Καταρρίπτοντας μύθους: Όλη η αλήθεια για τη σόγια - Συνύπαρξη

Μια μεγάλη διαμάχη. Ο πόλεμος της σόγιας. Οι άνθρωποι φαίνεται να βρίσκονται στα δύο άκρα, όσον αφορά αυτό το αμφιλεγόμενο φασόλι: Είτε το αγαπούν, είτε το μισούν. 

Φαίνεται, επίσης, να έχουν μια αρκετά αμετάβλητη, σίγουρη άποψη. Ως συνήθως, μεγάλο ρόλο στην διαμόρφωση απόψεων για τη σόγια, έπαιξε η τηλεόραση, οι διατροφολόγοι και οι διαδικτυακοί μύθοι που, με την κατάλληλη έρευνα, συνήθως διαπιστώνεται ότι έχουν μια κοινή πηγή προέλευσης.

Η σόγια είναι ένα από τα πιο πολυμελετημένα τρόφιμα στον κόσμο. Έτσι λοιπόν, ας πιάσουμε ορισμένους πολύ δημοφιλείς μύθους σχετικά με αυτή και ας τους συγκρίνουμε με την διαθέσιμη επιστήμη.

Μύθος 1: Η σόγια περιέχει οιστρογόνα;

Όχι. Η σόγια περιέχει μηδέν οιστρογόνα. Σημειώστε: Το γάλα αγελάδας περιέχει πραγματικά οιστρογόνα.[1]

Η σόγια περιέχει φυτοοιστρογόνα (δηλαδή φυτικά οιστρογόνα, όχι ανθρώπινα ή άλλης ζωικής φύσης). Τα φυτοοιστρογόνα στο ανθρώπινο σώμα είναι σχετικά αδύναμα και μπορούν μάλιστα να προσφέρουν κάποια οφέλη, όπως χαμηλότερο ρίσκο για καρκίνο, «μπλοκάροντας» τα πραγματικά οιστρογόνα.[2]

Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι η σόγια επηρεάζει αρνητικά την σεξουαλική ανάπτυξη στους ανθρώπους.

Παρότι τα φασόλια σόγιας είναι μια από τις πλουσιότερες πηγές φυτοοιστρογόνων, αξίζει να σημειωθεί ότι αυτά δεν βρίσκονται μόνο στη σόγια. Άλλα είδη καρπών επίσης περιέχουν φυτοοιστρογόνα, σε διαφορετικές συγκεντρώσεις, όπως ο καφές, τα μήλα, η βρώμη, το σουσάμι, οι φακές, το ρύζι, τα καρότα, η μέντα και τα ρόδια. Ακόμη και αν έβγαζες τελείως τη σόγια από την διατροφή σου, λοιπόν, θα συνέχιζες να παίρνεις κάποια ποσότητα φυτοοιστρογόνων από άλλες τροφές - όμως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με αυτό.

(Σημείωση: Οι ισοφλαβόνες είναι φυτοοιστρογόνα και πολύ ισχυρά αντιοξειδωτικά. Τα αντιοξειδωτικά βοηθούν στην απομάκρυνση των ελεύθερων ριζών από το σώμα, τα οποία δυνητικά μπορεί να προκαλέσουν γεννετικές μεταλλάξεις και να οδηγήσουν σε καρκίνο. Τα όσπρια και ειδικότερα η σόγια είναι πολύ πλούσιες πηγές ισοφλαβονών.)

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι η κατανάλωση φυτοοιστρογόνων είναι «βλαβερή», αλλά αυτό δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Στην πραγματικότητα, οι ισοφλαβόνες της σόγιας είναι ισχυρά αντιοξειδωτικά (ειδικά η γενιστεΐνη) και έχουν προστατευτική δράση κατά του καρκίνου και άλλων ασθενειών.[3]

Μύθος 2: Η σόγια επηρεάζει την γονιμότητα;

Η επιτροπή του Υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ του 2003 για την τοξικότητα[13] κατέληξε στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι οι άνθρωποι που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες σόγιας, όπως για παράδειγμα οι Κινέζοι και οι Ιάπωνες, αντιμετωπίζουν σεξουαλικές διαταραχές ή μείωση της γονιμότητας. Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η Κίνα είναι η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου με πάνω από 1,3 δις κατοίκους, οι οποίοι καταναλώνουν σόγια για περισσότερα από 3.000 χρόνια.

Μάλιστα, για τις γυναίκες, μια μεγάλη μελέτη που έγινε στο Κέντρο Γονιμότητας της Βοστώνης, έδειξε πως η κατανάλωση σόγιας βελτιώνει την γονιμότητα σε ζευγάρια που ακολουθούν θεραπείες υποβοηθούμενης τεκνοποίησης.[4]

Για τους άντρες, η κατανάλωση σόγιας δεν έδειξε καμία επίδραση στην γονιμότητα. Συγκεκριμένα, μια μελέτη του πανεπιστημίου Χάρβαρντ ανακάλυψε ότι δεν υπάρχει καμία σύνδεση της ανδρικής γονιμότητας και της κατανάλωσης σόγιας.[5]

Μια μετα-ανάλυση του 2010 (η μετα-ανάλυση είναι μια επισκόπηση των αποτελεσμάτων από πολλές ανεξάρτητες επιστημονικές μελέτες) δεκαπέντε ελεγχόμενων με εικονικά φάρμακα (placebo) μελετών, κατέληξε στο συμπέρασμα πως «ούτε τα τρόφιμα σόγιας, ούτε τα συμπληρώματα ισοφλαβόνης μεταβάλλουν την βιοδιαθέσιμη συγκέντρωση τεστοστερόνης στους άνδρες»[6]. Επιπλέον, η ισοφλαβόνη δεν έχει καμία επίδραση στον πληθυσμό ή την κινητικότητα του σπέρματος και δεν οδηγεί σε παρατηρήσιμες μεταβολές στον όγκο των όρχεων.

Έτσι, η τεστοστερόνη των ανδρών δεν επηρεάζεται από την κατανάλωση προϊόντων σόγιας.

Μύθος 3: Οι άντρες που τρώνε σόγια αναπτύσουν γυναικεία στήθη (γυναικομαστία);

Υπάρχει μια και μοναδική, επιστημονικά αβάσιμη και με αναφορές από τον ίδιο τον εξεταζόμενο, μελέτη[7] σχετικά με έναν 60χρονο άνδρα ο οποίος ανέπτυξε στήθη και σεξουαλικές δυσλειτουργίες μετά την κατανάλωση 3 λίτρων από γάλα σόγιας, καθημερινά για 6 μήνες. Τα συμπτώματά του εξαφανίστηκαν όταν σταμάτησε την κατανάλωση σόγιας. Το πρόβλημα με αυτή την αναφορά είναι ότι δεν γνωρίζουμε το ιστορικό αυτού του ανθρώπου ή τις υποκείμενες ιατρικές επιπλοκές και τα συμπτώματά του δεν μπόρεσαν να αναπαραχθούν. 

Σε κάθε περίπτωση, αν εξαιρέσουμε ακραίες περιπτώσεις όπως η παραπάνω, η κατανάλωση σόγιας σε φυσιολογικές έως και ελαφρώς αυξημένες ποσότητες, φαίνεται να είναι απολύτως ασφαλής για τους άντρες, ακόμη και τους Ασιάτες που κάνουν συχνή κατανάλωση. Ενδεχομένως, προβλήματα μπορεί να παρουσιαστούν όταν η κατανάλωση ξεπερνάει το 10πλάσιο του συνηθισμένου, για πολλούς μήνες συνεχόμενα.

Τέλος, πολλοί ισχυρίζονται ότι η σόγια μπορεί να μεταβάλει τις σεξουαλικές ορμόνες των ανδρών. Σε πολλές μελέτες που εξέτασαν τις πρωτεΐνες σόγιας και τιςισοφλαβόνες, δεν υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στην τεστοστερόνη, στην ελεύθερη τεστοστερόνη, στα οιστρογόνα, ή στην ποιότητα του σπέρματος.[8]

Πάντως, αν η γυναικομαστία είναι κάτι που σας απασχολεί, διαβάστε παρακαλώ αυτό:

 Το γάλα αγελάδας είναι πηγή οιστρογόνων και μπορεί να συνεισφέρει έως και το 80% της πρόσληψης οιστρογόνων, όπως αναφέρεται στο Estrogen Dominance Guide. Οι αγελάδες παράγουν γάλα ενώ είναι έγκυες και σε γαλουχία, συνεπώς τα επίπεδα οιστρογόνων τους είναι πολύ υψηλά. Επίσης, στις αγελάδες γαλακτοπαραγωγής δίδονται ορμόνες, για να αυξηθεί η ανάπτυξή τους και η παραγωγή γάλακτος. Γι' αυτό το λόγο, η κατανάλωση γαλακτοκομικών μπορεί να οδηγήσει σε γυναικομαστία.

Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι μόνο οι Αμερικανοί ξοδεύουν κάθε χρόνο 1 δις δολάρια για επεμβάσεις αύξησης στήθους. Αν η σόγια το έκανε αυτό δωρεάν, σίγουρα θα το γνωρίζαμε.

Μύθος 4: Η σόγια προκαλεί αλλεργίες;

Αν και είναι πολύ σπάνιο, μερικοί άνθρωποι πράγματι παρουσιάζουν αλλεργία στη σόγια και μπορεί να οδηγηθούν σε αναφυλακτικό σοκ αν την καταναλώσουν.

Ωστόσο οι αλλεργίες στη σόγια στον γενικό πληθυσμό δεν ξεπερνούν το 0,2%.[9]

Αντίθετα, οι αλλεργίες σε οστρακόδερμα (μύδια, καβούρια, αστακοί, γαρίδες κλπ) αγγίζουν το 1,9%, ενώ 0,6% των ανθρώπων έχουν αλλεργία στα φυστίκια.[10]

Μύθος 5: Η σόγια είναι μεταλλαγμένη;

Παρά το γεγονός ότι, έως σήμερα, δεν έχουν διαπιστωθεί αρνητικές συνέπειες στην ανθρώπινη υγεία από την γεννετικά τροποποιημένη (GMO) σόγια, εν τούτοις είναι κατανοητό το γιατί πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να καταναλώνουν GMO τρόφιμα.

