να οριστεί ως η χρήση νερού σε όλες του τις μορφές (ζεστό, κρύο, πάγος, ατμός κτλ) και σαν μέθοδος επιθέματος (σάουνα, ντους, ποδόλουτρο κτλ) για την διατήρηση της υγείας ή την καταπολέμηση ασθενειών. Είναι μια από τις παλιότερες μεθόδους θεραπείας. Την υδροθεραπεία ακολουθούσαν για την θεραπεία ασθενειών και τραυματισμών από πολλούς λαούς, συμπεριλαμβανομένων των Αρχαίων Αιγυπτίων, Ελλήνων και Κινέζων.
Φυσική Ιατρική: η φυσική ιατρική αναφέρεται στη χρήση φυσικών μέτρων στη θεραπεία του ατόμου. Συμπεριλαμβάνει τη χρήση εξοπλισμού φυσιοθεραπείας, όπως ο υπέρηχος, η διαθερμία, η ηλεκτροθεραπεία και άλλες ηλεκτρονικές τεχνικές, θεραπευτικές ασκήσεις, μασάζ, μαλάξεις και υδροθεραπεία.
Η θεραπευτική προσέγγιση του φυσικού ιατρού κινείται σε δύο βασικά επίπεδα: να βοηθήσει τους ασθενείς να θεραπευτούν μόνοι τους και να τους πληροφορήσει ώστε να διαμορφώσουν ένα πιο υγιεινό τρόπο ζωής. Η τυπική πρώτη επίσκεψη σε ένα τέτοιο ιατρό διαρκεί 2-5 ώρες. Ο στόχος είναι ο ιατρός να μάθει όσο περισσότερα γίνεται για τον ασθενή, χρησιμοποιώντας το ιστορικό του και διάφορες διαγνωστικές εξετάσεις. Συμπεριλαμβάνονται επίσης πληροφορίες για τον τρόπο ζωής του ασθενή. Από τη στιγμή που έχει κατανοηθεί πλήρως η υγεία και η ασθένεια, ο ιατρός και ο ασθενής συνεργάζονται ώστε να ορισθεί το καταλληλότερο πρόγραμμα για την θεραπεία.
Η μόρφωση του Φυσικού Ιατρού είναι εκτενής. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που ακολουθεί είναι παρεμφερές με αυτού της κλασσικής ιατρικής, με βασική διαφορά στο θέμα της θεραπείας. Έτσι οι σπουδές της φυσικής ιατρικής απαιτούν 4 ή και περισσότερα χρόνια. Κατά τα δύο από αυτά, δίνεται η μεγαλύτερη έμφαση στις βασικές πτυχές του επαγγέλματος, όπως η ανατομία, η φυσιολογία, η βιοχημεία, η παθολογία και η μικροβιολογία. Τα δύο επόμενα έτη αφιερώνονται στις κλινικές μελέτες της διάγνωσης και της θεραπείας. Παρόλο που οι καθιερωμένες διαγνωστικές τεχνικές διδάσκονται, αυτό που κάνει το πρόγραμμα μοναδικό είναι η έμφαση στην προληπτική διάγνωση, που εμπεριέχει την ανάλυση της διατροφής, τη βοτανολογία, την ομοιοπαθητική, το βελονισμό, την ηλεκτροθεραπεία, την προσαρμογή του τρόπου ζωής του ανθρώπου από μηχανιστικό σε φυσιολογικό.
Το μέλλον της Φυσικής Ιατρικής
Έχω βρεθεί μπροστά σε ιατρό, που σε ασθενή με προβλήματα στο γαστρεντερικό μετά από επέμβαση του είπε, «μετά από μια εβδομάδα μπορείς να τρως ότι θέλεις» κι έμεινα εμβρόντητη. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι στην ιατρική· δεν διδάσκεται η διατροφή σε σχέση με την υγεία, γι’ αυτό ακούς· αν πρόκειται να μιλήσουν για διούρηση π.χ. να λένε «πίνε πολύ νερό» κι όχι να πίνεις διουρητικά βότανα. Ευνόητος ο λόγος που το κάνουν αφού οι «ιατρικοί επισκέπτες» καθορίζουν το τι θα σου πουν και γιατί. Μόνο που το πολύ νερό ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΟ.
Είναι προφανές ότι η Φυσική Ιατρική είναι το μέλλον της ιατρικής δραστηριότητας, αφού είναι ισχυρά συνδεδεμένη με το απώτερο παρελθόν. Παρόλο που έχει εκφραστεί επανειλημμένα η δογματική θέση ότι η Φυσική Ιατρική δεν είναι βασισμένη σε επιστημονικά τεκμηριωμένες μελέτες, κατά τις τελευταίες δεκαετίες η χρήση των φυσικών φαρμάκων υποστηρίζεται όλο και περισσότερο στην επιστημονική βιβλιογραφία. Η επιστήμη και η Ιατρική διαθέτουν την τεχνολογία που απαιτείται ώστε να εκτιμηθεί η δύναμη της Φυσικής Ιατρικής. Όλο και περισσότεροι φαρμακευτικοί οργανισμοί ενισχύουν την ιδέα της Φυσικής Ιατρικής και ασπάζονται τους τρόπους αντιμετώπισης των ασθενειών που προαναφέρθηκαν. Τα σημάδια είναι ενθαρρυντικά και η Φυσική Ιατρική υπόσχεται μελλοντική αντιμετώπιση θανατηφόρων ασθενειών όπως το AIDS, ο διαβήτης, η λευχαιμία, αρκεί να της δοθεί η δυνατότητα πέρα από πατενταρίσματα και κέρδη.
ΠΑΝΤΑ ΥΓΙΗΣ
Αυτό που δεν σου αρέσει υπάρχει ήδη μέσα σου. Άλλαξε μέσα σου και θα αλλάξει και το περιβάλλον σου (αυτό που σε περί – βάλλει). Αν προσπαθείς να αλλάξεις το εξωτερικό γίγνεσθαι είναι σαν να προσπαθείς να αλλάξεις την εικόνα στην τηλεόραση του σπιτιού σου. Απλώς δεν γίνεται. Ο μοναδικός που έχεις πρόσβαση για να αλλάξεις είναι ο εσωτερικός σου κόσμος, τίποτε άλλο. Γι’ αυτό γελάω με τους τυπάκους που προσπαθούν με διαδηλώσεις και υπογραφές να αλλάξουν κάτι έξω από αυτούς, μοιάζουν με την μαριδούλα που θέλει να αλλάξει τα βάθη του ωκεανού!!!! Γι’ αυτό λέξεις και δράσεις σε συλλογικότητες, διαδηλώσεις, ψηφίσματα, ομάδες κι ομαδούλες είναι απλά το τυράκι στην φάκα του Άρχοντα Θεού. Το τυράκι το βλέπεις … την φάκα δεν βλέπεις, αλλά ό,τι δεν βλέπεις δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει.
@Eleonora Trelawny /miastala.com 2009 / με προσθήκες.
Κωνσταντίνος Πίσιος, παθολόγος – ομοιοπαθητικός
Περιοδικό holistic life

Πηγή: http://terrapapers.com/?p=44587