Εάν δεν το γνωρίζετε ήδη, η καλλιέργεια και η πώληση μεταλλαγμένων τροφίμων για ανθρώπινη κατανάλωση, απαγορεύεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επομένως και στην Ελλάδα. Ωστόσο, επιτρέπεται η χρήση μεταλλαγμένης σόγιας σε ζωοτροφές. Για την ακρίβεια, πάνω από το 90% της παγκόμιας καλλιέργειας GMO σόγιας, προορίζεται για ζωοτροφές.

Αυτό σημαίνει ότι, αν σας απασχολεί πραγματικά το ζήτημα των μεταλλαγμένων, τότε προσλαμβάνετε «τα μεταλλαγμένα» (όπως συνηθίζεται να λέγεται) σε τεράστιες ποσότητες, μέσα από το κρέας και άλλα ζωικά τρόφιμα που τρώτε. Με άλλα λόγια, καταναλώνοντας σόγια για ανθρώπινη κατανάλωση (π.χ. ρόφημα σόγιας, τόφου, υποκατάστατα κρέατος κλπ) είναι σχεδόν σίγουρο ότι ΔΕΝ τρώτε μεταλλαγμένη σόγια, ενώ καταναλώνοντας κρέας, αυγά και γαλακτοκομικά είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι τα ζώα αυτά τράφηκαν με μεταλλαγμένα.

Μύθος 6: Η σόγια καταστρέφει το περιβάλλον;

Είναι αλήθεια ότι η καλλιέργεια απέραντων εκτάσεων σόγιας, ειδικά στον Αμαζόνιο, είναι τρομακτικά καταστροφική για το περιβάλλον. Η αποδάσωση και η παραγωγή σόγιας, μόνο στην Βραζιλία, είναι υπεύθυνση για το 22% των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η συνολική έκταση που χρησιμοποιείται για την καλλιέργεια σόγιας, έχει το συνδυασμένο μέγεθος της Γερμανίας, του Βέλγιου, της Γαλλίας και της Ολλανδίας!

Παρόλα αυτά, μόνο το 6% της παγκόσμιας παραγωγής σόγιας, προορίζεται για ανθρώπινη κατανάλωση.[11]

Το 80% της παραγωγής σόγιας προορίζεται για ζωοτροφές, δηλαδή το τάισμα εκτρεφόμενων ζώων όπως κοτόπουλα, γουρούνια και αγελάδες, ενώ το υπόλοιπο προορίζεται για σογιέλαιο και άλλες χρήσεις.

Ακόμη και αυτό το ελάχιστο 6%, που προορίζεται για ανθρώπους, δεν καταναλώνεται μόνο από χορτοφάγους και βίγκαν. Το μεγαλύτερο μέρος της καταναλώνεται στην Κίνα, όπου η σόγια αποτελεί παραδοσιακό φαγητό, ενώ προστίθεται επίσης και σε εκατομμύρια διαφορετικά επεξεργασμένα τρόφιμα, τα οποία καταναλώνουν όλοι.

Συμπερασματικά, λοιπόν, το περιβάλλον καταστρέφεται από τις τεράστιες εκτάσεις γης που χρησιμοποιούνται για την καλλιέργεια σόγιας, με σκοπό αυτή να ταΐσει τα δισεκατομμύρια ζώα που στη συνέχεια τρώνε οι άνθρωποι. Αν σας προβληματίζουν οι περιβαλλοντικές συνέπειες της παραγωγής σόγιας, θα έπρεπε να εστιάσετε στο πρόβλημα της ζωοφαγίας και όχι στην άμεση κατανάλωση σόγιας από τους ανθρώπους.

Μύθος 7: Πρέπει να τρώω σόγια για να είμαι βίγκαν;

Όχι, σε καμία περίπτωση. Είναι απολύτως εφικτό να είστε ακμαίοι και υγιείς, χωρίς να τρώτε καθόλου σόγια. Είναι νόστιμη, είναι θρεπτική, είναι ευέλικτη, αλλά ΔΕΝ είναι απαραίτητη. Μπορείτε να πάρετε τις απαραίτητες θερμίδες και θρεπτικά συστατικά που χρειάζεστε από αμέτρητα άλλα φυτικής προέλευσης τρόφιμα. 

Τότε, από που προέρχονται όλοι αυτοί οι μύθοι για τη σόγια;

Στην πραγματικότητα, σχεδόν όλοι οι μύθοι που ενοχοποιούν την σόγια, οδηγούν σε ένα και μοναδικό γκρουπ στις ΗΠΑ, που ονομάζεται WAPF (Weston A Price Foundation). Οι μύθοι για την σόγια και το WAPF είναι άρρηκτα συνδεδεμένα.

Η περισσότερη παραπληροφόρηση για την σόγια είναι το απευθείας αποτέλεσμα εσκεμμένης προπαγάνδας του WAPF. Η συγκεκριμένη ομάδα, που είναι καταχωρημένη ως μη-κερδοσκοπικός οργανισμός, είναι μια επιχείρηση εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων για την προστασία και την προώθηση του γάλακτος και των βοοειδών ελευθέρας βοσκής. 

Μια από τις στρατηγικές του WAPF για την προώθηση της κτηνοτροφίας και την προστασία των συμφερόντων αγροτών και κτηνοτρόφων, είναι η συντονισμένη προσπάθεια για την αποδόμιση του βιγκανισμού γενικά, και των προϊόντων σόγιας ειδικότερα. Το μερίδιο αγοράς για τα προϊόντα σόγιας αυξήθηκε από 500 εκατομμύρια δολάρια το 1992 σε 5,2 δις δολάρια το 2011. Η βιομηχανία σόγιας, λοιπόν, μεγαλώνει με απίστευτους ρυθμούς, κάτι που αποτελεί σοβαρό πλήγμα για τα συμφέροντα που προστατεύει το WAPF. Ως απάντηση, το WAPF δημοσιοποιεί άρθρα που προπαγανδίζουν τους κινδύνους από την κατανάλωση σόγιας, επικαλούμενο πηγές και ιατρικές αναφορές σε μια προσπάθεια να φανεί αξιόπιστο.

Το WAPF ισχυρίζεται ότι είναι αφιερωμένο στην προώθηση της «σωστής διατροφής», επιχειρώντας να επαναφέρει τα θρεπτικά, ζωικά τρόφιμα του παρελθόντος, όπως το ωμό, μη-παστεριωμένο γάλα. Ισχυρίζεται, επίσης, ότι τα κορεσμένα λιπαρά και η χοληστερίνη είναι απαραίτητα για την καλή υγεία και δεν έχουν καμία σχέση με τις καρδιοπάθειες ή τον καρκίνο. Επίσης ισχυρίζεται ότι οι χορτοφάγοι έχουν μικρότερο προσδόκιμο ζωής και ότι ιστορικά, οι άνθρωποι έτρωγαν πάντα μεγάλες ποσότητες ζωικού λίπους. 

Σας θυμίζουν κάτι οι παραπάνω δηλώσεις; Μήπως τα έχετε διαβάσει και αλλού;

Αν ναι, να είστε σίγουροι ότι η προέλευση των παραπάνω ισχυρισμών βρίσκεται στον συγκεκριμένο οργανισμό, ο οποίος φαίνεται να επικαλείται δεδομένα τα οποία έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το σύνολο της επιστημονικής βιβλιογραφίας και των διεθνών φορέων για την ανθρώπινη διατροφή, όπως του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και των Ενώσεων Διατροφολογίας Αμερικής, Βρετανίας και Αυστραλίας.

Το WAPF δημοσιεύει συνεχώς επιστημονικά λανθασμένες μελέτες και αναξιόπιστες έρευνες με μοναδικό σκοπό να προωθήσει την δική του ατζέντα και έχει καταφέρει, μέσω της παραπληροφόρησης, να οδηγήσει έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων στην πεποίθηση ότι η σόγια είναι ένα διαβολικό και επικίνδυνο τρόφιμο.

Ένας από τους πιο δεινούς υποστηρικτές του WAPF ήταν ο Dr Stephen Byrnes, που δημοσίευσε ένα άρθρο στο περιοδικό Ecologist, ισχυριζόμενος ότι οι χορτοφάγοι έχουν άθλια υγεία. Ως παράδειγμα των λεγομένων του έφερε τον ίδιο του τον εαυτό, λέγοντας ότι καταναλώνει τεράστιες ποσότητες ζωικών λιπαρών και χαίρει άκρας υγείας. Δυστυχώς, πέθανε από εγκεφαλικό στα 41. Στο άρθρο του, υπήρχαν περισσότετες από 40 επιστημονικές ανακρίβειες, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης και απροκάλυπτης αλλοίωσης επιστημονικών μελετών. Εντελώς τυχαία, ο εκδότης του περιοδικού Ecologist, Zac Goldsmith, είναι επίσης επίτιμο μέλος του διοικητικού συμβουλίου του WAPF.

Αν σας ενδιαφέρει το ζήτημα, περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε σε σχετική ανάρτηση του Joel Fuhrman, ΜD για λογαριασμό του VegSource.[12]

Συμπερασματικά, δεν υπάρχουν αληθινά επιστημονικά δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι η κατανάλωση σόγιας είναι επιβλαβής για την υγεία. Η πλειοψηφία των όσων λέει το WAPF, είναι είτε μη-δημοσιευμένες προβληματικές μελέτες, είτε αναληθή δεδομένα, είτε βασίζονται σε αναξιόπιστα πειράματα σε ζώα.

Αναδημοσίευση από riseofthevegan.com

Πηγές:
[1] Maruyama K, Oshima T, Ohyama K. Εxposure to exogenous estrogen through intake of commercial milk produced from pregnant cows. 
[2] Messina M, Barnes S. The role of soy products in reducing risk of cancer. J Natl Cancer Inst. 1991; 83:541-546. 
[3] Sarkar FH, Li Y. Soy isoflavones and cancer prevention. 
[4] Jose C.Vanegas M.D.a. Myriam C. Afeiche Ph.D.b. Audrey J. Gaskins Sc.D.c. Lidia Mínguez-Alarcón Ph.D.b. Paige L. Williams Ph.D.e. Diane L. Wright D.L., Ph.D. Soy food intake and treatment outcomes of women undergoing assisted reproductive technology 
[5] Mínguez-Alarcón L, Afeiche MC, Chiu YH, Vanegas JC Male soy food intake was not associated with in vitro fertilization outcomes among couples attending a fertility center. 
[6] Hamilton-Reeves JM, Vazquez G, Duval SJ, Phipps WR, Kurzer MS, Messina MJ, Clinical studies show no effects of soy protein or isoflavones on reproductive hormones in men: results of a meta-analysis. 
[7] Martinez J, Lewi JE., An unusual case of gynecomastia associated with soy product consumption. 
[8] Hamilton-Reeves JM, Vazquez G, Duval SJ, Phipps WR, Kurzer MS, Messina MJ., Clinical studies show no effects of soy protein or isoflavones on reproductive hormones in men: results of a meta-analysis. 
[9]-[10] Estimating Prevalence Of Soy Protein Allergy. 
[11] Soyatech, LLC, Information About Soya, Soybeans 
[12] Joel Fuhrman MD, The Truth About the Weston Price Foundation 
[13] Committee on toxicity of chemicals in food, Consumer Products and the Environment, Fertility and development, p.15 

Πηγή: Συνύπαρξη

Vegan Bodybuilder Αθλητές (Bίντεο)

 Βίντεο στο Facebook

 Περισσότερα
Vegan Bodybuilder Opens Animal Sanctuary After Creating Fitness & Nutrition Brand.

Ενδοπαρασιτώσεις του σκύλου και της γάτας

himaira Πηγή: http://www.vetclinic.gr

Τα παράσιτα είτε πρόκειται για νηματώδη, ταινίες, παράσιτα της καρδιάς, διαβιούν στα εσωτερικά όργανα του ζωικού είδους που προσβάλλουν (σκύλος ή γάτα) και καταναλώνουν τα θρεπτικά συστατικά του. Οι παρασιτώσεις προκαλούν αναιμία, κακή θρεπτική κατάσταση, ενώ οι σοβαρότερες μορφές και ανάλογα με το όργανο που προσβάλλεται, ληθαργικότητα ακόμα και το θάνατο.

Ο ιδιοκτήτης πρέπει να είναι ενήμερος για τα πιο κοινά παράσιτα που είναι πιθανό να προσβάλουν το κατοικίδιο του και να λαμβάνει όλα τα προφυλακτικά μέτρα. Επίσης θα πρέπει να είναι ενήμερος για την ύπαρξη παρασίτων που αφορούν μόνο την περιοχή που διαμένει καθώς και για παράσιτα που υπάρχουν σε περιοχές που πρόκειται να επισκεφθεί με το κατοικίδιο του.

ΑΣΚΑΡΙΔΕΣ

Τα παράσιτα αυτής της κατηγορίας(Toxocara canis,Toxocara cati, Toxoscaris leonina) μεταδίδονται στα κατοικίδια όταν τα τελευταία καταπιούν αυγά του παρασίτου που βρίσκονται στο έδαφος, ενώ τα κουταβάκια και τα γατάκια μολύνονται και κατά το θηλασμό ή κατά την εγκυμοσύνη. Οι παρασιτώσεις αυτές είναι ιδιαίτερα διαδεδομένες στα νεαρά ζώα. Οι ασκαρίδες παρασιτούν το λεπτό έντερο των ζώων.
Ο άνθρωπος αν καταπιεί αυγά του παρασίτου μπορεί να προσβληθεί από τα παράσιτα. Γι' αυτό το λόγo όταν κάποιος χειρίζεται κόπρανα σκύλου ή γάτας θα πρέπει να πλένει καλά τα χέρια του, ενώ δεν θα πρέπει να επιτρέπεται στα κατοικίδια να αφοδεύουν σε εδάφη όπου παίζουν παιδιά(π.χ. παιδικές χαρές) αλλά και τα παιδιά να απομακρύνονται από χώρους που αφοδεύουν τα ζώα.
Τα ζώα που παρασιτούνται από ασκαρίδες είναι δυνατό να εμφανίσουν:
-Διάταση της κοιλίας
-Αίμα ή/και βλέννα στα κόπρανα
-Διάρροια
-Μειωμένη όρεξη, εμετό, ληθαργικότητα

Η παρασίτωση καθίσταται πολύ επικίνδυνη όταν λόγω του μεγάλου αριθμού παρασίτων προκαλείται έμφραξη του εντέρου που αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα είναι δυνατό να οδηγήσει στο θάνατο.

ΚΕΣΤΩΔΗ

Στην κατηγορία αυτή πιο γνωστή με το όρο ?ταινίες του σκύλου και της γάτα? ανήκουν πολλά παράσιτα (Dipylidium caninum, Taenia pisiformis, T. Hydatigena, Echinococcus granulosus κ.α.). Τα παράσιτα αυτής της κατηγορίας παρασιτούν το λεπτό έντερο των κατοικίδιων ζώων (σκύλος-γάτα) που καλούνται και τελικοί ξενιστές. Σε γενικές γραμμές, τα αυγά των παρασίτων που αποβάλλονται με τα κόπρανα του σκύλου και της γάτας καταναλώνονται από άλλα ζώα( ψάρια, κουνέλια, πρόβατα , ψύλλους ,τρωκτικά κ.α.) που καλούνται και ενδιάμεσοι ξενιστές. Στους τελευταίους αναπτύσσεται το παράσιτο μέχρι ενός σταδίου (μολύνουσα μορφή), σε διάφορα εσωτερικά όργανα. Ο κύκλος ολοκληρώνεται όταν ο σκύλος ή η γάτα καταναλώσει ωμά σπλάχνα των ενδιάμεσων ξενιστών.
Ιδιαίτερα συχνή είναι η παρασίτωση από το Dipylidium caninum ή αλλιώς ?ταινία του ψύλλου?, κατά την οποία τα κατοικίδια μολύνονται όταν καταπίνουν ψύλλους στην προσπάθεια τους να τους απομακρύνουν από το σώμα τους.
Οι ταινιάσεις συνήθως δεν προκαλούν σοβαρά προβλήματα στα κατοικίδια ζώα (παρασιτούνται χωρίς να νοσούν), ενώ σε σοβαρές προσβολές είναι δυνατό να παρατηρηθούν:
- κοιλιακός πόνος
-νευρικότητα
- Κνησμός στην περιοχή του πρωκτού
- εμετός και απώλεια βάρους

Το γεγονός ότι δεν προκαλούν σοβαρά προβλήματα στα κατοικίδια ζώα δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν πρέπει να λαμβάνονται δραστικά μέτρα για την πρόληψη αυτών των παρασιτώσεων.
Το θέμα αφορά και την Δημόσια Υγεία αφού στην κατηγορία αυτή συμπεριλαμβάνεται και ο εχινόκοκκος.
Ο Ιδιοκτήτης οφείλει:
α) να μην ταΐζει με ωμά σπλάχνα τα ζώα του
β) να λαμβάνει εντατικά μέτρα κατά των ψύλλων
γ) να ακολουθεί το αντιπαρασιτικό πρόγραμμα που του συστήνει ο κτηνίατρος.

ΑΓΚΥΛΟΣΤΟΜΙΑΣΗ

Προκαλείται από το παράσιτο Ancylostoma caninum (ανήκει στα νηματώδη) το οποίο παρασιτεί στο λεπτό έντερο του σκύλου. Εκεί γεννάει αυγά τα οποία αποβάλλονται με τα κόπρανα στο εξωτερικό περιβάλλον και από τα οποία εκκολάπτονται οι προνύμφες του παρασίτου.O σκύλος μολύνεται όταν καταπιεί τις προνύμφες που υπάρχουν στο εξωτερικό περιβάλλον (παθητική μόλυνση) ή όταν οι προνύμφες διαπεράσουν το δέρμα του σκύλου και μεταναστεύσουν στο έντερο(ενεργητική μόλυνση). Τέλος τα νεογέννητα είναι δυνατό να προσβληθούν από την μητέρα τους κατά τον θηλασμό.
Επειδή οι προνύμφες έχουν την ικανότητα να διαπερνούν το δέρμα ο άνθρωπος μπορεί να προσβληθεί.
Συμπτώματα της παρασίτωσης:
-Αναιμία
-Διάρροια
-Αδυναμία
-Δερματίτιδα

Πρόληψη: Επειδή οι προνύμφες έχουν την ικανότητα να επιβιώνουν σε συνθήκες υγρασίας θα πρέπει το έδαφος όπου διαβιώνουν τα ζώα( σε κυνοκομεία) να διατηρείται στεγνό, ενώ η αποκομιδή των κοπράνων θα πρέπει να γίνεται καθημερινά.

http://www.gatospito.com/Aiaioanaoeooaeo-oco-aUoao-eae-oio-oeyeio-h50.htm

ΑΣΚΑΡΙΔΕΣ

Τα παράσιτα αυτής της κατηγορίας (Toxocara canis,Toxocara cati, Toxoscaris leonina)

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ:

ΑΝΘΡΩΠΟΖΩΟΝΟΣΟΙ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

http://www.euroipn.org/socped/program/anthropozoonosoi.htm

Παρασιτικές ασθένειες Γνωμικό παρασιτολόγου

ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΑΣΧΗΜΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

14.03.2018

Ο κ. Μιχάλης Πετρόπουλος,
Ο επικεφαλής Εθνικού Ινστιτούτου Παρασιτικών Ασθενειών, ο κ. Μιχάλης Πετρόπουλος έχει δημοσιεύσει πάνω από 60 θέματα της Μοριακής Παρασιτολογίας.
21 έτη εμπειρίας.

Το Εθνικό Ινστιτούτο Παρασιτικών Ασθενειών ανακάλυψε μια νέα αιτία της δυσοσμίας του στόματος: μόλυνση. Μια έρευνα που ολοκληρώθηκε πρόσφατα έδειξε ότι οι εκκρίσεις των παρασίτων είναι τοξικές και δημιουργούν ένα περιβάλλον αναπαραγωγής για σηπτικά βακτήρια στο στομάχι. Γι' αυτόν τον λόγο άτομα που έχουν μολυνθεί με παράσιτα έχουν άσχημη αναπνοή.
Θα συζητήσουμε το συγκεκριμένο ιατρικό πρόβλημα με τον κ. Μιχάλη Πετρόπουλο, Επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου Παρασιτικών Ασθενειών.
— Κ. Πετρόπουλε, ευχαριστούμε που δεχτήκατε την πρόσκλησή μας. Θα ξεκινήσω με το βασικό ζήτημα. Είναι αλήθεια ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού έχει μολυνθεί από παράσιτα?
Ναι. Σε σύγκριση με άλλες χώρες, καταλαμβάνουμε μία από τις πρώτες θέσεις όσον αφορά αυτού του είδους τις μολύνσεις. Αυτό συμβαίνει λόγω της αλλαγής του περιβάλλοντος, της αδράνειας των αρχών και της αδιαφορίας του ίδιου του κόσμου.
— Κ. Πετρόπουλε, είναι σωστά τα αποτελέσματα που συσχετίζουν την μόλυνση με στην δύσοσμη αναπνοή?
Μόλις και μέχρι λίγα χρόνια πριν, η ιατρική κοινότητα θεωρούσε ότι η άσχημη αναπνοή προέρχεται από τη στοματική κοιλότητα. Ωστόσο, σύγχρονες μελέτες έχουν δείξει ότι τα προβλήματα του στομάχου και του ήπατος (τα οποία υπάρχουν πάντα όταν κάποιος προσβληθεί από παράσιτα) προκαλούν και αυτά δυσοσμία. Επιστήμονες παρατηρούν ότι ένα φαινομενικά "φυσιολογικό σύμπτωμα" δεν θα πρέπει να μας κάνει να το αγνοούμε. Η παρασιτική μόλυνση οδηγεί σε πολύ σοβαρές παθήσεις το ανθρώπινο σώμα.
Η συνηθισμένη "κακοσμία" του στόματος μετατρέπεται σε σοβαρή ασθένεια. Σχεδόν το 92% των θανάτων οφείλονται σε παρασιτικές μολύνσεις. Και δεν μιλάμε απλά για θανάτους από ασθένειες.
— Συνήθως εννοούμε τα κοινά σκουλήκια, όταν αναφερόμαστε στα παράσιτα. Μπορούν πραγματικά να προκαλέσουν δύσοσμη αναπνοή, ακόμη και θάνατο?
Πράγματι, αυτό είναι μεγάλο λάθος να θεωρούμε ότι τα παράσιτα είναι απλώς σκουλήκια. Υπάρχει τεράστια ποικιλία παρασίτων που ζουν σε διαφορετικά όργανα του σώματος. Προκαλούν διάφορες καταστάσεις. Τα σκουλήκια - και για να είμαι πιο ακριβής, οι έλμινθες - είναι πολύ επικίνδυνα. Πραγματικά καταστρέφουν τα εσωτερικά όργανα, προκαλώντας σήψη και εν τέλει τον θάνατο. Είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν και να καταστραφούν.
Πέραν τούτου, υπάρχουν χιλιάδες παράσιτα που ζουν στο συκώτι μας, στον εγκέφαλο, στους πνεύμονες, στο αίμα και στο στομάχι. Σχεδόν όλα είναι εν δυνάμει θανατηφόρα. Ορισμένα ενεργούν αμέσως επιθετικά και καταστρέφουν το σώμα. Άλλα παράσιτα ζουν απαρατήρητα μέχρι ο αριθμός τους να γίνει τόσο μεγάλος που το σώμα δεν μπορεί πλέον να τα αντέξει, με συνέπεια τον θάνατο.
Την ίδια ώρα, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι σχεδόν όλοι έχουμε μολυνθεί από παράσιτα. Το ζήτημα είναι ότι τα περισσότερα είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν. Όταν οι συνέπειες μιας παρασιτικής μόλυνσης γίνουν εμφανείς, οι ειδικοί προσπαθούν να τις αντιμετωπίσουν. Ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας νεκροψίας, γίνονται ειδικά τεστ προκειμένου να εντοπιστούν τα παράσιτα. Τουλάχιστον τα περισσότερα.
Υπάρχουν χιλιάδες παράσιτα που ζουν στο ήπαρ, στον εγκέφαλο, στους πνεύμονες, στο αίμα και στο στομάχι μας. Σχεδόν όλα είναι εν δυνάμει θανατηφόρα. Όλα ξεκινούν με μια φαινομενικά κοινή δυσοσμία της αναπνοής.
— Μπορείτε να μας δώσετε κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα μολύνσεων?
Θα μπορούσα να σας αναφέρω εκατοντάδες περιπτώσεις. Όμως ίσως να είναι προτιμότερο να εστιάσω στα παραδείγματα εκείνα που δείχνουν καθαρά τους κινδύνους από την παρουσία παρασίτων.
Καταρχάς, όπως αποδείχθηκε, ορισμένοι σκώληκες ταινίες, μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο. Επίσης, αρχικά οι ίδιοι οι σκώληκες αποκτούν την ασθένεια. Ωστόσο τα κακοήθη τους κύτταρα εξαπλώνονται σε όλο το σώμα, μολύνοντας και τους ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει όταν οι προνύμφες των σκωλήκων φτάνουν μέσω του εντέρου στους λεμφαδένες. Το αποτέλεσμα είναι να μετατρέπονται σε καρκινικούς όγκους, που επηρεάζουν γρήγορα τους ανθρώπους. Ο θάνατος έρχεται πραγματικά μέσα σε λίγους μήνες. Άλλος ένας θάνατος αυτής της μορφής από όγκο καταγράφηκε την περασμένη εβδομάδα.
Στη φωτογραφία: κύτταρα ενός κακοήθη όγκου που προκλήθηκε από παρασιτικούς σκώληκες.

Άλλη μια συνηθισμένη περίπτωση είναι η μόλυνση του εγκεφάλου. Αυτό οδηγεί σε νευρώσεις, σε γρήγορη κόπωση, σε υπερβολικό εκνευρισμό και ξαφνικές αλλαγές της διάθεσης. Σε πιο ύστερα στάδια, καθώς ο εγκέφαλος γεμίζει με παράσιτα, εμφανίζονται πιο σοβαρές ασθένειες, που τελικά οδηγούν στον θάνατο.
Διαθέτουμε ένα φωτογραφικό αρχείο από νεκροψίες, στις οποίες βρέθηκαν παράσιτα σε ανθρώπινα όργανα. Ορίστε μερικές φωτογραφίες, αλλά θα πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι είναι άσχημες.

Σκώληκες σε ανθρώπινες πέτρες της χολής:

Παράσιτα του ανθρώπινου εγκεφάλου που προκάλεσαν καρκίνο:

Σκώληκες στην καρδιά που προκάλεσαν καρδιακή ανακοπή:

Το τρίτο παράδειγμα είναι η μόλυνση της καρδιάς ενός ανθρώπου. Θεωρείται πολύ σπάνια περίπτωση. Ωστόσο, οι σκώληκες της καρδιάς υπάρχουν στο 23% όλων των ανθρώπων. Μιλάμε ουσιαστικά για έναν στους τέσσερις ανθρώπους. Σε πρώιμο στάδιο, είναι εντελώς αόρατοι και δεν έχουν κάποια επίδραση στον οργανισμό. Όμως, όσο περνά ο καιρός, τόσο πιο αισθητή κάνουν την παρουσία τους στην καρδιά. Αποτελούν την κύρια αιτία πολλών καρδιακών προσβολών και όταν μιλάμε για ξαφνικούς θανάτους λόγω ανακοπών, αυτά τα παράσιτα είναι υπεύθυνα σχεδόν για το 100% των περιπτώσεων.
— Υπάρχουν άλλες επικίνδυνες συνέπειες της μόλυνσης?
Στους άνδρες, τα παράσιτα προκαλούν προστατίτιδα, ανικανότητα, αδενώματα, κυστίτιδες, πέτρες στα νεφρά και στην ουροδόχο κύστη. Στις γυναίκες, προκαλούν λοιμώξεις των ωοθηκών, ινομυώματα, ινομυώματα της μήτρας, παθήσεις του μαστού, καθώς και των επινεφριδίων, της ουροδόχου κύστης και των φλεγμονών στα νεφρά. Φυσικά αυτά τα προβλήματα συνοδεύονται από πρόωρη γήρανση του δέρματος, ρυτίδες, σακούλες κάτω από τα μάτια, κονδυλώματα και θηλώματα στο πρόσωπο και το σώμα.
— Πώς μπορεί κανείς να προστατευτεί από τα παράσιτα; Υπάρχουν εξετάσεις, φάρμακα?
Δυστυχώς, δεν υπάρχουν σίγουρες μέθοδοι διάγνωσης των παρασίτων στο ανθρώπινο σώμα. Εν μέρει αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν πάρα πολλά είδη παρασίτων (περισσότερα από 2000 είδη είναι γνωστά) και εν μέρει στην πολύ μεγάλη δυσκολία εντοπισμού τους. Υπάρχουν ελάχιστα μέρη όπου μπορεί κανείς να κάνει μια πλήρη εξέταση για παράσιτα στην Ελλάδα και το οικονομικό κόστος είναι τεράστιο.
Τα συμπτώματα μιας παρασιτικής ασθένειας είναι τα ακόλουθα:

• Κακή αναπνοή
• Αλλεργίες (εξανθήματα, υγρά μάτια, μύτη που τρέχει)
• Εξανθήματα και ερεθισμός του δέρματος
• Συχνά κρυολογήματα, κλεισμένος λαιμός; ρινική συμφόρηση
• Χρόνια κόπωση (κουράζεστε γρήγορα ότι κι αν κάνετε)
• Συχνοί πονοκέφαλοι
• Δυσκοιλιότητα ή διάρροια
• Πόνος στις αρθρώσεις και στους μύες
• Νευρικότητα, αϋπνία και διαταραχές της όρεξης για φαγητό
• Μαύροι κύκλοι, σακούλες κάτω από τα μάτια

Εάν παρατηρηθεί έστω και ένα από αυτά τα συμπτώματα, τότε υπάρχει 99% πιθανότητα να υπάρχουν παράσιτα στο σώμα σας. Θα πρέπει να τα ξεφορτωθείτε το συντομότερο δυνατό!

http://in-blog.org/germito-blog/?alclick=7y4BF&alstream=dum&sub_id=wDBUOQ2MBGFTBHKCHGP2RHV2&sub_id_1=2

Ελληνική Χορτοφαγία (Βιβλίο)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΑ by Αετοί Ολύμπου on Scribd

Είμαι 6 μηνών. Μόλις έφτασα στο σφαγείο

Eleni Triantafillidou, Facebook, 12 Μαρτίου στις 11:51 μ.μ. ·
Είμαι 6 μηνών. Μόλις έφτασα στο σφαγείο. Φοβάμαι και τρέμω. Είμαι καλυμμένο με περιττώματα. Θέλω τη μαμά μου να με καθησυχάσει με την ζεστή αγκαλιά της, όμως αυτή είναι πολύ μακριά,κάπου δεμένη ,ακίνητη, βασανισμένη. Το γάλα της προορίζεται για τους ανθρώπους γιατί έτσι το αποφάσισαν αυθαίρετα. Εγώ είμαι άχρηστο στη γαλακτοβιομηχανία,αλλά θα γίνω κρέας για τα ζόμπι του πλανήτη.Δεν πρόλαβα να ζήσω...Σε λίγο θα δω όλους τους συνοδοιπόρους μου σε αυτό το ταξίδι,να σφάζονται κρεμασμένοι ανάποδα .Θα έχουν όλες τις αισθήσεις τους και θα ουρλιάζουν για έλεος...

Σας εμπιστευόμαστε, μας σκοτώνετε.
Σκεφτείτε μας απόψε στα ζεστά κρεβάτια σας.
Τα αθώα θύματα σας.

ΑΝΘΡΩΠΟΖΩΟΝΟΣΟΙ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ:

Συντονίστρια: Μαρία Παπαγρηγορίου-Θεοδωρίδου

ΛΕΪΣΜΑΝΙΑΣΗ - ΤΟΞΟΚΑΡΙΑΣΗ

Νικόλαος  Βακάλης

Δύο σημαντικές ζωονόσοι που ενδιαφέρουν τον παιδικό πληθυσμό είναι η Λεϊσμανίαση και η Τοξοκαρίαση. Η σπλαχνική λεϊσμανίαση προκαλείται από τη Leishmania infantum ενώ η δερματική, που είναι σπάνια, από τη Leishmania tropica. Ο αριθμός των κρουσμάτων που καταγράφονται ετησίως στη χώρα μας κυμαίνεται από 20-60 με αρκετά να αφορούν σε παιδιά. Κύριο υποδόχο του παρασίτου είναι ο σκύλος και διαβιβαστές του διάφορα είδη φλεβοτόμων.

Κλινικές εκδηλώσεις όπως πυρετός, μεγαλοσπληνία, απώλεια βάρους μαζί με ευρύματα εξετάσεων ρουτίνας (αναιμία, χαμηλά λευκά και αιμοπετάλια) θέτουν στον κλινικό την υπόνοια λεϊσμανίασης. Η επιβεβαίωση γίνεται μικροσκοπικά (συνήθως με εξέταση παρασκευάσματος μυελού μετά από στερνική παρακέντηση), με καλλιέργεια, με αναζήτηση αντισωμάτων έναντι του παρασίτου και με μεθόδους Μοριακής Βιολογίας (PCR)

Οι πεντασθενείς ενώσεις του αντιμονίου παραμένουν η θεραπεία εκλογής με εναλλακτικές λύσεις την αμφοτερικίνη και την πενταμιδίνη ενώ χρήσιμοι αποδεικνύονται συνδυασμοί π.χ. με αμινοσιδίνη. Νέα φάρμακα δοκιμάζονται με χορήγηση per os. Στόχος είναι η θεραπεία με λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες και μικρότερη χρονική διάρκεια αγωγής. Μέτρα προφύλαξης είναι γενικά (καταπολέμηση φλεβοτόμων, έλεγχος μολυσμένων σκύλων) και ατομικά (χρήση εντομοαπωθητικών). Γίνονται προσπάθειες για παραγωγή αποτελεσματικού εμβολίου.

Η Τοξοκαρίαση προκαλείται από προνύμφες κυρίως του νηματώδους Toxocara canis. Ο άνθρωπος είναι τυχαίο θύμα και βιολογικό αδιέξοδο για το παράσιτο.

Τα ωά είναι το λοιμογόνο στάδιο του παρασίτου, και αποβάλλονται από νεαρά σε ηλικία σκυλιά και από θηλυκά στην περίοδο της γαλουχίας.

Κύρια πηγή μόλυνσης για τα παιδιά, είναι το μολυσμένο από λοιμογόνα ωά χώμα. Τα κύρια σύνδρομα σπλαχνικής (VLM)και οφθαλμικής (OLM) τοξοκαρίασης, προκύπτουν από την μετανάστευση προνύμφων, μετά από την εκκόλαψη ωών στο έντερο, που προκαλούν σοβαρές τοπικές αντιδράσεις.

Και για τα δύο σύνδρομα μια προκαταρκτική διάγνωση τίθεται από κλινικές εκδηλώσεις όπως πυρετό, ανορεξία, απώλεια βάρους, βήχα, εξάνθημα, ηπατοσπληνομεγαλία (για VLM) και διάφορες οφθαλμολογικές βλάβες (για το OLM). Τα εργαστηριακά ευρήματα κυρίως η ηωσινοφιλία και η ανίχνευση αντισωμάτων για την τοξοκάρα βοηθούν στην τεκμηρίωση της διάγνωσης. Η παρέα με σκυλάκια είναι ενισχυτικό στοιχείο.

Η θεραπεία της VLM γίνεται με αντιπαραστατικά φάρμακα όπως φάρμακα όπως η Mebendazole και η Albendazole και αντιφλεγμονώδη. Στην OLM συνήθως οι θεραπευτικές ενέργειες προσβλέπουν στην αποφυγή προοδευτικής βλάβης του οφθαλμού, με αντιφλεγμονώδη. Τοπική χειρουργική αφαίρεση προνύμφων είναι δυνατή και η αγωγή με αντιπαρασιτικά αμφιλεγόμενη.

ΒΡΟΥΚΕΛΛΩΣΗ

Βασιλική  Παπαευαγγέλου

Η  βρουκέλλωση  αποτελεί  ανθρωποζωονόσο  που  εξακολουθεί  να  ενδημεί  στη  χώρα  μας.  Οφείλεταο  στο  gram (-)  κοκκοβακτηρίδιο  του  genus  Brucella  και  μεταδίδεται  στον  άνθρωπο  με  κατανάλωση  μη  παστεριωμένων  γαλακτοκομικών  προιόντων   απο  μολυσμένα  ζώα  ή  μετά  από  άμεση  επαφή  με  αυτά.   Η  ετήσια  επίπτωση  της  νόσου  στην  Ελλάδα,  με  βάση  τα  δηλωμένα  κρούσματα  στο  ΕΚΕΠΑΠ,  είναι  5.3/100.000 κατοίκους ,  με  αυξημένη  συχνότητα  στις  ορεινές  περιοχές (Γρεβενά, Φλώρινα, Λακωνία,  Φωκίδα).  Η  παραπάνω  επίπτωση  υποεκτιμά  σημαντικά  την  πραγματική  συχνότητα  της  νόσου  αφού  είναι  γνωστό  ότι  ιδιαίτερα  στις  περιοχές  με  αυξημένη  συχνότητα  πολλοί  μη  νοσηλευόμενοι  ασθενείς  θεραπεύονται  με  βάση  την  κλινική  εικόνα  χωρίς  εργαστηριακή  επιβεβαίωση.  Συνηθέστερα  προσβάλλονται  στη  χώρα  μας  παιδιά  κτηνοτροφικών  περιοχών  ή  παιδιά  που  επισκέπτονται  τις  περιοχές αυτές  για  διακοπές  και  καταναλώνουν  μη  παστεριωμένα  γαλακτοκομικά  προϊόντα.  Συχνά  συνυπάρχει  ενήλικας  με  βρουκέλλωση  στην  ίδια  οικογένεια.  Ακόμα,  η  βρουκέλλωση  αποτελεί  ένα  από  τα  σπάνια  νοσήματα  που  ενέχει  σημαντικό  κίνδυνο  μετάδοσης  στο  ιατρονοσηλευτικό  προσωπικό  μικροβιολογικών  εργαστηρίων.

Πρόκειται  για  συστηματική  λοιμώδη  νόσο  που  προσβάλλει  κλινικά  με  μη  ειδικά  συμπτώματα  ενώ  προεξάρχουν  ο  πυρετός,  ή  κακουχία,  η  ανορεξία  και  οι  αρθραλγίες.  Η  διάγνωση  τίθεται  με  την  απομόνωση  του  μικροοργανισμού  από  το  περιφερικό  αίμα  ή  το  μυελό  των  οστών  και  την  ανίχνευση  ειδικών  αντισωμάτων  στον  ορό  του  αίματος.  Νεότερες  εργαστηριακοί  μέθοδοι  αυξάνουν  την  ευαισθησία  της  ορολογικής  διάγνωσης  αλλά  και  συμβάλλουν  στη  καλύτερη  παρακολούθηση  της  θεραπείας.

Η  πρόληψη  της  βρουκέλλωσης  περιλαμβάνει  τον  υποχρεωτικό  εμβολιασμό  των  υγιών  ζώων,  τη  σφαγή  νοσούντων  ζώων  και  κυρίως  τη  παστερίωση  γαλακτοκομικών  προϊόντων.  Η  επιβολή  αυστηρών  κτηνοτροφικών  οδηγιών  και  η  εντατική  ενημέρωση και  εκπαίδευση  των  κτηνοτρόφων  είναι  απαραίτητα  μέτρα  για  την  εκρίζωση  της  βρουκέλλας.  Τέλος,  η  επιστροφή  “φυσικών-οικολογικών”  προϊόντων  στην  αγορά  τροφίμων  ενέχει  τον  θεωρητικό  κίνδυνο  επανεμφάνισης  βρουκέλλωσης  στα  μεγάλα  αστικά  κέντρα.

ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ ΑΠΟ E.COLI O157:H7 ΚΑΙ ΣΑΛΜΟΝΕΛΛΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ  

Ιωάννα Παυλοπούλου

Α’ Παιδιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών

Οι τροφιμογενείς λοιμώξεις αποτελούν ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας το οποίο απασχολεί ολοένα και περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Οι παράγοντες που έχουν συμβάλει στην αύξηση των λοιμώξεων αυτών είναι οι αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες, οι μέθοδοι μαζικής παραγωγής, διανομής και συντήρησης των τροφίμων, η ευρεία χρήση αντιβιοτικών, η αύξηση του αριθμού των ανοσοκατασταλμένων ατόμων, η δυνατότητα μαζικής διακίνησης πληθυσμών, καθώς και η καλύτερη καταγραφή των περιπτώσεων.

Το E.coli O157:H7 είναι ένα καινούργιο αίτιο γαστρεντερίτιδας που μεταδίδεται με την τροφή. Περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1982 στην Αμερική όταν προκάλεσε επιδημία γαστρεντερίτιδας σε άτομα που είχαν καταναλώσει μισοψημένα μπιφτέκια (hamburgers) γνωστής αλυσίδας fast food. Από τότε έχουν αναφερθεί πολλές επιδημίες, κυρίως από την κατανάλωση μισοψημένου κρέατος, μη παστεριωμένου γάλακτος, μη καλά πλυμένων ωμών λαχανικών και σπανιότερα από άτομο σε άτομο, όταν δεν τηρούνται οι κανόνες υγιεινής, γιατί το μικρόβιο αποβάλλεται στα κόπρανα 1-2 εβδομάδες μετά την υποχώρηση των κλινικών συμπτωμάτων.

Το μικρόβιο αυτό βρίσκεται στον εντερικό σωλήνα υγιών βοοειδών, αποβάλλεται στα απεκκρίματά τους και μπορεί να μολύνει το γάλα κατά τη συλλογή του, καθώς και τα λαχανικά όταν η κοπριά χρησιμοποιείται για λίπασμα. Το κρέας των βοοειδών μπορεί να μολυνθεί με το κολοβακτηρίδιο αυτό κατά τη διαδικασία σφαγής των ζώων και παραμένει επικίνδυνο άν δεν ψηθεί καλά πρίν καταναλωθεί. Το E.coli O157:H7 παράγει μία ισχυρή τοξίνη και συνήθως προκαλεί βαριά γαστρεντερίτιδα με αιμορραγικές κενώσεις, μέτριο ή καθόλου πυρετό και κοιλιακό πόνο, εκδηλώσεις που υποχωρούν σε 5-10 ημέρες χωρίς ειδική θεραπεία. Περίπου 2-7% των ατόμων που προσβάλλονται - ιδίως μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι – μπορεί να εμφανίσουν επιπλοκές, όπως αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο ή και να καταλήξουν.

Υπόνοια  λοίμωξης από E.coli O157:H7 θα πρέπει να τίθεται σε κάθε οξεία αιμορραγική διάρροια και η αναζήτηση του μικροβίου σε καλλιέργεια κοπράνων πρέπει να γίνεται σε ειδικό θεπτικό υλικό ( Sorbitol – MacConkey άγαρ). Η θεραπεία είναι απλά υποστηρικτική, ενώ τα αντιδιαρροικά φάρμακα δεν φαίνεται να βοηθούν.

Οι σαλμονέλλες, οι οποίες περιλαμβάνουν περισσότερους από 2000 οροτύπους, αποτελούν για πολλές χώρες το κύριο παθογόνο αίτιο τροφικών δηλητηριάσεων και χαρακτηρίζονται από ευρύ φάσμα κλινικής προβολής, όπως τυφοειδή πυρετό, γαστρεντερίτιδα, βακτηριαιμία με ή χωρίς εξωεντερική νόσο και χρόνια μικροβιοφορία. Η συχνότητα των γαστρεντεριτίδων από μη τυφοειδικές σαλμονέλλες σημειώνει διεθνώς ραγδαία αύξηση με ιδιαίτερα ευπαθείς ομάδες τα βρέφη και τα ηλικιωμένα άτομα. Η οξεία φάση της λοίμωξης παρέρχεται γρήγορα αλλά η φορεία είναι δυνατόν να διαρκέσει πέραν των 3 μηνών. Ο άνθρωπος μολύνεται από τη σαλμονέλλα με τη ζωική τροφή και ιδίως με τα πουλερικά και αυγά, ενώ έχουν περιγραφεί και μολύνσεις μέσω φαρμάκων και χρωστικών ζωικής προέλευσης. Σημαντικός παράγων μόλυνσης των τροφών είναι και τα διάφορα σκεύη και αντικείμενα που χρησιμοποιούνται στην κουζίνα για την παρασκευή των τροφών. ¨Όπως είναι γνωστό θεραπεία απαιτείται μόνο στις σοβαρές λοιμώξεις από σαλμονέλλα, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει η υψηλή αντοχή του μικροβίου και στη χώρα μας, στην αμπικιλλίνη (43 και 65% για S. typhimurium. και S. enteritidis αντίστοιχα) και τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη (42% για την S. typhimurium) και η χαμηλή στις κεφαλοσπορίνες 1^ης, 2^ης και 3^ης γενεάς (0-5%).

Για την πρόληψη των τροφιμογενών λοιμώξεων απαιτείται η μείωση της μόλυνσης των ζώων, όπου αυτό είναι δυνατό, η τήρηση γενικών κανόνων υγιεινής σε όλα τα στάδια της παρασκευής και συντήρησης των τροφίμων και η ενημέρωση των καταναλωτών- με έμφαση στην αγωγή υγείας παιδιών και εφήβων- για τους κινδύνους μόλυνσης και του τρόπου αποφυγής τους.

ΡΙΚΕΤΤΣΙΩΣΕΙΣ

Δημήτριος Χατζηγεωργίου

          Οι ρικέττσιες ανήκουν στην ευρύτερη των πρωτεοβακτηρίων. Η οικογένεια αυτή περιλαμβάνει τα γένη Rickettsia, Ehrlichia και Anaplasma (α1-υποομάδα), Bartonella (α2-) και Coxiella (γ-). Οι μικροοργανισμοί αυτοί αν και έχουν αρκετές διαφορές μεταξύ τους συζητούνται κατά κανόνα μαζί λόγω κοινών μορφολογικών και επιδημιολογικών χαρακτηριστικών.

          Οι λοιμώξεις από ρικέττσιες εμφανίζονται σε όλο τον κόσμο κατά κανόνα υπό μορφή ενδημικών εστιών. Η μετάδοση κάθε είδους ρικέττσιας στον άνθρωπο γίνεται μέσω ενός συγκεκριμένου ξενιστή, ο οποίος μπορεί να είναι κάποιο από τα είδη κροτώνων, ο ψύλλος, η φθείρα του σώματος και άλλα αρθρόποδα. Οι ρικέττσιες παρουσιάζουν ως επι το πλείστον μια συμβιοτική ή/και παρασιτική σχέση με τους ξενιστές τους (αρθρόποδα) και με εξαίρεση τον επιδημικό τύφο η μόλυνση των θηλαστικών και του ανθρώπου δεν επηρεάζει τον κύκλο ζωής τους.

          Οι ρικεττσιώσεις προκαλούν στον άνθρωπο διάφορα κλινικά σύνδρομα που μπορούν να ταξινομηθούν σε τέσσερεις ομάδες: α) ομάδα του τύφου (R.prowazekii, R. typhy, R. felis), β) ομάδα του κηλιδώδους πυρετού (R. rickettsii, R.conori, R.sibirica, R. japonica, R. australis, R. akari), γ)ομάδα των ερλιχιώσεων (E. chafeensis, Ehrlichia spp.) και δ) οι άλλες ρικεττσιώσεις (C. burnetii, O. tsutsugamushi).

          Από πλευράς τρόπου μετάδοσης, όλες οι ρικέττσιες που προκαλούν κηλιδώδη πυρετό (εκτός από την R. akari), καθώς και οι ερλίχιες και η C. burnetii μεταδίδονται με διάφορα είδη κροτώνων. Οι ρικέττσιες που προκαλούν τύφο μεταδίδονται ες επί το πλείστον με έντομα όπως η φθείρα του σώματος (R. prowazekkii) ή ο ψύλλος (R. typhi, R. felis) και τελος με αραχνίδια (ακάρεα)μεταδίδεται η R. Akari και η O. tsutsugamushi.

          Κοινές κλινικές εκδηλώσεις των ρικεττσιώσεων της ομάδας του κηλιδώδους πυρετού αποτελούν η τυπική εσχάρα (tache noire) στο σημείο προσκόλλησης του κρότωνα με τοπική λεμφαδενίτιδα, υψηλός πυρετός, σοβαρή κεφαλαλγία, φρίκια, αρθραλγίες και μυαλγίες και κακουχία που ακολουθούνται από την εμφάνιση του κηλιδοβλατιδώδους εξανθήματος. Στις ρικεττσιώσεις της ομάδος του τύφου κυριαρχεί ο πυρετός, κεφαλαλγία, μυαλγίες, εξάνθημα στον κορμό καθώς και οι εκδηλώσεις από το ΚΝΣ (σύγχιση, παραλήρημα, κώμα και μηνιγγίτιδα).

          Η διάγνωση των ρικεττσιώσεων στην καθημερινή πρακτική γίνεται με ορολογικές εξετάσεις ή φθορίζουσες τεχνικές ανίχνευσης αντιγόνων, οι οποίες όμως έχουν περιορισμούς ως προς την ευαισθησία και την ειδικότητα.

          Η θεραπεία των ρικεττσιώσεων γίνεται με δοξυκυκλίνη (200 mg το 24ωρο), τετρακυκλίνη (500 mg x 4) ή χλωραμφενικόλη (500 mg x 4), ενώ έχουν δοκιμασθεί η ριφαμπικίνη και οι κινολόνες. Στα γενικά μέτρα για την πρόληψη των ρικεττσιώσεων περιλαμβάνονται η μυοκτονία, η χρήση εντομοκτόνων, η έγκαιρη θεραπεία των κρουσμάτων και η χημειοπροφύλαξη με δοξυκυκλίνη.

ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ ΖΩΟΝΟΣΩΝ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ

Χρήστος Χατζηχριστοδούλου

Οι αισιόδοξες προβλέψεις για έλεγχο των κλασσικών ζωονόσων (βρουκέλλωση, εχινοκοκκίαση, λύσσα κλπ) μέχρι το 2000 στις περισσότερες χώρες του κόσμου, δεν εκπληρώθηκαν αφού παραμένουν ενδημικές σε πολλές χώρες ενώ σε μερικές όπως η Ελλάδα, η επίπτωσή τους έχει αυξητική τάση. Πρέπει να τονισθεί ότι το ποσοστό των παιδιών στο σύνολο των περιπτώσεων αποτελεί κριτήριο για τον χαρακτηρισμό μιας περιοχής σαν υπερενδημικής.

Τα τελευταία χρόνια λόγω των κλιματολογικών αλλαγών, των νέων μεθόδων εκτροφής ζώων καθώς και των συνθηκών διαβίωσης και μαζικής εστίασης των ανθρώπων, παρατηρούνται σημαντικές αλλαγές στην επιδημιολογία των ζωονόσων όπως είναι στην επίπτωση, στους τρόπους μετάδοσης στους ανθρώπους καθώς και στην γεωγραφική κατανομή.

Πρόσφατα αναγνωρίστηκαν νέοι παθογόνοι παράγοντες (Nipah virus, prions-vCJD)  οι οποίοι  μεταδίδονται από τα ζώα στους ανθρώπους και προκαλούν νοσήματα με πολύ υψηλή  θνητότητα. Παράλληλα  οι τροφογενείς ζωονόσοι, όπως είναι η σαλμονέλωση και η γαστρεντερίτιδα E. Coli O157 είναι πολύ συχνές και σημαντικές. Χαρακτηριστική είναι η μεγάλη επιδημία σε παιδιά σχολικής ηλικίας, με 9000 κρούσματα γαστρεντερίτιδας από E. Coli O157 στην Ιαπωνία το 1996. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια επειδή εκτός των παραδοσιακών κατοικίδιων ζώων (σκύλος, γάτα) έχουμε πολύ συχνότερα εξωτικά κατοικίδια ζώα (χελώνες, ερπετά, παπαγάλοι κλπ) παρατηρείται και μια αλλαγή στα νοσήματα που προκαλούνται από τα κατοικίδια ζώα και αφορούν κυρίως παιδιά. Έτσι έχουν καταγραφεί σπάνιοι ορότυποι σαλμονελώσεων που προκάλεσαν θανάτους νεογνών και εφήβων καθώς και χλαμυδιακές λοιμώξεις. Τέλος γνωστή είναι η επιδημία λεπτοσπείρωσης που έγινε το 2000 ανάμεσα σε νεαρούς αθλητές ενός οικολογικού αγώνα δρόμου, ο οποίος περιελάμβανε κολύμβηση σε ποτάμι.

Οι αλλαγές στην επιδημιολογία των ζωονόσων αφορούν σε σημαντικό βαθμό  παιδιά και εφήβους γιατί αυτά συμμετέχουν περισσότερο στις νέες κοινωνικές τάσεις και είναι οι κύριοι αποδέκτες των αλλαγών που αφορούν την διατροφή το περιβάλλον και των συνθηκών διαβίωσης.

Πηγή: http://www.socped.gr/program/anthropozoonosoi.htm

Χούμους με Ρεβίθιαι

Το Χούμους είναι μια κρεμώδης σαλάτα, διαδεδομένη  στη Μέση Ανατολή ως συνοδευτικό του ψωμιού ή της αραβικής πίτας τους και τρώγεται ως ορεκτικό. Επειδή τρελένομαι για ρεβύθια, το χούμους είναι κάτι που φτιάχνω πολύ συχνά. Σήμερα έφτιαξα μια καλή μερίδα που μαζί με λαχανικά (καρότο, αγγούρι, παντζάρι) και πράσινη σαλάτα (σπανάκι και μαρούλι) αποτέλεσαν ένα πλήρες γέυμα. Η παρακάτω συνταγή είναι σχετικά χαμηλή σε λιπαρά έτσι ώστε να τη φάς ως κυρίως φαγητό και όχι σαν συνοδευτική σάλτσα.  Αυτή η διασκεύή το χούμους μπορεί να ονομαστεί και ρεβιθοπουρές!
1 κούπα ξερά ρεβίθια μουλιασμένα και βρασμένα
1 κουταλιά ταχίνι
1  λιωμένη σκελίδες σκόρδο
Χυμο από 1 φρέσκο λεμόνι
2 κουταλιές ελαιόλαδο
½  κουταλάκι κοπανισμένο κύμινο
½  κουταλάκι πιπέρι καγιέν
λίγο φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
2 κουταλιές ψιλοκομμένο φρέσκο μαϊντανό
Αφήστε τα ρεβίθια  να μουλιάσουν σε χλιαρό νερό, ελαφρά αλατισμένο, για 8 ώρες. Βράστε τα ώσπου να μαλακώσουν. Η ώρα που απαιτείται εξαρτάται από το μέγεθος και την ποιότητα τους. (Μου αρέσει πολύ μαζί με τα ρεβίθια να βράζω και 3 σκελίδες σκόρδο οι οποίες σχεδόν λιώνουν και γλυκίζουν).
Λιώστε τα ρεβίθια καλά στο μούλτι με λίγο νερό για να δημιουργηθεί μία παχύρρευστη κρέμα.
Βάλτε σε μπολ την κρέμα, το χυμό λεμονιού, το ταχίνι, το σκόρδο, το λάδι, το κύμινο, το καγιέν, και το πιπέρι.
Δουλεύουμε το μίγμα με το σύρμα των αυγών μέχρι να ενωθούν τα υλικά.
Αν το μείγμα είναι πολύ πηκτό, προσθέστε αργά λίγο ακόμα νερό. Το μείγμα πρέπει να έχει την όψη αλοιφής. Τέλος προσθέστε το μαϊντανό και ανακατέψτε καλά.
Το χούμους παίρνει πολύ ωραία γεύση και δένουν οι γεύσεις των υλικών, αν φυλαχτεί στο ψυγείο λίγες ώρες πριν από το σερβίρισμα.
Περιχύνουμε το χούμους με λίγο ωμό ελαιόλαδο και γαρνίρουμε με φέτες λεμονιού ή πιπέρι καγιέν.
Στολίζουμε με μερικά φύλα μαϊντανού ή όπως έκανα εγώ… με μία ελιά!
Ευχαριστώ!

Ευτύχης Μπλέτσας
http://bletsas.gr/χούμους/



Η δική μου συνταγή

Χούμους με ρεβίθια και αγγούρι
Μουλιάζουμε τα ρεβίθια σε νερό για 24, ή 18 ώρες (αναλόγως θερμοκρασίας που είναι μέσα και έξω από το σπίτι). Χτυπάμε στο μπλέντερ ένα, ή δύο μέτρια αγγούρια, στην συνέχεια βάζουμε μουλιασμένα ρεβίθια και χτυπάμε πάλι στο μπλέντερ όλα τα συστατικά μαζί. Το περιεχόμενο του μπλέντερ αδειάζουμε σε ένα πιάτο, προσθέτουμε ελαιόλαδο ωμό ψυχρής εξαγωγής και μπόλικο χυμό λεμονιού. Οι ωμοφάγοι μπορούν να προσθέσουν μαϊντανό, κρεμμύδι ξερό, ή πράσινα κρεμμύυδάκια.

Γιατί να τρώμε ωμά
Όπως είπαμε πολλές φορές και πριν, σε θερμοκρασίες πάνω από 35 βαθμούς Κελσίου οι βιταμίνες καταστρέφονται, οι πρωτεΐνες πήζουν, τα ένζυμα που κάνουν τη δουλειά της πέψης καταστρέφονται, η βιοενέργεια εξαφανίζετε, οι φυτικές ίνες αλλοιώνονται. Αντί να πάρουμε απαραίτητα συστατικά που θέλει ο οργανισμός μας, αντί να πάρουμε δύναμη και ενέργεια, χάνουμε και βιταμίνες και δύναμη και ενέργεια.
Β. Καφ.

11 Λόγοι για να Πίνετε Νερό από Χάλκινα Σκεύη – Μια Παραδοσιακή Συνήθεια που Ξεχάσαμε

Οι χάλκινες κούπες και τα χάλκινα σκεύη, γενικά, προσφέρουν πολλά περισσότερα από μια παραδοσιακή διακόσμηση σε μια ιδιαίτερη κουζίνα! Δεν θα το πιστέψετε, αλλά μας βοηθούν να διατηρήσουμε το πνεύμα και το σώμα μας ακμαίο και σε άψογη λειτουργία!
Η αγιουβερδική ιατρική έχει εξυμνήσει τα οφέλη  που χαρίζει στον οργανισμό το νερό που έχει αποθηκευθεί σε χάλκινα σκεύη. Το νερό που έχει μείνει τη νύχτα σε χάλκινα σκεύη αποκτά ιδιότητες, τις οποίες μεταφέρει στον οργανισμό μας.
Ο χαλκός έχει μια πολύ σημαντική ιδιότητα: βοηθά τον οργανισμό να ρυθμίσει την ανάπτυξη του και τα ένζυμα, αλλά και να ενδυναμώσει τους συνδετικούς ιστούς, διευκολύνοντας την απορρόφηση του σιδήρου.
Όσο απίστευτο κι αν σας φαίνεται, δείτε και – γιατί όχι – δοκιμάστε να γεμίζετε με νερό τα χάλκινα σκεύη και να το πίνετε! Τα χάλινα σκεύη μπορεί, εκτός από το να διακοσμούν την κουζίνα, να αλλάξουν παράλληλα και την ποιότητα της ζωής σας.

1. Επιταχύνεται η καύση του λίπους.

Κι όμως! Το ξέρατε ότι ο χαλκός επιδρά θετικά στο πεπτικό σας σύστημα; Αν όχι, το μαθαίνετε τώρα. Πιείτε νεράκι σε χάλκινη κούπα και θα δείτε το πεπτικό σας σύστημα να λειτουργεί πριν από εσάς, για εσάς!
Κερδίσατε και μια έξτρα πληροφορία: ο χαλκός βοηθά τον οργανισμό να διασπάσει τα λίπη πιο αποτελεσματικά.

2. Έχασα τις ρυτίδες μου, μήπως τις είδατε πουθενά;

Ο χαλκός από μόνος του είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό, όπως εκείνα που περιέχουν οι σουπερ τροφές. Η αντιοξειδωτική του δύναμη βοηθά το πρόσωπο να λάμπει, καταπολεμώντας εκείνες τις κακές κυρίες, τις ελεύθερες ρίζες.
Οι ιδιότητές του χαρίζουν σφριγηλότητα στο δέρμα, ελαστικότητα και λάμψη, διεγείροντας την ανανέωση των κυττάρων.

3. Θεραπευτική Δράση έναντι των τραυμάτων!

Ο χαλκός περιέχει μια τριπλή ασπίδα προστασίας έναντι των τραυμάτων και των μολύνσεων. Η ίδια του η φύση του έχει χαρίσει αντιφλεγμονώδεις, αντιβακτηριδιακές και αντιιικές ιδιότητες, οπότε δρα θεραπευτικά στις εκδορές, βοηθώντας στην ταχεία επούλωση των ερεθισμών.
Ο χαλκός όχι μόνο ενισχύει την ανανέωση των κυττάρων, αλλά επιταχύνει τη διαδικασία που χαρίζει ευεξία στο σώμα.

4. Τα πάει καλά και με τον θυρεοειδή μας!

Πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν από ασθένειες του θυρεοειδούς έχουν έλλειψη χαλκού. Η ανεπάρκεια σε χαλκό μπορεί να επιδράσει στα επίπεδα των  θυρορμονών και να απορυθμίσει τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα.
Ο χαλκός βρίσκεται κυρίως σε ανθρώπους που υποφέρουν από υπερθυρεοειδισμό, αλλά μπορεί η ανεπάρκεια να προσβάλει και ανθρώπους με χαμηλά επίπεδα ορμονών. Όταν πίνουμε νερό που έχει αποθηκευθεί σε χάλκινα σκεύη βοηθάμε τον έλεγχο των επιπέδων αυτών των ορμονών.

5. Χαλκός και επάρατη νόσος!

Λόγω των αντιοξειδωτικών ιδιοτήτων του χαλκού, ο πόλεμος ενάντια στις ελεύθερες ρίζες βρίσκει έναν ισχυρό σύμμαχο σε αυτό το μέταλλο με τα πολλά πρόσωπα.
Οι ελεύθερες ρίζες ενδέχεται να διεγείρουν και να επιταχύνουν την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων, ωστόσο οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του χαλκού βοηθούν στην καταπολέμηση των ελευθέρων  ριζών ώστε να μην βρουν καταφύγιο στον οργανισμό σας. Πιστεύεται ακόμη ότι ο χαλκός διαθέτει και αντικαρκινικές ιδιότητες.

6. Ρυθμίζει και τη μελανίνη!

Ο χαλκός και η μελανίνη του οργανισμού μας έχουν στενές σχέσεις. Η μελανίνη είναι εκείνη η ουσία που διατηρεί ζωντανό το χρώμα του δέρματος, των ματιών και των μαλλιών μας.
Στην ουσία ένας από τους λόγους που το δέρμα σας και τα μαλλιά σας θαμπώνουν και γκριζάρουν με την πάροδο των ετών είναι η έλλειψη μελανίνης από τον οργανισμό μας.
Αυτή η έλλειψη μελανίνης μπορεί να σημαίνει και έλλειψη αυτού του ζωτικού μετάλλου, του χαλκού. Η μελανίνη και ο χαλκός βοηθούν στην ανακούφιση από τα ηλιακά εγκαύματα και στην γρήγορη επούλωσή τους.

7. Πρόληψη της αναιμίας!

Τα άτομα που πάσχουν από αναιμία έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σιδήρου στον οργανισμό τους, οπότε ο χαλκός βοηθά στην καλύτερη και πιο αποτελεσματική απορρόφηση του σιδήρου.
Επίσης οι άνθρωποι που πάσχουν από αναιμία αντιμετωπίζουν παρενέργειες όπως πονοκεφάλους, εξάντληση, μυϊκούς σπασμούς ακόμη και πεπτικά ζητήματα.
Ο χαλκός είναι ένας ισχυρός σύμμαχος στον αγώνα κατά της αναιμίας, διότι βοηθά το σώμα να απορροφήσει τον σίδηρο και να τον διοχετεύσει μέσα στο κυκλοφορικό σύστημα, ενώ παράλληλα βοηθά στην απορρόφηση του σιδήρου από το πεπτικό σύστημα και διεγείρει την απελευθέρωση σιδήρου στο ήπαρ.

8. Και καλή μας χώνεψη!

Ο χαλκός είναι γνωστός για την ιδιότητά του να απορροφάται από το πεπτικό σύστημα. Όσο κυκλοφορεί στο πεπτικό, ρυθμίζει τους ακούσιους μύες του εντέρου και διασφαλίζει την ομαλή πέψη. Ο έλεγχος των μυών σημαίνει λιγότερα ενοχλητικά φουσκώματα και λιγότερες ενοχλήσεις από οξέα.
Επιπλέον, καθώς ο χαλκός οδηγείται στα έντερα, καταπολεμά επίσης τα βλαβερά βακτήρια, μειώνοντας πολλά από τα συμπτώματα των λοιμώξεων και άλλων ενοχλήσεων.

9. Βοηθά στη ροή του αίματος!

Ο χαλκός είναι ζωτικός για την υγεία της καρδιάς. Είναι γνωστό ότι ο χαλκός διατηρεί τις αρτηρίες καθαρές, επιτρέποντας στην καρδιά να  λειτουργεί ελεύθερα. Σύμφωνα με μελέτες το μέταλλο αυτό βοηθά στην ρύθμιση της πίεσης και των καρδιακών παλμών.
Επίσης, διατηρεί τα επίπεδα χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων υπό έλεγχο, ενώ ενισχύει την ορθή διαστολή των αιμοφόρων αγγείων.

10. Νους υγιής εν σώματι υγιεί!

Χωρίς το πνεύμα και τον νου, τι να το κάνουμε ένα υγιές και σφριγηλό σώμα; Μυστικό: δεν υπάρχει υγιής νους χωρίς το στρώμα μυελίνης!
Ο χαλκός βοηθά στη δημιουργία φωσφολιπιδίων που ρυθμίζουν το στρώμα μυελίνης. Αυτό το συγκεκριμένο λιπίδιο βοηθά να σταθούμε καλύτερα στα πόδια μας και προλαμβάνει από επιληπτικές κρίσεις.

11. Ανακουφίζει από την αρθρίτιδα.

Ο χαλκός μπορεί να είναι μια μεγάλη ανακούφιση για όσους πάσχουν από αρθρίτιδα, ή ρευματοειδή αρθρίτιδα.
Ο χαλκός έχει φυσικές αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες και βοηθά στην ενίσχυση των οστών και του ανοσοποιητικού συστήματος. Η έξτρα ενίσχυση που χαρίζει ο χαλκός συντελεί στη συνεργασία μεταξύ οστών και ανοσοποιητικού συστήματος, οπότε μεώνονται και τα συμπτώματα του πόνου.

Προφυλάξεις

Τα χάλκινα σκεύη δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για φύλαξη άλλων υγρών και τροφίμων, ούτε στη μαγειρική χωρίς να έχουν γανωθεί πρώτα, γιατί υπάρχει κίνδυνος δηλητηρίασης καθώς τα οξέα των φαγητών αντιδρούν με τον χαλκό.


Κείμενο – Απόδοση, Λ.Τ.

share24.gr / Εναλλακτικές Θεραπείες & Φαρμακείο της Φύσης

Διάβασα εδώ: 11 Λόγοι για να Πίνετε Νερό από Χάλκινα Σκεύη – Μια Παραδοσιακή Συνήθεια που Ξεχάσαμε http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/09/11_24.html#ixzz4tfvnZgpF